Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/11/08 - 1/12/08

30/11/08

Ana Romani

Ule esta hora como cando regresas

e soño eguas agallopando na mar brava.
Este sangue derrámase como auga

sobre o cemento no outono e ule

ó rastro que deixan os paxaros

cando fuxen en solpores de espada.

Así rasga a túa presencia,

e fágome sal e pranto.

Ule esta tarde como cando marchas

e levas contigo as miradas brancas,

as singraduras dos dedos na ternura.

Así, sen ti

fica o mar tan tristemente en calma,
e eu canto



Luis Mateo Díez ; La carta


Todas las mañanas llego a la oficina, me siento, enciendo la lámpara, abro el portafolio y, antes de comenzar la tarea diaria, escribo una línea en la larga carta donde, desde hace catorce años, explico minuciosamente las razones de mi suicidio.

Saúl Dias






A tarde cai,
silenciosa,
morosa.
Na alma do poeta,
o poema,
estranha rosa
rubra e preta,
abre...

Curros no Kiosco Alfonso


Quen puidera connosco voar!
Máis que unha exposición, a mostra, é un Diálogo artístico con Curros no que 56 artistas coruñeses vinculan as súas obras aos versos do poeta de Celanova.
A exposición insugurouse o pasado 28 e estara no Kiosco hasta o día sete.

29/11/08

Wayne puede estar muerto



El alter ego de Batman, Bruce Wayne, aparentemente ha sido asesinado en la última entrega del cómic del super héroe.
El escritor escocés, Grant Morrison, había adelantado hace ya varios meses que Wayne se retiraría o moriría en un encuentro con la agrupación criminal Guante Negro.
La historia, Batman Q.E P.D., muestra cómo el villano Simon Hurt, quien dice ser el padre de Wayne, el doctor Thomas, le dispara al super héroe.
El héroe enmascarado apareció por primera vez en 1939. Desde entonces ha sido llevado a la televisión y a la pantalla grande durante décadas.
Se ha enfrentado a terribles villanos que tratan de sembrar el pánico en Ciudad Gótica. Una tarea que le ha llevado a hacer tándem con Robin, su inseparable amigo y, en algunos casos, con batichica.
Esta cruzada contra la corrupción y el crimen organizado tuvo su origen cuando el empresario Wayne era un chico y presenció la muerte de sus padres a manos de un ladrón.
En esta entrega la historia da un vuelco con la aparición del malo Simon Hurt, quien en la última escena intenta escapar en helicóptero después de abrir fuego contra Batman.
Pero el super héroe, mal herido, se lanza hacia el helicóptero lo que hace que se estrellen.
Ésta es la última escena de la entrega. El cuerpo de Wayne no aparece por ningún lado.
Wayne puede estar muerto. Pero DC Comics, la empresa que tiene los derechos, no muestra señales que la franquicia de Batman vaya a terminar.
Entre los posible candidatos para sustituir a Bruce en su cruzada contra el mal están Tim Drake, que ha sido Robin desde 1991, y Dick Grayson, quien empezó sus andanzas de héroe como el niño maravilla y últimamente se dedica a proteger Ciudad Gótica como Nitghwing, o Ala nocturna.
Ésta no es la primera vez que un superhéroe tiene un fin desafortunado. El año pasado Capitán América fue asesinado por un francotirador en Nueva York.

Últimos días dedicados a las historias de terror


Una joven soñó que iba por un sendero y tras una colina aparecía una casa blanca con un jardín. Al llamar a la puerta apareció un hombre de larga barba blanca, pero cuando empezó a hablarle, se despertó. El sueño se le quedó grabado y otro día volvió a soñar lo mismo y así durante varias noches.
Unas semanas después mientras iba en el coche de un amigo le dijo que se parara y vió un sendero como el del sueño. Subió por él y vio la colina del sueño y luego la casa con su jardín. Llamó a la puerta y apareció el anciano de la larga barba. Le preguntó si se vendía la casa. El contestó:
- Sí, pero no le aconsejo que la compre. A menudo aparece un fantasma por la casa.- ¡Un fantasma, Dios mío! ¿Y quién es?- Usted, contestó el viejo.

OS ALUMNOS DE 2º ESO FORMAN XA PARTE TAMÉN DO PROXECTO " TIEMPO DE LEER "











Este venres, 28 de novembro, disfrutamos da lectura do relato de misterio " Rose Rose ", escrito por Barry Pain e recollido no volume " Relatos de fantasmas " ( Vicens- Vives ). O alumnado de 2º ESO escoitou con interese a narración feita por Mariana e Antía, ao tempo que cunha melodía de fondo visualizaba imaxes dunha presentación power point que recreaban o argumento do conto. Como novidade cómpre destacar a notable participación de dous dos nosos alumnos con discapacidade nesta actividade: contribuiron cos seus debuxos a crear a presentación, como pode observarse nunha das imaxes.

Deste xeito, rematado o mes de novembro, queda xa extendido o proxecto a toda a ESO no noso centro. Traballamos con ilusión xa nos textos para o próximo trimestre, que tamén terá o seu
" Tempo de ler " arredor dun novo eixo temático.

28/11/08

Agustín Fernández Paz


Este libro consta de oito contos. A súa caracteristica é que todos se desenvolven a partir dos anuncios por palabras dos xornais."Unha chave non é suficiente" é o que abre o libro. Nel cóntase a aventura dun home que ve o ceo aberto cando atopa un anuncio indicando que "se duplica calquera chave, con ou sen mostra"."O caso do unicornio azul" conta a historia dunha unicornia que acodea unha axencia matrimonial, para atopar parella axeitada."Vanesa e o anuncio da televisión" conta a historia dunha nai empeñadaen que a súa filla sexa unha artista da televisión."Un artista de neón": un fabricante de rótulos luminosos teima en modifica-lo mal gusto dos seus clientes, cuns resultados desatrosos.¿ Un vampiro pode se-lo empregado idóneo dunha fábrica de ataúdes, tal e como se nos conta no relato "O caso do estraño empregado"?Spíderman ou o home-lobo poden ser postos en situacións límite, véndose na obriga de recorrer ás ofertas dos anuncios por palabras. isto é o que se narra en "Ser superheroe non é doado" e "Noites de lúa chea"."O libro das infinitas historias", o conto que cerra o volume, relata a incesante procura dunha libreira, dona dunha casa de compra-venda, que vai tras dun libro de máxicas propiedades.

Pilar Blanco; Biología Humana


Apenas el trazado de un dedo sobre el agua,
El levísimo rastro de un aroma, un sonido,
La imperceptible huella de un insecto
Que pasa y ya no es vida
Y a nadie dio dolor.
Ése es tal vez mi paso
Por esta geografía de tierra blanca y mar,
De cielo abierto y mar sobre la vista alzados

Los increibles


Los Increíbles son una familia que hace honor a su nombre. Fuerza, elasticidad, velocidad... Y la capacidad de convertirse en invisible que tiene una de las hijas. «Una persona invisible tiene que ser ciega sin remedio». ¿Por qué? Porque ser invisible significa ser transparente y eso quiere decir que la luz que llega a sus ojos nunca podrá formar una imagen sobre la retina. Dicho de otra forma, para ser transparente tendría que tener el mismo índice de refracción que el aire, de modo que la luz que llega a los ojos no se desvía y no puede formar imágenes.

Maria e Antoñita comparten con nos súa experiencia

Hoxe tivemos a honra de conversar con María e Antonia
María naceu en Curtís e emigrou aínda moi nena á Arxentina, alí cambio o seu nome e adaptouse aos seus modos e costumes con iniciais dificultades.
Antoñita naceu en Bolivia e xa maior emigrou a España, actualmente vive en Curtís. Ela tamén nos falou da súa experiencia.

JUAN MARSÉ GANA EL PREMIO CERVANTES


El novelista catalán Juan Marsé ha obtenido el Premio Cervantes 2008, considerado el más importante de las letras hispanas que concede el Ministerio de Cultura en reconocimiento al conjunto de la obra de un escritor.

27/11/08

Mª do Carme Kruckemberg


Aquí estamos de sempre,
desde sempre
destruíndo o sorriso
e a ledicia
como acios calcinados
por un odio imaxinario;
asesinando o agarimo
e sangueándonos a fronte
contra o mañan.
Aquí, sen posibilidade de sosego
por este andar en círculos eternos,
por ese non saber de horizontais,
nen de cardos, nen lilios.
Aquí, aquí o tremor constante
polos beizos,
aquí a dor e anceio apreixoados,
aqui chorando esta resina aceda
que nos medra nos ollos.
Aquí estamos irmans...desde sempre.

Antonia Álvarez No Quiero


No quiero ser vasija ni tintero,
ni quiero ser de nada recipiente,
que quiero ser por fin agua de fuente
donde sacies tu sed de abrevadero.
No flor ni espiga florecida quiero,
apocopada y triste que no siente,
que quiero ser por ti volcán ardiente
incapaz de apagarse al aguacero.
Exceso y punta, y brecha dolorida,
rayo que te fecunda y te convoca
dejándote con muerte entre la vida,
luz que hiere tu paz cuando te toca
con un desasosiego entre la boca:
ni quieta o expectante, ni vencida

26/11/08

FALEMOS DA "CRISE"




“La crisis financiera marca el fin de un modelo cultural cuya doctrina es el fundamentalismo del libre mercado” (Noam Chomsky)


Superheroes


Lobezno dibujado por Julio das Pastoras


Julio Das Pastoras dibujará el número único Wolverine: Switchback, con guión del de Joseph L. Clark. El anuncio de que el gallego trabajará para Marvel es una sorpresa, teniendo en cuenta que últimamamente Das Pastoras estaba dibujando para el mercado europeo, y más concretamente para Humanoides, primero la serie Les Heresiarques con guión de Carlos Portela y actualmente Castaka con guión de Jodorowsky (una precuela de La Casta de los Metabarones).

Spiderman dibuxado por Alex Cal

Sae a venda en Estados Unidos un spiderman dibuxado por un galego; Álex Cal ilustrou para Marvel unha serie do cómic na que se volve aos inicios de Peter Parker.
Debuxou as máis de vinte páxinas da historieta entre novembro e decembro do ano pasado sen presións de tempo e ata agora o seu traballo non saíra á luz. Aínda que en Estados Unidos xa está á venda, o que aínda non se sabe é se chegará a España. En ocasións as series de reserva cruzan o charco en tomos recompilatorios que como mínimo se demoran entre seis e nove meses. A pesar de que cando viu por última vez o cómic entráronlle ganas de cambiar e corrixir moitos detalles, Cal está satisfeito co resultado final e destaca o impresionante labor da persoa que coloreou as páxinas .

25/11/08

Continuación


En el segundo unos hombres entran en

una casa y se llevan al padre por la fuerza. Antes de marcharse, uno de ellos se dirige a su hija, una niña de once años. Dentro de una hora puedes venir a por los zapatos si quieres. No creo que podáis aprovechar mucho más, pero he visto que sus zapatos están bastante nuevos. A lo mejor os sirven a alguno, te lo digo para que después no digáis que os los hemos robado... Una hora después la niña de once años descalza al cadaver de su padre, se lleva sus zapatos y los guarda en una caja.

Sus hijos, sus nietos han crecido viendo esa caja y los zapatos que contiene. Y también, todos los días, a los asesinos del último hombre que los calzó.

SE ACABO EL CUENTO DE HADAS

Flash


Un investigador de policía adquiere por efecto de un rayo el poder de desplazarse a velocidad casi ilimitada. Ese es Flash, ese superhéroe que, al contrario que los transbordadores espaciales, no está recubierto de materiales cerámicos para evitar las consecuencias del rozamiento. A cambio, luce pijama de superhéroe, un traje especial para buceo a grandes profundidades, que de nada sirve para evitar el calor de sus velocidades de vértigo. Al rojo vivo debería estar el héroe a base de tanta carrera, porque debería saber que la energía cinética cuando se corre se transforma en calor. A 900 kilómetros por hora, la temperatura de su cuerpo debería elevarse unos ocho grados. Pero es que Flash ha llegado a moverse a 4.000 kilometros por hora, lo que significa que su cuerpo debería alcanzar los cien grados centígrados, «la temperatura de ebullición del agua». Pero Flash tiene más fallos físicos. ¿Cómo tomar las curvas a esa velocidad? Pues con mucho cuidado y con un radio de curvatura de 1,2 kilómetros si se moviera a cien metros por segundo. A mil kilometros por segundo, necesitaría trazar una curva con un radio equivalente a la distancia que separa el Sol de la Tierra. Cabría hablar de la fuerza de sus puñetazos e incluso de un gasto energético desproporcionado que haría preciso que el héroe degustara para compensar 150 millones de hamburguesas con queso y hasta cien millones de pizzas.

Daniel Pennac.


"La lectura, como el amor, no acepta el imperativo"

Christian ,the lion

LOVE KNOWS NO LIMITS

Fahrenheit 451



En el mundo que describe Ray Bradbury en su obra FAHRENHEIT 451 los libros están prohibidos. Sin embargo, hay personas que se resisten y lo hacen aprendiéndose cada una de ellas un libro, un capítulo o un fragmento.


El indulto


Antonia é unha muller moi humilde que traballa como asistenta e leva a diario a roupa a enxaboar no lavadoiro público de Marineda, aterecida polos fríos do inverno. O seu propio marido asasinou á súa nai e paga a súa pena no cárcere, mentres ela vese condenada a sobrevivir en condicións de extrema miseria criando a un pequeno. A pobre muller confía en que vinte anos é abondo para curar o medo. Pensa ela que pode o seu home morrer no cárcere, ou podo morrer eu, ata aló falta moito tempo aínda. A morte natural nunca a asustou: só a aterroriza de verdade a posibilidade da volta do cónxuxe criminal.
O nacemento dun herdeiro de El-Rei, facilita un indulto que deixa ao preso libre na rúa. A Xustiza dálle ademais o dereito a compartir a casa onde vive a súa muller e onde el cometera noutrora o seu grave delito. Antonia vive angustiada, pensando na hora dese regreso, temendo ser ela a próxima vítima da violencia do bruto liberado. Chega o día fatídico e é obrigada a acollelo no fogar e a compartir leito co asasino. El non chega a matala. O corazón non puido máis: Antonia morre de medo.

24/11/08

Cárcel de amor




San Antonio bendito,
dádeme un home,
anque me mate,
anque me esfole.
Que, zambo ou trenco,
sempre é bo ter un home
para un remedio.

25N - Día internacional contra a violencia de sexo.







25 DE NOVEMBRO: ¨DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA DE SEXO

Salón del Manga de Barcelona 2008




A cuento de la temática tratada estos días en la biblioteca, los superhéroes, aquí van unas fotos tomadas en el Salón del Manga de Barcelona de este año, de gente disfrazada de otro tipo de héroes, los del cómic japonés.




Ultraheroe.








Célula y Freezer de Dragon Ball. El Patriarca de Saint Seiya.

25 DE NOVEMBRO: DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA DE SEXO




Desde as aulas do IES de Curtis traballamos para que a linguaxe dos violentos deixe de existir na sociedade plural e respectuosa pola que loitamos día a día.



Respéctame as miñas diferenzas,
os meus desexos, a miña sexualidade,
a miña historia, a miña capacidade
de decidir, de pensar, de traballar,
de gozar; de dirixir a miña vida,
a miña sexualidade, as miñas amizades,
os meus estudos, o meu traballo;
sen imposicións, sen malos tratos,
sen discriminacións, sen violencia,
sen estereotipos, sen sexismo,
sen machismo...

La ciencia; un viaje, una aventura.


Si la fuerza de carácter y la devoción de la señora Curie estuviesen vivas en los intelectuales europeos, aunque sólo fuese en una pequeña proporción, Europa tendría ante sí un futuro brillante.
Tuvo presente la ciencia hasta el final de sus días. Cuando estaba próxima a su final pudo ver cómo su hija había producido un resultado importante. Frédéric Joliot (el marido de Irène y otro apasionante personaje) nos contaba:
Marie Curie seguía el progreso de nuestras investigaciones y nunca olvidaré la expresión de pura alegría que se produjo en ella cuando Irène y yo le enseñamos el pequeño tubo de cristal que contenía el primer radioelemento artificial. Pudo verla todavía sosteniendo en su mano, quemada por el radio, aquel tubo con un radioelemento aún activo. Quería comprobar lo que le estábamos diciendo y fue al contador Geiger-Müller, en donde escuchó los clics del contador de radiación.
En palabras de la Propia Marie Curie:
Soy de los que piensan que la ciencia tiene una gran belleza. Un sabio en su laboratorio no es sólo un teórico. También es un niño colocado ante los fenómenos naturales que le impresionan como un cuento de hadas. No pensemos que todo progreso científico se limita a mecanismos, máquinas y engranajes (...) Si veo a mi alrededor algo vital es precisamente este espíritu de aventura emparentado con la curiosidad.

Incertos


Estes contos Incertos, de Antón Dobao, apuntan ao horizonte do que non é predicible. Son trece historias nas que o extraordinario, o inesperado, acaba por se converter na marca distintiva dunhas vidas aparentemente normais. Porque nada do aparente é real e a realidade habita outras dimensións. Unha boa mada de relatos está no ronsel de Edgard Poe, do Cortázar de Casa tomada ou de Rafael Dieste ca no de Lovecraft, Borges ou Fole. Trátase da literatura dos límites, da literatura do estraño ou dunha caste de realismo mutado. Xa o primeiro relato, Advertencia, avisa no seu título e no seu contido do que podemos agardar: a omnipresente sensación de estrañeza en estado puro, de que debaixo desta aparente realidade hai outra, de que a orde é só superficie, irrealidade.
Nestes relatos, os personaxes non son apenas monecos nas mans dun fado caprichoso, senón que tecen a súa vontade, cos seus temores, cos seus actos o os seus desexos, as encrucilladas en que se verán atrapadas as súas vidas.
Para o lector, o inesperado accede en toda á súa naturalidade, con toda a crueldade, con absoluta fereza; fai agrumar os recantos menos coñecidos evidenciando o principio de incerteza. Mais sobre todas estas historias aboia inevitablemente aquilo que nos caracteriza como humanos: A necesidade de comunicar, de amar, de negar a presenza imperial da morte. E as múltiples faces do poder

23/11/08

LEYENDO CON 1º ESO: UN MISTERIOSO VIAJE POR EL ATLÁNTICO


Este viernes, 21 de noviembre, siete alumnas de primero de ESO nos han transportado, con su lectura, al mundo del suspense y del miedo, haciéndonos sentir pasajeros de un enorme barco - el Kamtschatka- que cruza el Atlántico con un ser misterioso abordo. " La litera superior" , de F. Marion Crawford, es el título de este relato con el que intentamos despertar la inquietud por leer en el sector más joven del alumnado de nuestro IES.

Queremos subrayar el alto grado de participación de lectoras voluntarias y lo agradable que ha resultado escuchar su relato, por el realismo que han sabido imprimirle. ¡ Animo ! Cada vez somos más los que viajamos en la alfombra mágica de la lectura.

Anti Natura



Anti natura é unha viaxe polo saber. María Xosé Queizán descobre as trampas e simplifica as teorías que, desde Aristóteles ata Freud, lexitimaron o patriarcado, deténdose nas distintas concepcións do feminismo e apoiándose nos valores racionais de igualdade e xustiza. O saber é quen de mudarnos a mirada e de automodificarnos, de suprimir a opresión e a apropiación patriarcal; con todo, os cambios non serán inmediatos, a pesar das leis, e nin sequera se producirán de balde: traerán o custo do enfrontamento cos intereses sociais, políticos e económicos acomodados á situación, así como un custo de vidas humanas que as mulleres xa están a pagar. Toda viaxe leva a algures: esta viaxe parte do saber científico para rescatar as mulleres da escuridade á que estiveron predestinadas durante séculos para conducilas á luz pública

O can de Sabucedo

Chamábanlle Suspiro ao can de Sabucedo. A historia está oxidada e, se fecho os ollos, vexo o can negro e silandeiro besta ladrador. Tía María pariu dez veces e eran tempos de miseria. Ela era soa e linda como as mazás e amaba moito e cheiraba a fume e traía nenos ao mundo.

O do mestre vello, o do mestre novo, o do guerrilleiro que amparou na casa, o do outro que mataron logo, o do afiador de coitelos, o do capadar que lle facía sangre cos dentes na caluga, o do cigano de ollos verdes aí abaixo, o do cura, e os outros nenos e nenas que María traía ao mundo sola, á historia que temos entre as mans.

Era sempre de noite o can negro de Sabucedo e chamábanlle Suspiro porque nun suspiro levaba o último alento das vidas que ano tras ano lle botaba a muller que cheiraba a fume, naqueles tempos que a xente prefire olvidar.

Sechú Sende; Made in Galiza

Comentario de texto


Las tropas ocupantes reúnen a todos los resistentes y los van tirando vivos, uno por uno, en varios pozos secos, profundos. Sobre los últimos cuerpos derraman una capa de cal viva, para asegurarse de que nadie pueda salir. Durante muchos días casi una semana, los vecinos del pueblo escuchan los lamentos de los enterrados en vida, que van muriendo muy despacio, de asfixia o de hambre, mientras la cal resplandece cada noche. Pero deciden que esos gritos de desesperación no son humanos, sino obra de brujería, y siguen viviendo, conviviendo todos los días con los hijos, las viudas de los hombres enterrados en los pozos
Almudena Grandes (El País Semanal 23 de noviembre 2008)

O escritorio de Einstein

A mente máis grande do planeta estaba dentro dunha persoa de carne e óso, un xenio que transformou a nosa visión do Universo e permitiu a separación do átomo, os láser, os microchips
Foi súa rebeldía ante o convencional, ante o coñecemento establecido, o que lle levou a imaxinar algo tan revolucionario como que o tempo non sempre pasa igual de rápido, ou que a gravidade deforma o espazo

22/11/08

A física e spiderman

Spiderman, con picadura de araña radioactiva ou sen ela, non pode colgarse do teito como unha lámpada. É unha cuestión de peso e forza de adhesión. Dito doutra forma, que a máis peso, máis complicado é 'rabuñar' paredes. Pero que ocorre cando o superheroe lanza a súa tea co ánimo, por exemplo, de salvar á súa noiva *Gwen *Stacy dunha caída desde unha ponte? Pois que se a altura é duns douscentos metros, a súa velocidade elevarase a 225 *kilometros hora, co que a tea de araña do heroe interrompendo a súa caída suporía nin máis nin menos que unha forza cifrada en 16.000 *newtons. Algo así como se encima da pobre rapariga caese un peso de 1.600 quilogramos. Logo, lonxe de salvala, morrería co pescozo partido: «Hai amores que matan e Spiderman é un de eles».

Superación de Monterroso


21/11/08

El bosque de los sueños


Certo príncipe dun afastado
país atopouse unha mañá na
peor das situacións imaxinables:
perdidamente namorado da
muller dun soño.
El bosque de los sueños

Oda a una castaña en el suelo


Del follaje erizado caíste completa de madera pulida,de lúcida caoba,lista como un violín que acaba de nacer en la altura,y cae terminado en secreto entre pájaros y hojas,escuela de la forma,linaje de leña y de la harina,instrumento ovalado que guarda en su estructura delicia intacta y rosa comestible.En lo alto abandonaste el erizado erizo que, entreabrió sus espinas en la luz del castaño,por esa partidura viste el mundo,pájaros llenos de sílabas,rocío con estrellas,y abajo cabezas de muchachos y muchachas,hierbas que tiemblan sin reposo,humo que sube y sube.Te decidiste,castaña,y saltaste a la tierra,bruñida y preparada,endurecida y suave como un pequeño seno de las islas de América. Caíste golpeandoel suelo pero nada pasó,la hierba siguió temblando, el viejo castaño susurró como las bocas de toda una arboleda,cayó una hoja del otoño rojo,firme siguieron trabajandolas horas en la tierra.Porque eres sólo una semilla,castaño, otoño, tierra,agua, altura, silencio prepararon el germen,la harinosa espesura,los párpados maternos que abrirán, enterrados,de nuevo hacia la alturala magnitud sencillade un follaje,la oscura trama húmeda de unas nuevas raíces,las antiguas y nuevas dimensiones de otro castaño en la tierra.
Superman podría convertirse en el Michael Corleone de los superhéroes. Esa al menos es la intención que tiene Mark Millar, guionista y creador de cómics, que ya trabaja en un megaproyecto sobre el personaje de DC con el que pretende convertir al Hombre de Acero ni más ni menos que en 'El Padrino' de los superhéroes. El guionista de varias historias de 'Superman' quiere reinventar de principio a fin la saga con una trilogía de ocho horas de duración cuyas entregas se irán estrenando de año en año.

Delirio


Y ahora, mi sombra me ha creído su sombra
Maribel Pumarejo Olivella

El malo malísimo Lex Luthor no puede con él, pero la física le destroza en una sola embestida. Superman no aguanta un asalto ante las leyes de Newton y compañía, porque sus superpoderes y acciones, efectivamente, no son de este mundo. ¿Sabe alguien a qué velocidad tendría que correr para poder volar? Sergio L. Palacios, profesor de la Universidad de Oviedo y especialista en analizar física y ciencia ficción, lo tiene estudiado al detalle: «Para despegar como si fuera un avión tendría que correr a 250 kilómetros por hora; si lleva a Lois en brazos, a 300». Y sin carrerilla no se puede volar, salvo que se sirva de algún sistema desconocido para la física, que dice que para lograrlo entran en juego el peso y la fuerza de sustentación.
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas