Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/9/09 - 1/10/09

30/9/09

www.joaquinberges.com

En Madrid, no Metro.


Formando parte da campaña Libros a la Calle, organizada polos libreiros e editores madrileños, atopamos , no Metro madrileño, textos de Agustín Fernández Paz pertencentes O único que queda é o amor

TIM ROBBINS PRESENTA A SÚA VERSIÓN TEATRAL DE 1984


O actor e director norteamericano Tim Robbins leva a Barcelona a adaptación teatral que a súa compañía, actor 's Gang, fixo de 1984, o clásico no que o escritor George Orwell denunciaba os mecanismos controladores dos gobernos totalitarios.
Unha montaxe que a xeito de thriller psicolóxico pon en tea de xuízo os imperativos categóricos das sociedades modernas.

Tim Robbins volve empregarse detrás da escena para abordar os perigos da videovixilancia, a censura e a manipulación cunha proposta hiperrealista, e en versión orixinal, que ha de lerse entre liñas.

En rolda de prensa, Robbins asegurou hoxe que se perdeu a crenza de que a privacidade é íntima, e criticou o "case exhibicionismo" que profesan os mozos que pousan nus nas fotos que colgan "para sempre" en Internet. "Parece que estamos encantados de ver persoas humilladas, sen privacidade,", engadiu, tamén en alusión a programas como Grande Irmán.

Tim Robbins seguirá afondando así na súa faceta de director, tras protagonizar decenas de películas, entre elas Mystic River, pola que gañou o Oscar ao mellor actor de reparto e La vida secreta de las palabras de Isabel Coixet.

28/9/09

As apostas para o Nobel


O Centro PEN Galicia propon a Xosé Luis Méndez Ferrín para o Premio Nobel de Literatura. En internet xa se fan apostas, e Amos Oz sitúase na web Ladbrokes.com como o escritor con máis posibilidades, Ségueno a directora de cine e novelista alxerina Assia Djebar (5/1) e o poeta Luis Goytisolo (6/1). Haruki Murakami, os estadounidenses Joyce Carol Oates, Philip Roth e Thomas Pynchon, os italianos Claudio Magris e Antonio Tabucchi, e o sirio Adonis tamén figuran entre os favoritos. O Nobel do 2008, Jean Marie Le Clézio, figuraba o ano pasado entre os favoritos en Ladbrokes.com, cunhas probabilidades de 14 a 1.
http://www.ladbrokes.com/lbr_sports?action=go_generic_link&level=EVENT&key=213546033&category=SPECIALS&subtypes=&default_sort=&tab=undefined

El cuento de un garbanzo de Pepé Ferreiro


Había una vez un hombre que desde niño le adornaba un grano su nariz. El grano era tan grande, al parecer como un garbanzo. Aquel defecto, o natural verruga, le sirvió para que le asignaran el mote de “Garbanzo”.
Él, con mucha dignidad llevaba su alias o remoquete. Un día en el senado de aquel país, quiso un senador desprestigiarlo; pero no por el grano sino porque era de origen aldeano. Los senadores en aquel tiempo, despreciaban todo lo que venía del medio rural .El caso es que aquel togado –creo que romano. Díjole: ¿Pero Garbanzo, quién es tu padre? –Recordándole su indigna procedencia rustica-
Y contestole el Garbanzo: “Permítame Usted, senador, que por delicadeza no le haga la misma pregunta. Como sabe Usted, su madre ha hecho de esa interrogante algo extremadamente delicado.
El cuento procede del blog de José María Naveiras Escanlar, Director del Museo Etnográfico de Grandas de Salime, Asturias, (España).

27/9/09

De "La sureña"


¡Arriad el foque!, ordena el capitán. ¡Arriad el foque!, repite el segundo. ¡Orzad a estribor!, grita el capitán. ¡Orzad a estribor!, repite el segundo.
¡Cuidado con el bauprés!, grita el capitán.
¡El bauprés!, repite el segundo. ¡Abatid el palo de mesana!, grita el capitán.
El palo de mesana!, repite el segundo.
Entretanto, la tormenta arrecia y los marineros corremos de un lado a otro de la cubierta, desconcertados. Si no encontramos pronto un diccionario, nos vamos a pique sin remedio.








26/9/09

Rolando Mix Toro


PÉTALO FRESCO

Te llevo en mí como una lámpara encendida.

Luz de pétalo fresco y transparente,

a su través se ve emerger el olor oculto

entre el rumor del viento, que lo transmite.

Me llega a mí como aliento de claveles,

como el pistilo asomado de la fucsia,

sonriente como el clarín y sus argucias,

para atraer al colibrí de tornasoladas plumas,

alas de regocijo, revoloteando en torno

de tu figura tenaz, siempre latente.

Hay que tener cuidado al elegir a los enemigos porque uno termina pareciéndose a ellos.

25/9/09

¿Politicamente incorrecto?

Esto, como todo lo demás en la vida de Henry Wilt, no fue una decisión súbita. No era un hombre decidido. Prueba de ello eran sus diez años de profesor auxiliar (Nivel Dos) en la Escuela de Artes y Oficios Fenland. Llevaba diez años en el Departamento de Artes Liberales dando clases a los alumnos de Instalación de gas, Enyesado, Albañilería y Lampistería. O manteniéndolos en calma. Y durante diez largos años se había dedicado a ir de clase en clase con dos docenas de ejemplares de Hijos y amantes o Ensayos de Orwell o Candide o El señor de las moscas y había hecho todo lo posible por ampliar la sensibilidad de los aprendices con una notable falta de éxito.
Exposición a la cultura, lo llamaba el señor Morris, director de Humanidades, pero desde el punto de vista de Wilt parecía más una exposición de sí mismo a la barbarie, y ciertamente la experiencia había socavado los ideales y las ilusiones que había sustentado en sus años mozos. Lo mismo habían hecho sus doce años de matrimonio con Eva.
Si los aprendices de instaladores de gas podían pasar por la vida totalmente impermeables al sentido emotivo de las relaciones interpersonales que se refleja en Hijos y amantes, y divertirse groseramente con la indagación profunda de D. H. Lawrence en el carácter sexual de la existencia, Eva Wilt era incapaz de tal distanciamiento. Ella se lanzaba a las actividades culturales y al cultivo y mejora de su personalidad con un entusiasmo que atormentaba a Wilt. Peor aún, la idea que Eva tenía de la Cultura variaba de una semana a otra, incluyendo a veces a Bárbara Cartland y a Anya Seton, a veces a Ouspensky, a veces a Kenneth Clark, pero más a menudo al instructor de la clase de cerámica de los martes o al profesor de meditación trascendental de los jueves, de modo que Wilt nunca sabía qué podía esperarle en casa, aparte de una cena preparada precipitadamente, algunos comentarios vigorosamente expuestos sobre su falta de ambición y un insulso eclecticismo intelectual que le dejaba desorientado.
Para huir del recuerdo de los aprendices instaladores de gas como seres humanos putativos y de Eva en la posición del loto, Wilt caminaba por la orilla del río entregándose a sombríos pensamientos, oscurecidos aún más por la certeza de que por quinto año consecutivo su solicitud de ascenso a la condición de profesor titular era casi seguro que fuese rechazada y que, a menos que hiciese algo pronto, quedaría condenado a Instaladores de gas Tres y Yeseros Dos (y a Eva) para el resto de su vida. No era una perspectiva soportable. Tenía que actuar de modo drástico. Por encima de su cabeza pasó atronando un tren. Wilt se quedó mirando sus luces menguantes y pensó en accidentes en pasos a nivel.
Tom Sharpe. Wilt

OUTONO DE NOVIDADES NA NOSA BIBLIOTECA


Estas son algunhas das novelas e películas que xa tedes a vosa disposición





La isla bajo el mar, a escritora chilena Isabel Allende mergulla de cheo ao lector no terrible drama da escravitude.
La bóveda celeste (La otra hija de Galileo) de Carmen Resino. Un misterio histórico arredor da fascinante figura de Galileo Galilei.
As dúas últimas novelas de Rosa Aneiros Ás de bolboreta, premio Fundación Caixa Galicia de literatura Xuvenil 2009 e Sol de inverno. Premio Xerais de Novela 2009.
El lamento del perezoso, despois de Firmin, o entrañable ratiño, Sam Savage volve cun moderno Don Quijote dos nosos días empeñado en ser feliz.
Las alas de la esfinge, de Andrea Camilleri. Montalbano, o comisario máis famoso de Italia, vese envolto nunha nova aventura.
La maestra de piano, a primeira novela da autora chinesa Janice Y.K. Lee ambientada no Hong Kong colonial cando este formaba parte do imperio británico nas primeiras décadas do século XX.
La mano de Fátima, a nova novela de Ildefonso Falcones, autor de La Catedral del Mar relata a apaixonante historia dun novo mourisco na Andalucía do século XVI, atrapado entre dúas relixións e dous amores, en busca da súa liberdade e a do seu pobo.
Muerte en Estambul de Petros Márkaris. Un novo libro do comisario Kostas Jaritos!
Corazón de Ulises de Javier Reverte, invítanos a perdernos en tres enclaves míticos: Grecia, Turquía e Exipto.
La extraña desaparición de Esme Lennox de Maggie O'Farrell. Novela acerca das duras consecuencias que soportan aqueles que rexeitan as convencións sociais.
La comerciante de libros de Brenda Rickman Vantrease, novela histórica con personaxes como un mestre iluminador, a súa filla e o seu amante.
El fuego de Katherine Neville. Bestseller sobre un xadrez incendiario






Conversaciones con mi jardinero. Un pintor descobre no seu xardineiro a un home que acaba por asombralo grazas á súa franqueza e á simplicidade da mirada coa que ve o mundo.
Bienvenido al Norte, a película francesa máis exitosa da historia.
La clase de Laurent Cantet. François e os demais profesores prepáranse para enfrontarse a un novo curso nun instituto dun barrio conflitivo. Cheos de boas intencións e desexosos de achegar a mellor educación aos seus alumnos, ármanse contra o desalento.
Gran Torino, película dirixida, producida e protagonizada por Clint Eastwood. Conta a historia de un vello rosmón e racista veterano da guerra de Corea, pero que no fondo ten un gran corazón.
Che el argentino e Che guerrilla de Steven Soderbergh. Biografía do famoso guerrilleiro e revolucionario Ernesto 'Che' Guevara, baseada no seu propio diario.
Sophie School, película que formula os límites do poder, a perda de lexitimidade dalgunhas leis, e tamén o punto ata o que se pode chegar por defender uns ideais e unhas conviccións.
Mi nombre es Harvey Milk , película que conta a loita polo recoñecemento dos dereitos dos homosexuais nos E.E.U.U.
Chinatown, excelente homenaxe ao mellor cinema negro, que co tempo se converteu nun clásico do xénero e nunha referencia obrigada para calquera amante do cinema.

24/9/09

Fámulo

Un año más Blancanieves


"Había una vez, en pleno invierno, una reina que se dedicaba a la costura sentada cerca de una ventana con marco de ébano negro. Los copos de nieve caían del cielo como plumones. Mirando nevar se pinchó un dedo con su aguja y tres gotas de sangre cayeron en la nieve. Como el efecto que hacía el rojo sobre la blanca nieve era tan bello, la reina se dijo.-¡Ojalá tuviera una niña tan blanca como la nieve, tan roja como la sangre y tan negra como la madera de ébano!Poco después tuvo una niñita que era tan blanca como la nieve, tan encarnada como la sangre y cuyos cabellos eran tan negros como el ébano."

O recendo das mimosas


Chegou esta semana ás librarías O recendo das mimosas
Unha ducia de relatos forman esta primeira entrega de Agustín Agra en Xerais Narrativa, que se abre coa narración da irremediable metamorfose, que tras a subida das augas, converte ás protagonistas de “A tarasca”, de forma sucesiva en cobras, serpes, serpentas, e, finalmente, en cocas ou tarascas voadoras; e que se pecha con “Teseo no labirinto”, onde se convocan os protagonistas mitoloxía clásica. Entremedias, en relatos como “Os límites do inimaxinábel”, “Wünderbar” ou “O anel de Coleridge”, a irrupción dun elemento fantástico inesperado axuda a explorar fronteiras descoñecidas da realidade; noutros, como “Na caeira” ou “o Souto dos Gatos”, homenaxéase de forma explícita á memoria republicana; mentres que, finalmente, no relato “Xogando aos faraóns” ou, na case noveliña, “O chintófano”, a sátira política e o humor máis retranqueiro centran toda atención dunha engaiolante lectura.


Texto para Romanticismo


EL VUELO DEL PÁJARO ELEFANTE
Ángel Olgoso
Avanzo a través del túnel que excavé durante meses en la toba blanda. Me arrastro por este nauseabundo arroyo con la desesperación de los que se saben imantados por fuerzas fatales, de los que han infligido dolor, de los que han sido martillos inclementes para numerosos clavos. Después de dos horas de angustia, mi cuerpo asoma fuera de la boca del túnel. El zumbido de los oídos desaparece. Logro esquivar los reflectores en el mortal damero del patio de la prisión. Me muevo como un veneno recién inoculado. Acometo sin respiro los vastos y resbaladizos muros de cantería. Tras ocultar las sábanas encordadas, atento a los paseos de los guardianes, me interno en las sombras reconocibles de la tercera galería. Puedo escuchar el roce de mis pisadas y el frotecillo asombrado del mecanismo de la suerte. Por fin estoy ante los barrotes. Inspiro profundamente, adelgazándome, y me deslizo entre ellos. Con infinito alivio regreso a las dulzuras de mi celda, a salvo de la aturdidora, extenuante y espantosa libertad.

23/9/09

Para recitar


No teu sangue granado en romanceiro
-dende tanta elexia fusilada-
en medio estás
de ventos tremerosos como a espiga
que cimbra na túa alma poderosa
de puro poderío
á espera da palabra, da noite
,da ardora na marisma.
Semella todo en comunión co inverno.
Ou todo
extraña xuventude cara á nadado nunca do camiño.
E recordas chegar dos teus dominios
a un norte sen soles nin olivos
,e oficiar en madrigal ou cópula brillante
algo de luz cua língua
dun Pais chamado, por exemplo
Galicia ou Negra Sombra ou Rosalía.
E recordas, acaso, caerte dos teus ollos
para adentro
deste escuro suceso de vivir,
para adentro do hálito palpable andalusí
(Aquel mundo sen portas chegando de extinguirse].
E recordas de azul as rúas e as camisas.
¿Recordas?
Pero ti acendes de moreno o corazón co verso
,exerces tan plácido a lúa e o seu sangue
oculto con adentros luminosos,
¡tan inhóspito o Sur e os cabalos de sombra!,
que, aínda hoxe en Compostela,
nin A Morte se atreve a coñecerte.

22/9/09

Ensaio

Un texto feminista no que se pretende desenmascar as forzas sociais que, coma a escola e os seus modelos , nos condicionan.
Teresa Moure xoga con una estrututa mixta de exposición de ideas e relatos. A palabra das flllas de Eva é un texto crítico que mira cara a linguaxe.Teresa Moure propón neste libro renovar a linguaxe, para actuarmos sobre as vellas estruturas e construírmos un mundo novo.

Premendo aquí podes leer a crítica sobre a obra de Ana Bande.

E nestes enlaces outras opinions sobre a literatura de Teresa Moure.
http://www.ub.edu/cdona/Lectota_12/02.%20Ressenyes/02.%20Ressenyes/08.%20Moure%20CO.pdf

http://www.ub.edu/cdona/lectora_11/03.%20Ressenyes/11.Herba%20moura.pdf

19/9/09


Chegan ás librarías as dúas novelas premiadas de Rosa Aneiros: Sol de Inverno e Ás de bolboreta.
Sol de Inverno, a obra coa que Rosa Aneiros gañou o Premio Xerais 2009, é unha novela comprometida, densa e cun pouso de lirismo que debuxa o periplo vital dunha personaxe: Inverno. A memoria do exilio, as súas voces e as súas feridas, que Inverno debe lamber unha e outra vez, marcan o pulso desta novela que destaca pola rebeldía dos personaxes na defensa dos ideais e da xustiza.»
As de bolboreta é un relato triste e esperanzador ao mesmo tempo, fondamente humano, solidario e internacionalista. Un puzzle de pezas engarzado do mesmo xeito que se engarzan as vidas dos personaxes da novela

Villa del libro de Ureña


Hoy por hoy, existen más de 20 Ciudades de Libros en todo el mundo: Becherel, Fontenoy-La-Joûte, Cuisery, Charité-sur-Loire y Montmorillon, en Francia; Bredevoort (Holanda); Haerland (Noruega); Montereggio (Italia); Redu (Bélgica); Sedbergh (Inglaterra); St-Pierre-de-Clages (Suiza); Sysmo (Finlandia); Tvedestrand (Noruega); Wigtown (Escocia); Wünsdorf-Waldstadt (Alemania); Langkawi (Malasia); Jinbo y Kenbuchi, en Japón; Bowral (Australia); Nevada City y Archer City, en Estados Unidos. En España, tenemos la Villa del Libro de Urueña (Valladolid), que ya tiene 10 librerías para sus 220 habitantes.

17/9/09

O club da calceta


O telefilme O club da calceta, dirixido por Antón Dobao, foi escollida para participar na categoría de Mellor Ficción Europea nos premios Prix Europa. Estes galardóns convócanse anualmente para seleccionar os mellores traballos audiovisuais do continente en televisión, radio e novos medios.

14/9/09

"El tambor de hojalata" , a primeira novela de Günter Grass, cumpre cincuenta anos



"El tambor de hojalata" -a primeira novela de Günter Grass que, para moitos, cambio o rumbo da literatura alemá da postguerra- cumpre o seu cincuentenario.

A novela xerou, dende o comezo, unha discusión como ningunha outra obra da literatura alemá en toda a historia da postguerra.

Aínda antes da súa publicación, cando leu algúns apartes do manuscrito nun congreso do célebre Grupo do 47, a obra foi recibida con entusiasmo por parte do mundo literario.Non obstante, no medio do ambiente pudibundo dos anos cincuenta alemáns houbo reaccións negativas, Grass foi acusado entre outras cousas de pornógrafo e de blasfemo por algunhas escenas do libro que sen dúbida rompían moitos tabús da época.

Do outro lado de Alemaña, o presidente da Unión de Escritores da extinta República Demócrata Alemá (RDA), Hermann Kant -que despois se arrepentiría do dito- acusou a Grass de ter unha insá preferencia polas anormalidades.

En 1979, Volker Schlöndlorff dirixiu unha película co mesmo título baseada na novela, gañadora da Palma de Ouro do Festival de Cannes e do Óscar á mellor película de fala non inglesa dese mesmo ano.

13/9/09

EDUCACIÓN


No se desaliente: no tenemos la educación pública que quisiéramos (a pesar de la aireada campaña "ni un niño sin ordenador") pero usted puede enseñar a su hijo a no despreciar el conocimiento. No se desanime: es probable que la buena educación le haga sentir a su hijo como un raro en determinados ambientes, pero superados esos desajustes no habrá en el futuro estrés postraumático. No deje para otros lo que puede hacer usted; no tiene por qué esperar, por ejemplo, a que en los colegios se enseñe a comer saludablemente; sienta como una vergüenza personal que en un país mediterráneo como el nuestro haya niños obesos; actúe, no es tan difícil, se trata sólo de enseñarles a comer como Dios. No se acompleje; no pasa nada porque vigile de cerca a su hijo adolescente, se ha hecho toda la vida sin pensar que se atentaba contra ningún derecho fundamental. No tenga miedo a racionar la televisión. No tenga miedo a asomarse a la habitación de su hijo, no se trata de espiar sino de proteger. No quiera ser como su hijo, no se juvenilice, él necesita sentir que está guiado por adultos. No tema decirle que está en contra del botellón y de los encierros, es bueno que él sepa lo que usted los detesta. Y por supuesto, no se apunte a un encierro por acompañar al niño, ahí sí que está usted perdiendo la cabeza y adiestrándole en la brutalidad. Hágale saber que tiene deberes con la sociedad, y si no quiere usar la palabra "sociedad", por ser algo abstracta, hágale saber que tiene deberes con seres concretos. No se deje estafar por esta especie de catastrofismo que nos arroja a pensar que, como todo es un desastre, nosotros, individualmente, no podemos hacer nada. Su desánimo tiene un componente de imperdonable pereza: si ha tenido hijos, sea padre, sea madre. ¡Ejerza! La mejor herencia que podemos dejar en este mundo grosero es la buena educación.

ELVIRA LINDO El Pais 09/09/2009

4/9/09

La vida en las cosas

La vida en las cosas

ANTONIO MUÑOZ MOLINA 11/07/2009

Un río de cosas fluye entre las manos; nos movemos entre bosques de cosas vistas y no vistas, nos refugiamos en ellas, las dejamos que vayan poco a poco ocupando los espacios más privados de la vida, los más íntimos, el cajón del escritorio y el de la mesa de noche, los armarios, los altillos a los que sólo se accede tanteando a ciegas, cada palmo de la casa, cada superficie. El río de las cosas llega a las manos y se va de ellas en una corriente que no cesa nunca, y en cuya permanencia nadie repara: cuántas cosas has tocado, guardado, escogido, descartado, a lo largo de un solo día; cuántas, ya innumerables, en una sola semana; cómo sería haber conservado todas y cada una de las cosas que has tenido fugaz o perdurablemente en el tiempo de toda tu vida: qué armarios harían falta para amontonarlas, qué salas para exponerlas metódicamente, quizás en orden cronológico o en orden temático, sin olvidar ninguna, sin establecer jerarquías, sin empeñarse en esa superstición tan humana, la de corregir el pasado.

Sería como escribir una alucinante autobiografía sin palabras, un archivo de cada momento del pasado. Tengo un amigo, miope desde niño, que guarda en una gran bolsa de plástico todas las gafas que ha llevado en su vida, desde el primer par que le pusieron, que le hará acordarse de la extrañeza de verse en los espejos y de la melancolía de aguantar las bromas crueles en la escuela. Gafitas, cuatro ojos, capitán de los piojos. El río de las cosas es una catarata que se despeña permanentemente en el olvido, y cada uno de nosotros va dejando tras de sí un rastro que sería larguísimo y revelador si pudiera seguirse en su integridad, con ese cuidado con que los paleontólogos exhuman, rozando el suelo de un yacimiento con instrumentos tan delicados como pinceles, las huellas mínimas de una presencia humana de hace muchos milenios: no sólo un cráneo, unas piedras talladas o unos útiles de hueso, sino también las esquirlas de la piedra y los restos del carbón de una hoguera, el polen fósil que permitirá imaginar con solvencia las especies de los bosques que aquella gente habitaba. Uno vuelve a la casa familiar de la que se marchó a los veinte años y encuentra en ella un yacimiento de memoria mucho más fehaciente que cualquier recuerdo. Como una cueva prehistórica clausurada por un derrumbe, los cajones de una cómoda o de una mesa de noche o los libros que nadie ha movido de la estantería conservan indicios materiales que de otro modo se habrían perdido: una revista que compré en 1977, un mechero desechable con el letrero de un bar que dejó de existir hace mucho tiempo, un cuaderno de apuntes que debí estudiar con ahínco culpable la noche antes de un examen del que no me ha quedado ningún recuerdo. Pero más inquietante es abrir baúles, maletas que son en sí mismas reliquias de largas noches en tren y que contienen, inesperadamente, un par de zapatos gastados por caminatas de hace muchos años, una chaqueta con ese corte deplorable que adquiere siempre la ropa cuando se ha pasado de moda pero todavía no se ha vuelto pintoresca, o no ha sido ennoblecida por un cambio caprichoso de gusto. Quién resistirá la tentación de buscar en los bolsillos, queriendo encontrar en ellos un objeto decisivo en el que estaba escondida la clave del pasado, encontrando, si acaso, una entrada de cine o un lápiz, un cigarrillo reseco que perteneció a aquel fantasma improbable que vestía esa chaqueta en la cual era raro que faltara un paquete de tabaco.

A Andy Warhol le gustaba guardar lo que él llamaba time boxes: cajas en las que atesorar vanamente las cosas cotidianas de la vida queriendo amansar el río desastroso del tiempo. En China, hacia los mismos años en que Warhol inventaba el reino frívolo y gustoso del pop, prolongando en el fondo una tradición muy americana de celebración de lo terrenal y lo común, muchas personas lo guardaban obsesivamente todo no por fetichismo de los objetos ni por resistencia vana al paso del tiempo sino por pura necesidad. La Revolución Cultural, que tanta admiración despertaba entre los desnortados y malcriados hijos de la prosperidad en Occidente, fue un metódico cataclismo que arrasó con todo, y que forzó a la gente pobre al remedio extremo de no desprenderse nunca de nada. No Desperdicies, era la consigna. Llegado el momento la cosa en apariencia menos valiosa o más precaria podía servir para algo: una bolsa de plástico, un manojo de llaves oxidadas, el recipiente de cartón de una docena de huevos, el de un yogur, una pila agotada, un cordón de zapato, una muñeca de plástico, un trozo de cable, el tapón de un bote de refresco.

La vida está en las cosas. En Nueva York, ahora mismo, en el atrio central al que dan las nuevas salas del MOMA, el artista chino Song Dong ha creado una obra de arte memorable reuniendo y ordenando las cosas que acumuló su madre a lo largo de los años más difíciles del comunismo, las que siguió conservando cuando la vida se hizo un poco más fácil y cuando llegó por fin una extraña y caótica prosperidad que de algún modo era tan arrasadora como lo había sido la Revolución Cultural. Como tantas personas que han padecido mucho, la madre de Song Dong no tenía mucha confianza en la solidez del porvenir: todo podía cambiar de nuevo de un momento a otro; la destrucción que en otro tiempo se había cebado en las vidas de los pobres en nombre del paraíso comunista ahora aniquilaba sus barrios y sus formas de convivir y sobrevivir para hacer sitio a los edificios ingentes de los Juegos Olímpicos.

De cuántas cosas está hecha la biografía de una sola persona. La instalación de Song Dong es un monumento funerario y también un minucioso museo. La pasión acumulativa de la madre ya muerta la ha convertido el hijo en un catálogo ordenado de cosas que conmueven más todavía cuando son más triviales: las filas de botellas de plástico con insignias chinas de refrescos; los tapones componiendo cuadriláteros como los de un juego de damas; los embalajes de cartón que nunca fueron desechados componen ahora la maqueta de una ciudad fantástica; los pares de zapatos trazan el hilo entero de una vida desde los primeros pasos infantiles hasta la edad adulta; cuatro televisores sucesivos son el salto de la tosquedad tecnológica al mundo de ahora; una hilera de relojes baratos de plástico es el tictac del tiempo que ha ido latiendo en la muñeca sin que uno reparara en su paso. En sus cajas de cartón los lápices de colores están gastados a diversas alturas, y alguna de ellas será la última que un niño usó antes de abandonar para siempre la escuela. En cada uno de esos teléfonos habrá un rastro de las voces que alguna vez se escucharon gracias a ellos, un recuerdo congelado del miedo que alguien debió de sentir cuando sonara un timbrazo en mitad de la noche.

© EDICIONES EL PAÍS S.L. - Miguel Yuste 40 - 28037 Madrid [España] - Tel. 91 337 8200

Frases de internet



-La luz viaja más rápido que el sonido. Por eso hay gente que parece brillante, hasta que les oimos hablar.

-Niños: pasamos 2 años enseñándoles a caminar y hablar. Luego pasamos 16 dicíendoles que se sienten y se callen.

¿Cómo es que se puede quemar un bosque con una cerilla descuidada y necesitas la caja entera para hacer una fogata?

3/9/09

Saramago "cierra" el cuaderno


Diz o refrão que não há bem que sempre dure nem mal que ature, o que vem assentar como uma luva no trabalho de escrita que acaba aqui e em quem o fez. Algo de bom se encontrará neste textos, e por eles, sem vaidade, me felicito, algo de mal terei feito noutros e por esse defeito me desculpo, mas só por não tê-los feito melhor, que diferentes, com perdão, não poderiam eles ser. Às despedidas sempre conveio que fossem breves. Não é isto uma ária de ópera para lhe meter agora um interminável adio, adio. Adeus, portanto. Até outro dia? Sinceramente, não creio. Comecei outro livro e quero dedicar-lhe todo o meu tempo. Já se verá porquê, se tudo correr bem. Entretanto, terão aí o “Caim”.
P. S – Pensando melhor, não há que ser tão radical. Se alguma vez sentir necessidade de comentar ou opinar sobre algo, virei bater à porta do Caderno, que é o lugar onde mais a gosto poderei expressar-me.
http://cuaderno.josesaramago.org/

Sicarias

Jorge Franco presenta, de xeito descarnado, o que sucede no diario vivir dunha Comuna colombiana , seus aspectos sociais, económicos, morais, afectivos e familiares, valéndose dunha jerga e dun vocabulario que fan sentir ao lector como un espectador do que alí sucede.
O inicio da novela recolle o desenlace fatal da protagonista, o autor pon na pluma do narrador omnisciente a turbulenta biografía de Rosario Tijeras, una muller sicario nas Comunas de Medellín. Na novela todo concurre a ambientar o mundo da protagonista, desde o seu apelido ,o anonimato do seu pai, a súa suposta mamá, a topografía urbano-rural das Comunas hasta o seu ambiente ; droga, sexo, vinganza e ánimo de posuír non importa a que prezo. Alí danse todas as paradoxas: matar con balas pasadas por auga bendita e o escapulario da Virxe do Carmen enredado nas mans e nos tobillos dos sicarios, para que a puntería acerte e o paso sexa decidido. Amor a María Auxiliadora, ao Divino Neno e culto ao diaño. O plano sensible da protagonista é acentuado ao máximo polo autor, en detrimento da súa razón e da súa vontade. O seu comportamento mostra un cadro de paixóns que se desencadean ao ritmo do instinto, nun vaivén de contrarios: amor e odio, tenrura e salvaxismo. O rancor e a vinganza son os móbiles que determinan a súa audacia e a súa crueldade, a súa capacidade de afrontar os máis altos riscos sen medo a perder a propia vida e sen medo para ser o instrumento para poñer fin doutros.
O autor mantuvo largas charlas con sicarias en prisión. O ler sentimos a verosimilitude da historia . A novela tuvo mui boa acollida en Colombia. Hai película.

Libros


David mira a Ryu con seriedad repentina. Están solos al fondo de la tienda, que está vacía y oscura, sólo iluminada tenuemente con un par de luces cenitales en la barra. Yoshi se despide mirando furtivamente a la pareja:
— ¿No me necesitas?
— No, puedes irte, Yoshi
— Buenas noches. Hasta mañana.
— Hasta mañana.Se hace un gran silencio sólo roto por el ruido de Yoshi al salir por la puerta.
—¿Quieres cenar conmigo esta noche?
Ryu mira su copa fijamente y da un trago.
— ¿Por qué quieres cenar conmigo esta noche?
— No puedo cenar solo esta noche. Si ceno solo esta noche, beberé demasiado y, si bebo demasiado, me pondré horriblemente triste y, si me pongo horriblemente triste, lloraré, la gente se burlará de mí y empezaré a pensar en todas las razones que tengo para hacerme el harakiri.
— Así que me estás pidiendo que te salve la vida.
— Más o menos.
Ryu sonríe. Vuelve a dar un sorbo. No dice nada. Es una sonrisa que podría ser sincera o la más taimada del mundo. Él la mira inquisitivo. Ella sigue sin contestar. Hay una extraña corriente entre ellos. Una confianza instantánea que las luces tenues sobre la barra y la oscuridad rotunda de la tienda no hacen más que aumentar.

Pirata

Dixo Miguel Cereceda: "Uno no puede ver que no puede ver lo que no puede ver". Pero ¿podemos acceder a otra forma de mirar? ¿Existe la manera de que encontremos algo diferente, verdadero, genuino, liberador? Las artes y la literatura nos brindan, acaso, vías de conocimiento. Lemos en Pirata " -Nin ti mesmo dabas crédito cando cho dixo Jack. Non sei, supoño que a ninguén se lle ocurreo pensar que unha muller podería vivir así, facer as cousas que eu fago. Por iso non me descubriron"

2/9/09

Libros



Abrindo a tempada de outono, chega as librarías Bartleby, o escribente, tradución galega de Eva Díaz Rodríguez do relato clásico de Herman Melville.

Bartleby é un escribente excelente que despacha unha cantidade extraordinaria de documentos na oficina de Wall Srett onde traballa ás ordes dun avogado. Porén, un bo día, cando o seu xefe lle pide que examine con el un documento, Bartleby se nega con total serenidade dicindo: «Preferiría non facelo». Dende entón, diante de calquera requerimento do avogado, o narrador do relato de nome descoñecido, contesta coa mesma frase: «Preferiría non facelo». O avogado descubre que Bartleby quedou vivir na oficina e, como se nega a obedecerlle e despois a escribir máis, o despide. Porén, este curioso personaxe se nega a marchar e continúa vivindo na oficina. O xefe que é incapaz de botalo, decide mudar a sede do escritorio. Cando chegan novos inquilinos, Bartleby segue alí, prefire non facer nada que altere a súa situación.


María Reimóndez, autora de O club da calceta e Pirata, participará mañá xoves, 3 de setembro, nas veladas literarias organizadas baixo a denominación «Os xoves da rúa Tabernas». No acto, que comezará ás 17:00 horas nas instalacións da Casa Museo Emilia Pardo Bazán, as actrices Elina Luaces e Laura Ponte interpretarán monólogos d´O club da calceta adaptados por Teatro do Morcego.

70 aniversario de la llegada del Winnipeg




Mi poesía en su lucha había logrado encontrarles patria. Y me sentí orgulloso. Tuve la dicha de ofrecerles en mi patria el pan y el vino y la amistad de todos los chilenos. Que la crítica borre toda mi poesía, si quiere, pero este poema del Winnipeg que hoy recuerdo, no podrá borrarlo nadie.” (Pablo Neruda)
http://es.wikipedia.org/wiki/Winnipeg_(barco)
http://www.elclarin.cl/index.php?option=com_content&task=view&id=17777&Itemid=45
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas