¿Y si el lobo contarse la historia?

Érase una vez

un lobito bueno

al que maltrataban

todos los corderos.

Artículo 1. Todos los seres humanos nacen libres e iguales en dignidad y derechos y, dotados como están de razón y conciencia, deben comportarse fraternalmente los unos con los otros.

Artículo 2. Toda persona tiene los derechos y libertades proclamadas en esta Declaración, sin distinción alguna de raza, color, sexo, idioma, religión, opinión política o de cualquier otra índole, origen nacional o social, posición económica, nacimiento o cualquier otra condición...

Artículo 7. Todos son iguales ante la ley y tienen, sin distinción, derecho a igual protección de la ley. Todos tienen derecho a igual protección contra toda discriminación que infrinja esta Declaración y contra toda provocación a tal discriminación.

XMAS IS COMING!

What do you call Santa Claus when he doesn't move?

Santa Pause

A VOLTAS COS COGOMELOS

Este venres, 27 de novembro, o alumnado do 1º ciclo de ESO asistiu a unha charla informativa sobre os cogomelos. A información foi divulgada por persoal de Medio Ambiente; este tipo de sesións ten como fin formar no coñecemento de tipos de cogomelos, na escolla entre os comestibles e os perigosos...

Varios rapaces do centro trouxeron unha mostra deste producto, ben abundante na zona de Curtis: as fotos dan conta do seu labor.

AchegArte

Vídeos en directo das distintas actividades da Feira AchegArte en Blogaliza TV.A Feira AchegArte abriu esta mañá as súas portas nos dous espazos do Palexco e o Kiosco Alfonso. O horario de apertura da Feira hoxe sábado pola mañá é de 10:30 a 14:30. A música, a literatura, o audiovisual, as artes plásticas... todas as manifestacións da cultura que facemos están representadas no AchegArte. Proxeccións de curtas e documentais na sala Azimut; teatro e música nos escenarios do segundo andar; actividades de animación e obradoiros por todo o Palexco; danza e galerías de arte no Kiosco Alfonso... Agardan por vós esta fin de semana!

TRABALLANDO PARA QUE DESAPAREZA A VIOLENCIA

Ao longo desta semana, no IES de Curtis traballamos de xeito especial na denuncia do maltrato e da violencia contra a muller. Aparte de poñer materiais audiovisuais á disposición do profesorado ( publicidade, vídeos de youtube e dous curtos: Amelia e as sereas e Cicatrices ), en zonas moi frecuentadas do centro colocáronse paneis con mensaxes icónicas e verbais que inciden na necesidade de denunciar e acabar coas situacións de abuso violento cara a muller. Traballamos día a día para facer, co esforzo de toda a comunidade educativa, unha sociedade mellor.

Alberto Vigo gaña o certame CURTIS TREME

Alberto Vigo Sánchez, alumno de 1º Bacharelato B, gañou o primeiro premio da cuarta edición do Certame de Narración Curta “ CURTIS TREME” . O relato que leva por título O tempo sempre pon a cada un no seu lugar, recibiu o recoñecemento de ser o mellor da categoría A (entre 12 e 18 anos) O premio, convocado polo concello de Curtis, ten unha dotación de 150 euros.
Dende a biblioteca do IES de Curtis os nosos parabéns e ánimo para os escritores e escritoras que están comezando.

PARA QUE TODOS OS DÍAS SEXAN " DÍAS CONTRA A VIOLENCIA"...

Las mujeres como yo
no saben hablar;
La palabra se les clava en la
garganta
como una espina,
y prefieren tragársela
Las mujeres como yo
sólo saben llorar,
su remiso llanto
de repente
mana
como
una vena cortada.
Las mujeres como yo
reciben las bofetadas
sin atreverse a devolverlas.
Tiemblan
de cólera
contenida.
Leonas enjauladas,
las mujeres como yo
sueñan…
con la libertad.

MARAM AL MASRI.

25 de novembro: A historia das irmás Mirabal, as bolboretas contra a violencia

Patria, Minerva e María Teresa Mirabal foron tres mulleres de Ojo de Agua na República Dominicana, que tiveron a valentía de loitar pola liberdade política do seu país, opoñéndose firmemente a unha das tiranías máis férreas que tivo Latinoamérica, a de Rafael Leonidas Trujillo. Razón pola cal foron perseguidas, encarceradas varias veces e finalmente brutalmente asasinadas o 25 de novembro de 1960.

En honra a estas valentes irmás, cada 25 de novembro conmemórase o Día Internacional da Non Violencia Contra a Muller. Isto foi establecido no Primeiro Encontro Feminista Latinoamericano e do Caribe celebrado en Bogotá, Colombia no ano 1981.

As irmás Mirabal son tamén coñecidas e representadas como as "Bolboretas", por ser este o nome secreto de Minerva nas súas actividades políticas clandestinas en contra da tiranía trujillista. Anos máis tarde, Pedro Mir, poeta nacional dominicano, utilizou este nome no seu poema "Amén de mariposas" onde expresa a traxedia que foi o asasinato das tres heroinas. Nesta década, a destacada escritora dominico-americana Julia Álvarez titula a súa novela baseada na vida das irmás Mirabal, En el tiempo de las mariposas, publicación que establece aínda máis a representación das irmás Mirabal como as Bolboretas

Darwin, navegando no Beagle

Con ‘Darwin. Navegando no Beagle’ o Museo do Mar de Galicia celebra o ano Darwin coa exposición máis ambiciosa da súa historia, unha mostra que conmemora o 150 aniversario da publicación do libro A orixe das especies , o libro do científico británico Charles Darwin que continúa a ser una referencia no mundo da bioloxía, da navegación e mesmo da filosofía e da relixión.

A exposición inclúe elementos únicos e inéditos, como unha reproducción de nove metros de eslora do Beagle –o barco no que Darwin navegou arredor do mundo- , ou do camarote do científico, unha longa serie de elementos multimedia e máis de 60 pezas relacionadas co traballo do Beagle e co contexto histórico e científico da época. Entre elas, un barómetro Fitzroy procedente do Reino Unido, un microscopio do século XIX, o teodolito –instrumento de medición topográfica- de Domingo Fontán –autor da Carta Xeométrica de Galicia- e una ampla colección de animais disecados, reproduccións de láminas orixinais do Beagle e edicións facsímiles

Contra o maltrato, tolerancia cero

Con motivo da celebración do Día contra a Violencia de Xénero chega ás librarías o libro titulado 5x2=9. Diez miradas contra la violencia de género.

Cinco escritoras españolas comprometidas contra a violencia de
xénero –Ángeles Caso, Espido Freire, Rosa Regàs, Eugenia Rico e Lourdes Ventura- reuníronse individualmente con outras tantas mulleres de distintas idades e clases sociais que nalgún momento das súas vidas, en ocasións ao longo de moitos anos, sufriron malos tratos
por parte das súas parellas. A palabra da quinta desas mulleres,
asasinada anos atrás polo seu maltratador, cobrou vida en boca do seu
fillo, e ese relato pecha o libro e tamén lle dá o título: "a morte,
a ausencia que provoca a morte, fai que cinco por dous sexan nove».

Desde as aulas do IES de Curtis traballamos para que a linguaxe dos violentos deixe de existir na sociedade plural e respectuosa pola que loitamos día a día.

Respéctame as miñas diferenzas,

os meus desexos,

a miña sexualidade,

a miña historia,

a miña capacidade

de decidir, de pensar,

de traballar,de gozar;

de dirixir a miña vida,

a miña sexualidade,

as miñas amizades,

os meus estudos,

o meu traballo;

sen imposicións

, sen malos tratos,

sen discriminacións,

sen violencia,

sen estereotipos,

sen sexismo,

sen machismo...

Micromachismos

Visto en http://karicies.blogspot.com/

Los Micromachismos se realizan especialmente en el ámbito de las responsabilidades domésticas y suponen el aprovechamiento de la disposición femenina para el cuidado y la no responsabilización de los varones en lo doméstico. Se naturaliza su rol de cuidadora (de la pareja, de los hijos…) y de mantenedora del vínculo y de la comunicación; se le hacen requerimientos más o menos solapados (¿Dónde está mi camisa? significa Búscamela y dámela); se niega la reciprocidad del cuidado porque yo no sé, etc.
Los Micromachismos sirven para retener poder utilizando la fuerza psicológica o moral masculina. Suponen por ejemplo el uso abusivo del espacio físico (el sillón, la mejor posición para ver la tele…) y del tiempo para sí (descanso, ocio a costa del trabajo de ella…). También apelar a la superioridad de la lógica varonil cuando las mujeres demandan (¡Un poco de seriedad, lo que dices son tonterías)
Los Micromachismos intentan ocultar su objetivo de imponer las propias razones abusando de la confianza y credibilidad femenina”. Crean falta de intimidad a través del silencio, del aislamiento, del mal humor manipulativo y del ninguneo. Éste último supone, por un lado, no reconocer lo valioso de las mujeres: sus necesidades, valores, aportes al bienestar masculino y familiar y, por el otro, sobrevalorar lo poco que brinda el varón, viviendo lo escaso como valioso. También es micromachismo encubierto la seudonegociación (hablar pero sin negociar en realidad porque él no se moverá de su posición), la inocentización culpabilizadora (¡Exageras, estás loca!) y la autojustificación (balones fuera, hacerse el tonto, el bueno o el inexperto, minusvalorar los propios errores…)
Los Micromachismos de crisis ocurren en momentos en que aumenta la autonomía femenina o se produce una pérdida laboral del varón o una limitación física. Se trata de situaciones en las que la mujer demanda una mayor igualdad y el varón recurre a una especie de resistencia pasiva (¡Tú sabrás que hacer con la casa si decides trabajar fuera!); se da tiempo (posterga el cambio hasta el hartazgo de ella o un ultimátum de separación); aguanta el envite (hasta que se canse) o critica el estilo (Si me lo dijeras de otra manera).

Micromachismos

Visto en http://karicies.blogspot.com/


Los efectos de los Mm sobre las mujeres son:- Sobreesfuerzo psicológico. Disminución de sus reservas emocionales y de energía para sí y para el desarrollo de sus intereses vitales.- Inhibición del poder personal. El desarrollo personal se hace lento. Aumentan las actitudes defensivas, de queja ineficaz. Se recurre a la mano izquierda para recuperar poder.- Inhibición de la lucidez mental (tontificación). Bloqueo de las acciones valientes, críticas, eficaces…- Deterioro de la autoestima y de la autocredibilidad. Inseguridad, incompetencia, impotencia...- Malestar difuso, irritabilidad crónica…
Los efectos en la pareja son:- Relación asimétrica, no igualitaria, autonomía de los varones a costa de las mujeres, supremacía de los intereses de los varones…- Culpabilización a la mujer por el deterioro del vínculo. Ella se queja inútilmente, él se inmuniza no escuchando. El mandato de género hace que la mujer se autoinculpe y que no se reconozca el machismo.- La convivencia se convierte en una guerra fría, en un lugar donde la mujer no se puede relajar.La violencia es una pirámide. En la punta están los asesinatos. Debajo el maltrato, pero en la base están los micromachismos: el control (mirar el móvil, controlar la ropa, los amigos, ¿dónde estabas?, ¿por qué no has llamado?, no me gustan tus amigas…), negarse a ponerse el condón, el chantaje emocional para conseguir sexo, los insultos, la delegación de responsabilidades porque tú lo haces mejor… Tod@s podemos ser el sustento de la pirámide.

Madrigal de Blanca-Nieve

Blancanieve se fue al mar.

¡Se habrá derretido ya!

Blanca-nieve, flor del norte,

se fue al mar del mediodía,

para su cuerpo bañar.

¡Se habrá derretido ya!

Blanca-nieve, Blanca-y-fría,

¿por qué te fuiste a la mar

para tu cuerpo bañar?

¡Te habrás derretido ya!

AchegArte

Todos os eidos da cultura galega terán algo que dicir na Coruña os vindeiros días 27, 28 e 29 de novembro. O sábado, o escritor e xornalista Manuel Rivas presentará ante os lectores o seu novo libro, Episodios galegos, unha recompilación dos seus artigos de prensa. O grupo folk Berrogüetto fará o domingo un adianto do seu disco Kosmogonías, o primeiro que publican dende a marcha de Guadi Galego. O mesmo día o músico coruñés Nani García presentará 5, o último álbum do seu proxecto con Baldo Martínez e Fernando Llorca.
Son algúns dos actos estrela desta iniciativa que se celebrará esta fin de semana, repartida entre o Palexco e o Kiosco Alfonso da Coruña.
AchegARTE está pensado como un espazo de encontro, de intercambio de experiencias e difusión da cultura . Unha oportunidade para coñecermos unha mostra da ampla oferta cultural galega. Nesta cita coa cultura galega poderase gozar do noso teatro, a música, as artes plásticas, o audiovisual, a danza, a palabra cantada e falada.... mais tamén será o lugar onde mercar o libro que buscas, a música que che gusta, a película que non viches, os agasallos do Nadal; ou a ocasión para facer un obradoiro de ilustración, de danza, de música, de teatro, de pintura ou maxia, para grandes e pequenos. Unha programación para todos os públicos.

No quiero

No quiero ser vasija ni tintero,
ni quiero ser de nada recipiente,
que quiero ser por fin agua de fuente
donde sacies tu sed de abrevadero.
No flor ni espiga florecida quiero,
apocopada y triste que no siente,
que quiero ser por ti volcán ardiente
incapaz de apagarse al aguacero.
Exceso y punta, y brecha dolorida,
rayo que te fecunda y te convoca
dejándote con muerte entre la vida,
luz que hiere tu paz cuando te toca
con un desasosiego entre la boca:
ni quieta o expectante, ni vencida

Antonia Álvarez

Fala Carrapuchiña

Chamoume e metinme na cama con el. Facía como que ía comerme, rillando as uñas moi a modo e despois tragando as biscardas. Outras veces metía na boca os dedos, a man ou mesmo o brazo enteiro ¡tan pequeno! Comerse un ó outro, así fan os que se aman. Eu non podía comelo, sendo tan grande, tan enorme, con aqueles cabelos hirsutos, o alustro dos dentes brancos, a voz profunda como os tronos. Daquela quitáballe os carrachos que o asañaban como a todos os lobos e despois comíaos, rebentando de sangue que esvaraba pola miña boca, polo queixo, manchando o meu vestido. Por iso dixo o cazador, cando nos encontrou a primeira vez, que eu ía ensanguentada, que rompera isto ou aquilo, que el estaba coméndome e tivera que tirarme do máis fondo das súas tripas. Non era certo e, por outra banda, se nos comemos o un á outra e por amor. Tamén Beatriz comeu a Dante ou polo menos comeu o seu corazón, o centro do centro. Tampouco é verdade que o cazador lograra ferilo, senón que, non podendo enfrontarse á escopeta cargada, fuxiu para o máis escuro da fraga.
Pero eu probara o seu sangue, o sangue que rebentaba o corpo esvaradío dos carrachos que sabían a terra, a metais enferruxados. A lúa comezou a cambiar o meu corpo. Dentro de min nacían alustros e tronos, coitelos de linguas, dentes afiados como esquírolas de cristal. Cando o cazador nos encontrou a segunda vez eramos dous e non puido escapar. Desde entón unhas veces vou eu procuralo ó escuro do bosque, outras ven el e entra comigo na casa, enganando ós outros co seu aceno de can, os ollos baixos para non descubrir os relampos de treboada que aniñan neles.

No maltrato estamos nos

Unha de cada catro mulleres asasinadas polas súas parellas ten menos de 30 anos.O 40% das ordes de protección ditadas en 2008 foron para mozas

150 anos do de Darwin.

A orixe das especies, a obra do naturalista inglés do século XIX Charles Darwin que, a xuízo dos expertos, resulta esencial na historia da Ciencia e a Bioloxía e provocou unha revolución nas teorías coñecidas até o momento, cumpre mañá os seus 150 anos da publicación. Nela, Darwin expón a súa idea da selección natural, como base para a posteriormente denominada ´Teoría da Evolución´. En concreto, postulou que todas as especies de seres vivos evolucionaron co tempo a partir dun antepasado común mediante un proceso denominado selección natural. Esta obra do biólogo inglés, que ademais serve de referencia para os investigadores actuais, é resultado das observacións recollidas durante a viaxe do británico a bordo do buque ´HMS Beagle´, entre 1831 e 1836.

No apto para estómagos/almas sensibles

Caballeros de los puentes
El lunes pagué a una prostituta para que pisoteara en mi presencia dos docenas de ostras abiertas con sus zapatos de tacón alto, que lamí a continuación.
El martes pagué a otra, casi una niña, para que me masturbara con estiércol fresco de caballo entre los dedos.
El miércoles alquilé a una nueva para que me vistiera y maquillara de mujer mientras yo enjabonaba y rasuraba el rostro de la joven.
El jueves prometí una elevada cantidad a dos prostitutas para que me siguieran por los callejones con el fin de defecar luego en sus bocas.
El viernes cloroformicé a una prostituta entrada en años y le coloqué sanguijuelas en la vagina hasta que éstas se saciaron.
El sábado me negué a pagar a la prostituta alquilada tras azotarla con varillas extraídas de un paraguas, aduciendo el desagrado que me produjeron sus inoportunos gritos.
El domingo dormí casi todo el día, besé a mi esposa, a mis hijas, a las doncellas de mi esposa y a la institutriz de mis hijas, paseé durante una hora por el parque con el confesor de la familia y cené después opíparamente en Casa Beristain, en compañía de los demás magistrados. Todos bebimos vino de peptona, el mejor confortativo de los debilitados, restablecedor de las fuerzas y del apetito.

Fernando Pessoa

O AMOR é que é essencial.

O sexo é só um acidente.

Pode ser igualou diferente.

O homem não é um animal:

É uma carne inteligente,

Embora às vezes doente.

O lóxico

Unha de dúas:

se é certo

que cada minuto

morren de fame

cen persoas no mundo,

entón é falso

aquelo de que

en todas partes

se cocen fabas.

25 de novembro, Día internacional contra a violencia machista.

Cinco mulleres asasinadas en Galiza por violencia machista en 2009. No mes de xaneiro foi asasinada María Teresa Troncoso en Nigrán, de 43 anos. No mes de febreiro, María Socorro da Silva, veciña de Ourense, de 26 anos. No mes de xullo, María Luz Tapia, da Coruña, con 38 anos. No mes de agosto, Ubaldina Pazos, de Coristanco, con 70 anos. E no mes de setembro, Laura Alonso, de Toén, con 19 anos

Nova xeira de Polafía

As primeiras polafías aconteceron en 2007. Houbo que agardar case un ano pola nova xeira, que principiou a finais de outubro na parroquia de Figueirido (Vilaboa) e xa hai outras dúas en preparación: Neda (mañá sábado, 19.00 horas, Casa da Cultura) e en Cabreiros, Xermade.
A fórmula non é outra que unha adaptación dun costume vello como o mundo: o de xuntárense familias e veciños para botar contos, relatar historias e entoar cánticos ao fío dos labores cotiáns ou ao abrigo do lume nas invernías. Non só un pasatempo anterior ao cinema, a radio e a televisión, senón un método natural de instrución e de transmisión dos valores da comunidade, nomeadamente cando os libros eran un ben de luxo e poucos eran quen de descifralos. Esta usanza posúe froitos abondosos, o patrimonio oral inmaterial. Na recuperación, conservación e continuidade deste corpus levan máis de 15 anos traballando diversos colectivos.
"Só hai unha diferenza fundamental: agora podemos, e debemos, axudarnos das novas tecnoloxías, desde os aparellos de gravación, que favorecen o arquivo e estudo do recompilado, ata o uso de novas tecnoloxías, caso da Internet, que poden contribuír a unha ampla difusión deste patrimonio", apunta Reigosa. Tamén agroman sucedidos marabillosos, misteriosos e divinos que conseguen fixar toponimias en desuso. A improvisación é outra das virtudes da xuntanza. En Figueirido, a paixón dos propios participantes callou nun debate solidamente argumentado a propósito da existencia da bruxería. O sector que negaba a vixencia dos feitizos, defendido en solitario por un veciño, foi abrumado polo outro con probas irrefutábeis da natureza verdadeira do meigallo.
Información provinte de http://www.elpais.com/articulo/Galicia/palabra/volta/elpepiautgal/20091120elpgal_19/Tes/

Polafía

As polafías son un proxecto da Asociación de Escritores en Lingua Galega, coordinado polo Vogal de Literatura de Tradición Oral, Antonio Reigosa, que conta coa colaboración de diversas asociacións e institucións.A palabra polafía é un neoloxismo referido ás reunións ou veladas de carácter festivo con contidos literarios e musicais, e ten como obxectivo primordial o rescatar do esquecemento e poñer en valor o valioso patrimonio oral, literario e musical, galego.

As polafías teñen unha duración aproximada de arredor de 90 minutos.

http://www.xornalgalicia.com/index.php?name=News&file=article&sid=62802

Recuperando costumes

Boas tardes, Maruxiña,
vouche decir unha cousa,
se ti me queres a minhe,
eu non me caso con outra.
-Eu te quero, ben o sabes,
non precisas preguntar;
hai un ano que che dixen
que me quería casar.
-Tomaralo de risa,
pero díghocho de veras,
que ando buscando muller
e non topo quen me queira.
-Pois se ningunha te quere,
será porque tu eres malo,
ou porque che teñen medo
que non cumplas co traballo.
-Eu por malo non me teño,
e menos por folghazán,
solamente que as rapazas
dinme que son un larchán.
-Se cho dicen non se engañan
porque tu eres un capullas,
andas xogando con toda
se non cumples con ningunha.
-Non te fíes, Maruxiña,
que eu pra ti hei ser formal,
dáme un bico, Maruxiña,
non me faghas rabear.
-Se ques que che dea o bico,
lévame xunto o altar,
que despois de casadiños
bicos non che han de faltar.
-Por un bico que che pido,
xa te pos tan enfadada,
que farás se che pedira
o que tes baixo da saia.
mentras estea solteira,
que nin ti nin un lambón,
ma ver a chocolateira.
http://www.aelg.org/Polafias/ShowVideoPolafia.do?id=25http://sarmientobiblioteca.blogspot.com/2009/07/polafia.html

Polafía

A palabra polafía é un neoloxismo referido ás reunións ou veladas de carácter festivo con contidos literarios e musicais, e ten como obxectivo primordial o de poñer en valor e rescatar do esquecemento o valioso patrimonio oral, literario e musical, galego.

O termo polafía quere reunir no seu significado o mellor dos diferentes matices e acepcións de vellas palabras (polavilas, fías, fiadas, fiandóns, seráns,...) con semellantes contidos.

A principal diferenza, en canto ao desenvolvemento, daquelas xuntanzas de antigo co desta nova proposta é que agora podemos, e debemos, axudarnos das novas tecnoloxías, desde os aparellos de gravación, que favorecen o arquivo e estudo do recompilado, ata o uso de novas tecnoloxías, caso de internet, que poden contribuír a unha ampla difusión deste patrimonio.
O formato das polafías require a presenza dun mantedor, divulgador ou especialista que introduce e comenta as principais características das pezas e xéneros literarios amosados; dun músico, que interpreta romances, coplas ou cantares de raiceiras tradicionais. Sen embargo, o elemento humano transcendental e imprescindible no desenvolvemento de cada polafía constitúeno os homes e mulleres, narradores, cantadores, romanceadores..., son os veciños de cada lugar onde se desenvolve a polafía, pois eles son os auténticos protagonistas.

25 de novembro

Nótase que se está acercando o día 25 de novembro. As últimas novas publicadas no blog da nosa biblioteca están centradas no papel das mulleres. Facermos unha reflexión sobre o tema coido que é, tamén, obxectivo da educación pública. Este é o motivo polo que me gustaría deixar aquí o enderezo da páxina elaborada pola profesora Pilar Ponte Patiño onde podemos achar diversos recursos para traballar este tema na aula.

http://violenciadexenero.blogspot.com/

O club da calceta

LA MUJER Y EL HOMBRE SEGÚN EL DICCIONARIO DE LA REAL

mujer.
(Del lat. mulier, -eris).
1. f. Persona del sexo femenino.
2. f. mujer que ha llegado a la pubertad o a la edad adulta.
3. f. mujer que tiene las cualidades consideradas femeninas por
excelencia. ¡Esa sí que es una mujer!
4. f. mujer que posee determinadas cualidades. Mujer de honor,
de tesón, de valor.
5. f. mujer casada, con relación al marido.
hombre.
(Del lat. homo, -inis).
1. m. Ser animado racional, varón o mujer.
2. m. varón (? ser humano del sexo masculino).
3. m. Varón que ha llegado a la edad adulta.
4. m. Grupo determinado del género humano. El hombre del
Renacimiento El hombre europeo
5. m. Individuo que tiene las cualidades consideradas varoniles
por excelencia, como el valor y la firmeza. ¡Ese sí que es un hombre!
6. m. U., unido con algunos sustantivos por medio de la preposición
de, para designar al que posee las cualidades o cosas significadas
por tales sustantivos. Hombre de honor, de tesón, de valor
7. m. coloq. marido.
8. m. p. us. Persona que en ciertos juegos de naipes dice que
entra y juega contra los demás.
9. m. p. us. Juego de naipes semejante al tresillo, de origen
español, que se extendió por Europa en el siglo XVI.

VOTO FEMININO EN ESPAÑA

Tal día coma hoxe de 1933, celebráronse en España as primeiras eleccións xerais nas que as mulleres poideron exercer o dereito ao voto.

Unha das grandes loitadoras que fixo posible ese sufraxio foi a deputada Clara Campoamor. Adicou moitos esforzos para conseguir que a maioría do parlamento admitira esa posibilidade e abrira paso a un dereito fundamental que ata entón lles fora negado ás mulleres.

Decálogo de la publicidad sexista

Para detectar el sexismo en la publicidad se puede seguir este decálogo del Observatorio Andaluz de la publicidad no sexista:
1. Promover modelos que consoliden pautas tradicionalmente fijadas para cada uno de los géneros.
2. Fijar unos estándares de belleza femenina considerados como sinónimo de éxito.
3. Ejercer presión sobre el cuerpo femenino a través de determinados tipos de productos que facilitan su dominio y control.
4. Presentar el cuerpo de las mujeres como un espacio de imperfecciones que hay que corregir.
5. Situar a los personajes femeninos en una posición de inferioridad y dependencia.
6. Excluir a las mujeres de las decisiones económicas de mayor relevancia.
7. Alejar a las mujeres de los espacios profesionales prestigiados socialmente y, por el contrario, asignarles los roles de limpieza, cuidados y alimentación familiar.
8. Negar los deseos y voluntades de las mujeres y mostrar, como “natural”, su adecuación a los deseos y voluntades de los demás.
9. Representar al cuerpo femenino como objeto, esto es, como valor añadido a los atributos de un determinado producto; como su envoltorio, en definitiva.
10. Mostrar a las mujeres como incapaces de controlar sus emociones y sus reacciones, “justificando” así las prácticas violentas que se ejercen sobre ellas.

Publicidad sexista

Anuncio de joyas presentan, en ocasiones, a una mujer superficial, despersonalizada, sin criterios en los que basar sus elecciones y que haría cualquier cosa por tener una alaja.

Amantes do HIP-HOP

O venres ,na Coruña ,AID, a raíña do hip hop galego ,vai mesturar estilos e influencias na súa coctelera persoal para dar renda solta á súa "paixón".

Precoz e talentosa, conta que con 12 anos xa rimaba e en 2008 arrasou no festival Heineken de Valencia. Foi a rapera máis nova en adxudicarse o trofeo por diante de 1.300 aspirantes e agora exhibe a súa arte na Rede a través de MySpace. Confesa que admira a Rosalía e que o seu poema A xustiza pola man inspirouna máis dunha vez. Tamén recorre a outros poetas como Antonio Machado e Bécquer que contra todo prognóstico resultou ser un romántico "moi moderno" na súa opinión. Di que canta en galego porque lle salgue de dentro" e porque é un idioma melódico de rima fácil. Traduce o flow -estilo e ritmo de cada rapero- por xeito e asegura que, aínda que tamén canta en castelán "non ten máis vantaxes" que o galego. En ambas as linguas bota en falta o ritmo rápido do inglés. "Está guay que as cousas divertidas fáganse en galego. Música, Sin Chan e series. É a mellor forma de chegar á xente, mellor que impolo.

Soberano era cousa de homes...

Este vídeo serve, entre outras cousas, para verificar que moito moito cambiaron os tempos...

Prexuicios e estereotipos

Xogo de enigmas
Imos proporche dous ENIGMAS; tenta resolvelos.
«Laxe tiña un irmán. O irmán de Laxe morreu. Mais o
home que morreu nunca tivo un irmán».

Prexuicios e estereotipos

«Un pai e mais o fillo ían en coche cando, de súpeto, o
pai perdeu o control do vehículo e chocaron contra un
poste telefónico. O pai morreu no acto, o fillo quedou
maltreito e foi levado rapidamente ao hospital, onde se
lle apreciaron lesións importantes que requirían unha
urxente intervención. Foi chamado o equipo médico de
garda e, cando chegou á sala de operacións para examinar
ao rapaz, oíuse unha voz: ¡Non podo operar este
neno, é meu fillo!»

prexuízos e estereotipos

Tirado de: O besbello saltón, revista do IES Alexandre Bóveda, Coia, Vigo, 1992.
A solución destes dous enigmas non é atopada con facilidade. Estudios
recentes amosan que só un de cada oito homes e unha de cada seis mulleres
son capaces de contestar correctamente. Aquí, o xogo «vexo vexo...
ti que ves», vírase en «VEXO VEXO... QUE NON VES». Neste caso o que
non vemos é que Laxe é unha muller e que a voz que se oíu no hospital
era a voz da nai.
¿Por que pensas que hai dificultades para acertar a solución?
¿Se cadra hai cousas que non vemos?
A dificultade para resolver estes enigmas amosa o ocultamento que se fai
da muller na linguaxe, o pensamento masculinizado, ver o home detrás de
case todas as profesións. Descubrir que Laxe é unha muller ou que un fillo
ten dous proxenitores, nai e pai, queda obstaculizado polos prexuízos
e os estereotipos sobre as mulleres.

Paralá, Mercedes Peón

Aquí lles deixo á xente da biblio un enlace no que podemos visionar a Mercedes Peón interpretando un tema, Paralá, que quere contribuír, sen dúbida, á conexión e mestura de distintas culturas. Oxalá que sexa do voso agrado!

http://www.mercedespeon.es/site/video.htm

HOXE VIAXAMOS DESDE CURTIS...ATA EXIPTO: CONTÁMOSCHO.

Dentro do Proxecto Interdisciplinar no noso IES desenvolvemos un traballo con relatos curtos pertencentes a diferentes culturas e países: partindo dun conto, acometemos as tarefas de lectura, interpretación, resumo e investigación sobre aspectos tales como a xeografía do lugar da narración, aspectos históricos, indumentaria típica, lingua, relixión, moeda, gastronomía, música... Desde outubro vimos traballando cun conto de LAS MIL Y UNA NOCHES que leva por título Las babuchas fatídicas e que aparece ambientado en El Cairo.

Hoxe proxectamos falar da gastronomía exipcia e pareceunos útil mesturar a labor expositiva de profesoras e alumnado coa degustación de pratos representativos da cociña exipcia: dentro da biblioteca, indiscutible centro de educación documental, falamos nesta mañán de venres das berenxenas, do arroz, dos dátiles, da carne de ovella, das lentellas e garbanzos, do cuscús... e de moitas especias comoa a pementa, o azafrán, a tahína, e perexil, o comino, o cilantro, a alholva, a alcaravea ... E poidemos tamén degustar eses sabores tan peculiares.

Cómpre sinalar que contamos, nesta sesión gastronómica, coa presenza dun alumno do centro de orixe marroquí, ao que agradecemos as súas aportacións ao tema: alí poidemos escoitar como preparan o cuscús, con 7 verduras ( ¡nada menos!) e carne de ovella.

A música de fondo que puxemos serviunos non só para ambientar a actividade, senón tamén para contarlles, xa ao remate, que Exipto non só garda, para nós, os europeos, grandes secretos culinarios, senón tamén musicais: ¿ ou acaso todo o mundo sabe o que é unha DARBUKA? Xa vos contaremos, outro día, o que investigamos sobre o tema.

Felipe Senén, Henrique Rabunhal... MESTRES

O xornal dixital Vieiros recolle hoxe, 12-11-2009, unha noticia que dá conta da edición do vídeo "Um passeio com Jenaro Marinhas del Valle. A Corunha galeguista". Aquí fica o enlace por se é do voso interese.

http://www.vieiros.com/nova/77174/o-corazon-galeguista-da-coruna

VÉMONOS NO TEATRO...

Sarabela Teatro, Compañía Residente de Ourense, pon sobre o palco neste novo outono teatral o espectáculo A esmorga adaptación da novela homónima da autoría de Eduardo Blanco Amor.
Eis a ficha técnica e artística:

Dirección: Ánxeles Cuña Bóveda Adaptación: Begoña Muñoz, Carlos Couceiro
Escenografía: Suso Díaz
Iluminación: Suso Díaz
Son: Vadzim Yukhnevich, Yuri Sidar
Vestiario: Ruth D. Pereira
Música: Vadzim Yukhnevich, Yuri Sidar
Elenco: Fernando Dacosta, Suso Díaz, Josito Porto, Nate Borrajo, Rosa Álvarez, Elena Seijo, Sabela Gago, Fina Calleja, Tito Asorey

A esmorga é unha traxedia aceda e cruel de tres homes marxinais e marxinados que ao longo de vinte e catro horas deambulan polos arrabaldes de Auria -transfondo ficcional da cidade de Ourense-. Perseguidos pola Xustiza e baixo a choiva e o frío da noite, Cipriano Canedo, obreiro (O Cibrán ou O Castizo), Juan Fariña (O Bocas, O Alifante), sen oficio coñecido, e Eladio Vilarchao (O Milhomes, O Maricallas), xastre de profesión, atopan o seu desafogo no alcohol, no sexo e na violencia. A entrega aos praceres máis primarios, como fuxida á adversa realidade en que viven, lévaos á autodestrución.
A historia transcende a época e o espazo. Podería acontecer hoxe en calquera cidade occidental. Os tres esmorgueiros constitúen prototipos de individuos alienados, con pouca conciencia de clase e cunhas condicións de vida que os levan á autoexclusión dunha sociedade que á súa vez lles dá as costas.

Xénero: Teatro de actor
Duración do espectáculo: 90'
Público preferente: Adulto

FONTE:

Se queres ver o vídeo, preme aquí

Poetas dinversos

Poesía con nome

Na Coruña, este martes 17 con Lucía Aldao e Luis Eduardo Aute. Será unha cita coa poesía concibida para transmitir en directo. O de Aldao é un dos nomes máis renovadores na lírica galega actual, sobre todo pola súa capacidade para comunicar en directo coa palabra. E Aute compaxina as súas facetas de músico e pintor coa poesía, na que amosa enxeño, ritmo e expresividade. O recital celébrase na Casa Salvador de Madariaga, onde se repetirá o martes central de cada mes. O 15 de decembro participarán Luis García Montero, un dos poetas en castelán máis recoñecidos na actualidade, e Luz Pozo Garza, a poeta galega de traxectoria máis dilatada. O 19 de xaneiro visitará A Coruña Joan Margarit, un dos grandes poetas en lingua catalá, que compartirá tempo e espazo cun referente da lírica galega, Xosé Mª Álvarez Cáccamo. O ciclo continuará logo con outras sete citas ao longo de 2010.

Información, vía Vieiros:
http://www.vieiros.com/nova/77156/a-poesia-ao-encontro-do-publico

Espacio

Escribí un relato de tres líneas y en la vastedad de su espacio vivieron cómodos un elefante de los matorrales, varias pirámides, un grupo de ballenas azules con su océano frecuentado por los albatros y los huracanes, y un agujero negro devorador de galaxias.Escribí una novela de trescientas páginas y no cabía ni un alfiler, todo se hacinaba en aquella sórdida ratonera, había codazos y campos minados, multitudes errantes que morían y volvían a nacer, cargamentos extraviados, hechos que se enroscaban y desenroscaban como una tenia infinita, los temas eran desangrados a conciencia en busca de la última gota, no prosperaba el aire fresco, se sucedían peligrosas estampidas formadas por miles de detalles intrascendentes, el piso de este caos ubicuo y sofocador estaba cubierto con el aserrín de los mismos pensamientos molidos una y otra vez, los árboles eran genealógicos, los lugares, comunes, y las palabras pesados balines de plomo que se amontonaban implacablemente sobre el lector agónico hasta enterrarlo

Os outros Muros

Non todos caeron hai 20 anos, moitos aínda seguen en pé.

Melilla - Marrocos

Ceuta - Marrocos

EEUU - México

Israel - Palestina