Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/6/09 - 1/7/09

30/6/09

Repasos


En el siglo XIX , los hermanos Grimm actualizan y adecúan a su época el corpus de los cuentos tradicionales. En el siglo XX Disney crea un nuevo canon de las principales historias para niños ,tanto tradicionales como literarias.
Las libertades que se toma en la adaptación de los clásicos literarios son notables y casi siempre justificadas. El Pinocho de Collodi es un niñato insoportable; el de Disney, un niño inocente que tiene en esa condición su flaqueza (se deja engañar) y su punto fuerte (sus enemigos no logran corromperle, volverle rencoroso o malévolo). El Peter Pan de Disney se aparta mucho del texto de Barrie, pero conserva su espíritu: en su primera aparición, hasta se aprecia el fuego pagano, demoníaco, que desprende su figura
Se suele asociar estas películas con una moralidad rancia y periclitada, esta idea es, cuanto menos que, discutible. Asi, el patriarcado muy puesto en cuestión con el malhumorado señor Darling de Peter Pan o el pomposo Coronel Hatti de El Libro de la Selva , machotes incompetentes, acompañados de mujeres inteligentes y sensibles .
Otras veces la subversión se cuela por un recoveco: son ejemplares el desfile lisérgico de los elefantes de Dumbo y el elogio apenas disimulado de las tinieblas en la escena de La noche en el Monte Pelado de Fantasía.
Las ediciones antológicas de estos últimos años, en DVD, incorporan comentarios fascinantes. El de Dumbo, por ejemplo, insinúa que la película es en realidad un manifiesto de los trabajadores de la Disney, por entonces en huelga, contra su jefe, que explotaba su talento sin darles el debido reconocimiento (no es casual que la película acabe con un Dumbo que ha renegociado su contrato y goza al fin del status de estrella: el Circo es él, no su patrón ni sus adictos, los payasos esquiroles).
En alguna larga tarde de verano puede no venirnos mal asomarnos a Disney con mirada nueva.

29/6/09

Ando como hormiguita


Ando como hormiguita por tu espalda,
ando por la quebrada dulce de la seda.
Vengo de las alturas de tus nalgas
hacia el oro que se derrama
y se me enreda.

Tú te vuelves pidiendo el cielo,
apuntando a la luz con flores.
Y como lazarillos son los sabores
en tu jardín de anhelos

Cristina García Rodero, membro de Magnum Photos



Cristina García Rodero é a primeiro fotógrafo española aceptada como membro da prestixiosa Magnum, a axencia de fotografía máis importante do mundo.

Ademais é a cuarta muller membro de Magnum, xunto a Martine Franck, Lise Sarfati e Susan Meiselas. Tras catro longos anos de trámites para a aceptación do seu membresía, García Rodero agora forma parte do selecto grupo dos mellores fotógrafos do mundo.

Quizais o traballo máis importante desta fotógrafa española sexa a serie España Oculta de 1989, que foi recoñecido como un traballo de documentación fotográfica creativa, persoal, que transcende o mero periodismo, e que foi o responsable da súa fama internacional. Esta serie aborda un estudo gráfico sobre festas populares, ritos, costumes e crenzas españolas.

28/6/09

Libros para o veran

Editorial: Bóveda
Año publicación: 2009
Temas: Literatura : Histórica
Peregrinos de la herejía de Tracy Saunders:
Camino de Santiago 2000. Miranda ha abandonado su plaza en la Universidad de Toronto para hacer el camino de Santiago, una caminata de 800 kilómetros por el norte de España. En su segundo día de expedición por los Pirineos, conoce a Kieran, un seminarista irlandés que está traduciendo un enigmático libro escrito en Latín; un libro que no debería tener. Entre Kieran y Miranda surge una amistad, y él intentará convencerla de que quien está enterrado en la Catedral no es el apóstol Santiago sino Prisciliano de Ávila, un obispo gnóstico, teoría que al principio la enfada e incluso la llena de decepción. Al día siguiente de su encuentro, Kieran desaparece y con él la traducción del manuscrito. Lo único que le deja a Miranda es el borrador de una novela que está escribiendo sobre la vida de Prisciliano. Corre el año 385, y el carismático Prisciliano de Ávila, ex senador y actual obispo gnóstico con numerosos seguidores en su Galicia natal, defiende el gnosticismo cuyos dogmas amenazan con derrumbar el poder de la reciente asentada Iglesia Romana. Defenderá su inocencia, y su vida frente a los que lo acusan: dos poderosos obispos españoles que cuentan con el favor del nuevo emperador Máximo. Al final Prisciliano y su séquito, incluyendo a Eucrotia, viuda de un noble romano con la que mantiene una historia de amor, van a Roma y allí serán acusados y juzgados por herejía y brujería.
http://www.laopiniondemalaga.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009062700_11_270031__Luces-de-Malaga-Tracy-Saunders-Busco-gente-sienta-comoda-pensando-terminos-espirituales
http://www.laregion.es/noticia/95241/escritora/inglesa/tracy/saunders/investiga/catedral/santiago/libro/

27/6/09

Noraboa para os galegos

A Torre ,Patrimonio da Humanidade



http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2009/06/26/00031246010289337472774.htm


Co nomeamento da Torre de Hércules como patrimonio da humanidade, Galicia conta a partir de hoxe con catro distincions: Santiago de Compostela recibiu o recoñecemento no ano 1985; o 10 de decembro do 1993 recibe a distinción O Camiño de Santiago; e xa no ano 2000 a muralla de Lugo.

Vai ser NOVONEYRA


O plenario da Real Academia Galega decidiu hoxe dedicar o 17 de maio próximo, Día das Letras Galegas do 2010, ao poeta Uxío Novoneyra (Parada do Courel 1930-Santiago de Compostela 1999).

26/6/09

Novo libro de Chus Pato

INTERESANTÍSIMO
http://ofunambulistacoxo.blogspot.com/2009/06/negactividades.html

Secesión é o primeiro libro non estritamente "poesía" de Chus Pato.A obra é una miscelanea: hai crónica en Carta de Tánxer, teoría do poema en forma de diario, aforismos de Anacos dun abecedario, en Cárpatos ao lonxe o rexistro da súa experiencia no museo do campo de concentración de Auschwitz-Birkenau.Para a autora Secesión pode funcionar como unha guía de lectura da pentaloxía; quizais sexa a función do libro, entre outras
Así encabeza Pato a páxina de dedicatorias do libro: "Ten que ver coa lembranza e a reivindicación da palabra no contexto artístico das primeiras vangardas históricas".

Libros para o veran



El cuaderno dorado de Doris Lessing, es uno de esos libros que uno debe conocer. La novela es la historia (autobiográfica en muchas de sus partes) de dos “mujeres libres” (Anna Wolf, recientemente separada y con una hija de poca edad, y Molly) que continuamente fuerzan la emancipación total de las servidumbres psicológicas y sociales de la feminidad. Anna está continuamente en un proceso de tomas de conciencias desde sus más variados ángulos personales y eso le lleva permanentemente a un estado de tensión que ella intenta dominar para no rozar la locura.Es por eso por lo que lleva 4 cuadernos de distinto color: el cuaderno negro se refiere a sus recuerdos de infancia en Sudáfrica y otros países del África Negra (como la antigua Rhodesia); el cuaderno rojo se refiere a sus ideologías políticas de carácter marxista y sus desilusiones ante el proceso del comunismo de los años 60 y 70; el cuaderno amarillo es un relato de su propia vida como ser humano y mujer luchadora a favor de las causas del feminismo y el cuaderno azul es un diario de sus pensamientos cotidianos y sus experiencias vitales. Al final todos ellos se ven sintetizados en un solo cuaderno que es el llamado cuaderno dorado. Es por eso por lo que esta extensa obra (cuya lectura a veces se presenta muy densa y puede crear algunos momentos de aburrimiento por dicha densidad) está escrita esquemáticamente en 5 partes o capítulos (los 5 cuadernos resultantes al final: los 4 de colores negro, rojo, amarillo y azul y el cuaderno dorado –que da título a la novela- como síntesis de los anteriores).

25/6/09

Eso que llaman amor



Durante siglos, el amor fue investigado -y celebrado desde ya- básicamente por los poetas, los artistas y los cantautores. Pero ahora sus misterios se están sometiendo a las herramientas de la ciencia, como por ejemplo los modernos equipos de escaneo cerebral.En la State University de Nueva York, en Stony Brook, un puñado de jóvenes que acaban de enamorarse locamente se ofrecieron como voluntarios para que escaneen sus cerebros y se determine cuáles son las áreas que se activan cuando observan fotos de sus amados o amadas. Así se pudo ver que eran precisamente aquellas que son ricas en una poderosa sustancia química que ayuda a sentirse bien, la dopamina. Es una hormona clave en el sistema de retribuciones del cerebro, red de células vinculadas con el placer y las adicciones. Y que sería la responsable, entonces, de los "flechazos" amorosos.En el mismo laboratorio, voluntarios de más edad que dijeron seguir muy enamorados luego de dos décadas de matrimonio participaron también del experimento. Se observó que se activaban las mismas zonas del cerebro, lo que muestra que, al menos en algunas parejas afortunadas, la sensación de luna de miel puede durar. Sin embargo, en estas personas, también se activaban otras zonas, aquellas ricas en oxitocina, la sustancia química de los mimos, que ayuda a las madres a fabricar leche y a relacionarse con sus bebés. La que se libera también durante el orgasmo y la vinculada, en los animales, con la monogamia y los vínculos de largo plazo.Es demasiado pronto (y siempre lo será, podría decirse) como para afirmar que los neurobiólogos lograron traducir esos cálidos y confusos sentimientos que llamamos amor romántico en una serie de elementos químicos y señales eléctricas del cerebro. Pero sí cuentan con una hipótesis plausible, que la dopamina juega un gran papel en la excitación del amor y que la oxitocina es clave para la experiencia más serena del cariño. Es cierto que los datos son preliminares, pero lo que se descubrió hasta ahora es emocionante. Además, es posible imaginar que, tal como destacó el neurólogo de la Emory Univesity Larry Young, en "Nature" este año, cuando sus colegas comprendan la química del amor, la aparición de medicamentos para manipular su proceso "no va a estar muy lejos".Un nuevo estudio publicado este año en Biological Psychiatry apoya esa idea: muestra que la oxitocina ayudaría a las parejas a llevarse mejor. Lo comprobaron Investigadores suizos, que les dieron a 47 parejas un spray nasal que contenía oxitocina o un placebo.

http://www.clarin.com/diario/2009/06/24/um/m-01945340.htm

Patrimonio inmaterial

Esta quinta feira preséntase no Museo do Pobo Galego o Arquivo do Patrimonio Oral da Identidade (APOI). Este traballo xurdiu da evolución do proxecto Sons e Voces da Identidade, programa de dixitalización, catalogación, estudo e difusión do patrimonio inmaterial que o Instituto de Estudos das Identidades do propio museo, que se creou en abril de 2007.Nos momentos iniciais, o proxecto contou cunha abondosa "materia prima", consistente nunhas 600 fitas recollidas directamente, ou baixo a súa dirección, por Xosé Luís Rivas, Mini, e Baldomero Iglesias, Mero. Trátase de materiais gravados nos últimos 35 anos de informantes da Galiza rural. Tamén se dispuña no fondo do Museo dunha colección de gravacións realizadas en 1994, como resultado do proxecto interactivo museo-escola Recupera-la tradición oral. Despois dun laborioso proceso de tratamento das gravacións orixinais, transcrición e construción dunha base de datos, o APOI está en condicións de entrar en funcionamento.Un arquivo destas características, público e accesíbel e que dá conta da autoría das achegas que se incorporan, pasará a ser un arquivo para o pobo galego, e para quen teña a ben participar nel.
Nova, vía Vieiros

24/6/09

Más Poesía

ÁNGEL PETISME · DOS BICICLETAS .Preme

Libros para el verano


Agujas en el brazo derecho
Al quitarme la piel, puedo mirar
las contracciones de los músculos.
Mínimos arpones calvados.
Al pararme frente al espejo,
observo mi cuerpo pálido de molusco envejecido.
Quisiera permanecer en esta cárcel,
protegido por mis redes de espinas.
Quisiera estar sepultado en el aire,
envuelto como una momia por el desamor
de alguien.

Felicidades Juan




23/6/09

Libros para o veran

Grandes historias en pequenos relatos
Libros aptos para todos os sitios e todas as ocasions.
Cousas, de Castelao, título dunha riqueza exquisita .
Sombra fértil, de Anxo Pastor.
50 asasinatos breves e un prólogo, de Antonio Sánchez Lorenzo,

Ciencia de facer as camas, de Xosé Cermeño.
Fridom Spik, de Jaureguizar.
A embaixada do vinagre, de Xosé Luís Martínez Pereiro.
Palabras contadas, de Camilo Franco.

22/6/09

As linguas suman

O galego serve para entendernos
José Manuel Atanes Limia

Puxémoslle nome ás persoas: Suso, Maruxa,... apelido: Vázquez, Nogueira, .... e alcume: o Bichoguizo, a Rachaoferro, ....Puxémoslle nome ás nosas árbores: amieiro, freixo,... e apelidos: Carballa da Rocha, Castiñeiro da Capela,...Botamos aturuxos, arroutadas,.... e damos colo, apertas, ....Puxémoslle nome ás froitas: pexego, mazá, ....Aos arbustos: silva, xesta, ....Ás nosas herbas: camariña, herba de namorar, ...Ás comidas: grelos, cacheira, .....Puxémoslle nome aos insectos: vagalume, escornabois, ......Aos peixes: xouba, ollomol , .... e aos mariscos: vieira, zamburiña,....Ás nosas praias: de Rodas, A Rapadoira, ....Ás serras: O Larouco, A Capelada, ...Aos montes: A Zapateira, O Galiñeiro, ...As rochas: Pena Corneira, A Pedra de Avalar, ...Aos ríos: Toxa, Xallas,..Aos pobos: Soutelo, Peroxa, ....Aos males: Mal de Ollo, O Arangaño,...Aos nosos medos: A Santa Compaña, O Negro Meigallo,...Aos nosos heroes: O Foucellas, Roi Xordo,..Aos monstros: Sacauntos, Fendetestas, ...As vacas: Marela, Xeitosa, ....Aos disfraces: Peliqueiro, Boteiro, ..Aos sentimentos: morriña, agarimo, ...Aos santos: A Franqueira, O Corpiño, ..Ás nosas festas: A Rapa das Bestas, O Magosto, ...Á musica: os alalás, a chouteira, .......Aos xogos: a billarda, a porca, ......Ás partes do corpo: as costas, os xeonllos, ..Aos paxaros: paporrubio, rula,...Ao vestido: saia, polaina,.......e agora veñen que para que serve o galego, pois e obvio, para entendernos.
http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009062100_20_340466__Cartas-galego-serve-para-entendernos







21/6/09

UN LIBRO PARA O VERAN

O libro titúlase Os bicos de Tina e foi escrito por Alfonso Eiré recrea a primeira experiencia sexual de Tina e Daniel, dous nenos dunha aldea galega que viven o seu primeiro amor nos anos sesenta e se reencontran trinta anos despois.
A estrutura da novela é circular, comeza co reencontro dos seus protagonistas trinta anos despois cando Tina, con cincuenta anos, separada e con dous fillos, regresa á aldea logo de ter emigrado a Cataluña onde viviu cunha posición económica desafogada, e atopa a Daniel, algúns anos máis novo, co que viviu o seu primeiro amor. A lembranza das súas vivencias de nenez e mocidade está contada ademais a través dos ollos e dos sentimentos tanto de Daniel como de Tina.Con un lenguaxe direto e axil nos capítulos impares conta a historia o rapaz. Nos pares a rapariga repite o mesmo desde a súa óptica
A personaxe de Tina renega do seu pasado durante uns anos, mais remata volvendo á aldea. "Cando marcha á emigración, Tina rexeita a aldea e sitúase nunha boa posición até que regresa e rememora o que perdeu. Entón é cando reclama a súa liberdade para deitarse con quen quere, reencóntrase con Daniel como muller libre".
Ao longo do libro, Eiré relata os comportamentos que se agardaban de nenos e maiores no rural dos anos sesenta, como as rapazas quedaban na casa sen ir á escola para traballar a terra ou tiñan que ir aos talleres de costura case obrigadas.


Lee o artigo no Xornal é mui bo
http://www.xornal.com/artigo/2009/04/10/suplementos/nos/primeira-vez-novela-politicamente-pouco-correcta/2009041001203195113.html

Fernández Paz recibiu a Letra E da AELG



Interviron no acto o presidente da AELG, Cesáreo Sánchez Iglesias, a secretaria xeral da AELG, Mercedes Queixas, e o propio homenaxeado. A continuación, o Centro Cultural Recreativo de Vilalba acolleu a entrega da Letra E, unha peza escultórica realizada por Silverio Rivas. Fernández Paz súmase así á nutrida nómina de homenaxeados, na que tamén figuran Bernardino Graña, Avilés de Taramancos, Manuel María, María Xosé Queizán, Neira Vilas, Xosé Chao Rego ou Manuel Lourenzo.

http://www.xornal.com/artigo/2009/06/20/cultura/agustin-fernandez-paz-aspiro-chegar-todos-lectores-estou-marca/2009062001562075150.html

20/6/09

Cando Flaubert falou de 'merde'

Imaxinemos un lugar no mundo onde as universidades teñan que advertir a un goberno que está lexislando en contra dos intereses do país que goberna. Imaxinemos un lugar no mundo onde a Academia da Lingua teña de tomar a excepcional decisión de manifestar en público a inquietude pola perigosa deriva dun goberno entregado a desprotexer o mellor tesouro do patrimonio cultural dese país. Imaxinemos un lugar no mundo onde os científicos, e máis aínda os que traballan en organizacións internacionais, se vexan obrigados a defender, fronte á desvalorización fomentada polo goberno, a competencia científica da propia lingua do país. Imaxinemos un lugar, en fin, onde os estudosos estranxeiros desa lingua constaten que está tan ameazada polo goberno que ten o deber de promovela que eles mesmos, os alófonos, decidan amparar con afouteza esa lingua fanada, empuxada camiño do exilio no propio país.

Non estamos a falar dun lugar imaxinario, por máis que se atopen semellanzas, como Liliput ou a illa dos Papafigos. Tampouco é unha forzada caricatura dun lugar real. A narración do que está a suceder podería ser aínda máis penosa. Está a pasar diante nosa. Neste escenario e neste tempo. Dise que a boa literatura fala dende un presente lembrado. Mesmo dun pretérito de futuro, cando se trata da ciencia-fición. Xa sabemos o tempo da mala política. O futuro pretérito. A Galicia do desandar. A Galicia do recú. A Galicia provinciana que se ri da ecoloxía das linguas, incapaz de comprender que é unha compoñente fundamental dun emerxente cosmopolitismo racional.

Para unha parte da poboación galega, o estatus do galego é unha cuestión secundaria, que implicaría soamente de xeito dramático a quen traballe coas palabras. Mais, á fin, todos traballamos coas palabras. Os silencios, como ben dicía Samuel Beckett, tamén forman parte da linguaxe. Seguramente, este Goberno, para o seu Programa do Desandar lingüístico, contaba con ter da súa parte unha chea de silencios. Ese era o cálculo na partida que se puxo en marcha meses antes das eleccións. Por unha banda, un activismo que conseguiu espallar a idea da falsa "imposición" co concurso de poderosos altofalantes. En fronte, outro tipo de activismo, máis ou menos excitado, a quen se tentaría identificar cun nacionalismo maximalista. O defensor do galego como sinónimo de bloqueiro. O típico profeta do non. E o resto? O resto sería silencio. Un país habitado por silencios a rumiar.
Mais estamos a ver como ese país dos Caladiños xa non existe. Xa non leva tanta xente a procesión da Suspensión das Conciencias. Aquí, a cada vez máis persoas, e ante ese estado do Recuar, estalle a pasar o que Gustave Flaubert contaba en carta ao colega Turguenev: "Sempre intentei vivir nunha torre de marfil, mais unha marea de merda non deixa de golpear os muros, e ameaza con tirala abaixo...".
Cal é a forma que adopta aquí o que Flaubert, o da mot juste, o da palabra exacta, chamaba "marea de merda"? O doente que estaba en proceso de curación é, de súpeto, desposuído de gran parte do tratamento e, ademais, sometido a unha mala práctica médica. Ao tempo, vense a dicir de novo á sociedade, esa é a mensaxe subxacente, que este doente o mellor que pode facer é morrer dunha vez porque non serve. Non é un ser útil. Isto é o que están a facer coa lingua galega. Esta é a marea de lixo do momento.
O problema non é só que se lexisle de recú para achaparrar o galego e, de paso, estragar a propia industria cultural. Como se as editoras galegas, que fan libros, fosen empresas de menor valor que outras que fan camisolas deslocalizadas. Se cadra ese é o futuro. Velaí outro paradoxo esperpéntico. Disque o conselleiro de Industria é un experto nisto de deslocalizar. Se cadra ese é o futuro. Deslocalizarmos todo e todos. Galicia sen local. Sen razón social. Non, o problema xa non é só xurídico, senón todo o lixo, consciente e inconsciente, que se ciscou sobre a lingua e o universo da cultura galega. A pobriña. Esa carga familiar. A metáfora da Galicia hindú dos intocábeis. Rajoy gusta da palabra malleira ou palleira. Grazas pola malleira, don Mariano!
Le mot juste, a palabra exacta do gran creador de Madame Bovary, ten aquí, e verbo deste esperpento, unha versión perfecta no escrito dos departamentos de Filoloxía das universidades galegas cando se refire ao desandar deste Executivo: "O primeiro da historia da democracia que lexisla en contra da lingua do país e que goberna e actúa segundo intereses alleos a Galicia".
O idioma galego é unha pertenza de todos, tamén dos que non o falan. Como o parque do Xurés, ou as fragas do Eume ou as illas Atlánticas ou as Insuas do Miño son valores de todos, aínda que haxa xente que non saiba deles. Que pensariamos se un Goberno lexislase para achicalos? Pero, ademais, eses tesouros naturais non só pertencen a Galicia. Son valores da bioesfera. Pertencen á humanidade. E o mesmo ocorre cos valores culturais, a principiar pola lingua que naceu en Galicia. Non todos os días nace unha lingua nun lugar do mundo! Non é un asunto só persoal. Podemos pasar delas, mais temos unhas obrigas como parte da humanidade. E o idioma galego é unha pertenza da humanidade, aínda que haxa conselleiros que non pasaran o exame actualizado do imperativo categórico de Kant.
Si. O que vén de pasar foi unha marea de lixo disfrazada de grandilocuencias. Resúmese moi ben neste parágrafo da carta que dez brillantes científicos galegos, traballando en organismos internacionais, en Xenebra, Londres e Montreal, enviaron a Vieiros para saír ao paso do ousado provincianismo: "En declaracións ao Faro de Vigo, o voceiro das Asociacións de Pais de Colexios Concertados dicía: "Utilicemos el sentido común. Químicas o Físicas, con tantas nomenclaturas internacionales, no se pueden dar en gallego. No podemos retroceder". (...) Declaracións deste tipo resultan totalmente inadmisíbeis. E dicimos isto con coñecemento de causa, pois no noso ámbito de traballo estamos acostumados a ter conversas de alto nivel científico de temas moi diversos en galego. (...) E para isto é un idioma exactamente igual de válido que o francés, o alemán ou, desde logo, o castelán. Ben é certo que o galego non é empregado para as comunicacións nin publicacións científicas a grande escala, pero tampouco o é o castelán. A lingua franca é dende hai moitos anos o inglés (...) O noso obxectivo con esta carta é simplemente evitar que se empreguen argumentos falsos (ou falseados) na discusión dun tema tan delicado e importante coma este (...)".
A historia da lingua galega é como a da Sepharad das mil e unha noites. Sempre atopou o xeito de salvarse de certo tipo de perigosas mareas. Non sei o que pasará cos políticos, pero si sei que a Galicia creativa, a Galicia do desexo, vai sobrevivir no seu andar ás ceibas fronte a este tempo de enxurrada retrógrada. Se non é aquí, será, por exemplo, na universidade de Cardiff de Gales. Alí onde Craig Patterson supervisa con paixón e intelixencia a Rosa dos Ventos, nome da candidatura para Asociación Internacional de Estudos Galegos. De acordo, señor Flaubert. Contra a marea de merda, a rosa dos ventos.
(Artigo de Manolo Rivas en El País do 19/06/09)

Libros para o veran



.S.B.N.: 9788497825566
Lúa do Senegal
Agustín Fernández Paz
Editorial: Edicións Xerais Año: 2009 Páginas: 200
Formato: Rústica
Precio: 8.50 €
Lúa do Senegal está dedicada ,entre outros, “a Ousmane Sembène, mestre”
É unha novela sobre a emigración que narra en primeira persoa a historia dunha rapaza de 1o anos, Khoedi, que ten que vir do sur de Senegal , Casamence,porque o pai levaba uns anos en Vigo e pide a reagrupación familiar. O que conta Agustín no libro é o proceso de adaptación da nena desde que chega ata que comeza o primeiro día de clase. a vida é dura para Khoedi: non coñece a ninguén e todo lle resulta diferente. Está en Europa, mais a súa cabeza e o seu corazón continúan en África. O único lazo entre a nova realidade e o mundo que deixou atrás é a Lúa que brilla no ceo polas noites, que serve, ademais, para marcar o paso do tempo.
Khoedi é unha contadora de historias. Foi a súa avoa a persoa que lle aprendeu esa arte, ese gusto por inventar historias e contalas en voz alta.
A novela fala do desarraigo e do conflito emocional que supón ter que comezar desde cero nun lugar do que nada se coñece, Aínda que o tema é a emigración, non está abordado desde un punto de vista sociolóxico, senón o que predomina é o feito de cambiar de cultura, de lingua, de casa, de paisaxe... Todo é diferente, menos a lúa. De aí o título.

19/6/09

As linguas suman


At that moment Teucer was flying on his vessel towards the only thing that could not be shattered, towards the only place that had to remain unchanged and be the North for those who are lost. His home, his motherland, his family, he thought, could be the pillars on which he could tie his vessel now adrift, a safe and hidden harbour where he could take refuge in the midst of such pain. He dreamt that once again he could start anew and thus close the circle of his existence and bury forever the memory of past pains. Teucer did not know that his life could never be a circle and that destiny still had a different path ahead for him. His hopeful desire of a new beginning was far, further than the shore he strived for so much. But the gods in their wisdom had hidden such knowledge from him because a mere mortal needs to believe in hope in order not to give up and Teucer held on to it in desperation.
Now he could see what he longed for. Very far still, but visible, was the coast of Salamis. A cry of joy was released from the throats of his companions and he could not restrain himself from doing the same. It was then when the sight of his motherland brought to his mind the recovery of a safer past.

18/6/09

SElECTIVIDAD

e
«Todos los exámenes fueron bastante fáciles, lo único es que tuvimos una sorpresa muy grande con el de Historia»,
Después del primer examen, pasaron los nervios y «todo fue más sencillo». «Lo único es que en el de Castellano yo todavía estaba muy agobiado y no controlé muy bien los tiempos», explica Pablo Martínez. Ya para Cecilia, el comentario de Lengua Castellana fue la pregunta más compleja del día: «Era un texto periodístico sobre el amor».
«Ahora que ya pasó el primero, ya no hay problemas de nervios», justifica. La estudiante cuenta que una de las principales ayudas para que «se te pasen los nervios» es ver que todo el mundo está en la misma situación. «Una vez que llegas allí y empiezas a hablar con la gente, ¡ya no te pones más nerviosa!»
http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2009/06/18/0003_7792466.htm

16/6/09

As linguas suman. Preme

Una vida

ROSA MONTERO 05/05/2009
Un cabrilleo de agua y sol en el mar, o quizá en una piscina. El cuerpo caliente y esponjoso como pan recién hecho.
Sombras en la noche, una pesadilla. Las manos de tu madre encendiendo el mundo, disolviendo los monstruos. Ordenando las cosas.
Carreras jadeantes, frenéticas risas, juegos de niñez en patios retumbantes.
Melancolía aguda de lo aún no vivido. Intuición adolescente del resto de tu vida. Deliciosa tristeza.
La carne, un tesoro. El vertiginoso misterio de los cuerpos. El amor estallando como una supernova y dejándote ciego.
Y también el desamor: un agujero.
Una noche de agosto en pleno campo, un alboroto de cigarras, una luna llena de color naranja que parece el decorado de un teatrillo japonés, el tiempo por una vez piadosamente detenido. La plenitud, que siempre es sencilla.
Mirar a un amigo, mirar a tu amante y ver en sus ojos el pasado común. Contemplarte en los otros como en un espejo.
La serenidad que llega tras las lágrimas. Y también todas las risas compartidas, los momentos de juego, las carcajadas dichosas.
Todos los libros leídos, las músicas gozadas, los besos recibidos. Y una conversación una tarde de invierno comiendo chocolate frente a la chimenea.
La alegría de vivir. Y la fugaz y espléndida belleza.
Una noche de angustia. Intuición de la muerte. Una mano en la tuya. La cama es una balsa en mitad del naufragio.
Una novela leída al lado del lecho de un enfermo mientras llueve.
Torbellinos de polvo en un rayo de sol, un universo ínfimo.
Un cabrilleo de agua. El último chispazo.
Esta poca cosa, o esta enormidad, es una vida.

Sextinario: trinta e seis + tres


Loitei a vida enteira cun só nome
a piques de saírme polos labios,
sei o tamaño, a forma e até o eco
que deixará no ar se o digo un día.
Mentres tanto palabras como pombas
ceibei a competir coa voz do vento.
Non o podo lembrar, anda no vento,
que quen o pronunciou queimou o nome,
derradeira, quizais, das súas pombas,
liberouno e despois cerrou os labios.
Eu sei que morrerei feliz o día
en que o descifre á fin no son do eco.
O oco da palabra vai no eco,
eternamente vougo polo vento.
Non volverá existir, non verá o día,
xamais regresará o nome ao nome.
É grande para min, non teño labios,
o meu pombal quedou case sen pombas.
Xa non queren voar, xa non son pombas,
anacos de papel que leva o eco.
Se eu dixese o que soño, novos labios
volverían a min, sería vento
a percorrer o mundo cun só nome,
o que quero dicir mais non hai día.
Virá fatal, ha vir, un outro día:
Deixarei dunha vez o ar sen pombas,
no delirio a morrer direi o nome
que procurei sen fe, febril no eco,
neste me eu baleirar tamén no vento,
nun voo de palabras como labios.
Chegará a hora e hei pechar os labios,
cando estea a chegar a luz do día,
e aínda hei procurar no fol do vento
ese amencer de abril orfo de pombas.
Mesmo morto ha soar na voz do eco
a negarse a si mesmo, xa sen nome.
Non ten nome o silencio, non ten labios,
levantan cando o digo voo as pombas
e pousan no ar do eco a facer vento.

Marica Campo
________________________________________________________

15/6/09

As linguas suman


Preme na imaxe

Cartas de republicanos galegos condenados a morte


Cartas de republicanos galegos condenados a morte (1936-1948), o máis recente libro do profesor Xesús Alonso Montero.Unha obra moi relevante na construción da memoria republicana de Galicia.
Xesús Alonso Montero recolle neste libro cento vinte cartas de republicanos galegos escritas despois de que recibiran oficialmente a noticia de que foran condenados á pena de morte. É o momento en que algúns deciden despedirse, por escrito, dos seus: dos pais, dos irmáns, da muller, da noiva, dos amigos… Nalgúns casos, especialmente entre comunistas, do Partido. Ningún xénero literario expresa con máis emoción o drama da Guerra Civil (e das súas consecuencias) que este tipo de cartas escritas polos republicanos nun momento en que toda esperanza estaba perdida. Hai, ademais, despedidas que son especialmente conmovedoras, e outras, dun certo nivel literario, e todas, e cada unha, un documento histórico que nos fai deplorar as que xa se perderon para sempre e as que, por torpeza ou incuria nosa, aínda non foron exhumadas. Un libro clave no proceso de construción da memoria republicana de Galicia que, ademais, constitúe o primeiro corpus epistolar deste xénero, territorio e período que se publica.

¿Qué sentido tiene la paternidad?

Era una de las citas más esperadas de la programación cultural de Caixanova para este semestre . La obra Dos menos, protagonizada por Héctor Alterio y José Sacristán, se representó en el teatro Rosalía Castro este fin de semana La expectación por ver a dos maestros llenó el teatro
Los actores están a la altura de lo esperado, desde el primer instante se percibe la grandeza del oficio de actor; modulación de la voz,sus miradas que nos transmiten la ternura, la ensoñación, el remordimiento. Los gestos son comedidos, más bien para acercarse el uno al otro, señalar, pedir o simplemente recordarnos que no dejan de ser dos viejos cascarrabias a los que la vida se les acaba.
El argumento llamativo; Dos hombres mayores despiertan en una sala de un hospital para – en pocos minutos y al mismo tiempo - ser informados que les queda muy poca vida. ¿Qué postura tomar? Pronto inician un viaje que es más que una fuga, es un regreso a los sentimientos : el amor, la amistad, la paternidad, lo efímero de la vida.
La obra está montada sin concesiones estilísticas, con austeridad total de recursos, para mayor gloria y prez de los dos principales, Héctor Alterio y José Sacristán. Con un argumento que a veces parece bueno y muchas veces endeble,el guión es muy teatral y excesivamente transparente en sus costuras. Lo peor ,el final precipitado.Un texto muy corto de Samuel Bechetrit que se anunció como el mayor suceso teatral de los últimos años en Francia.
http://elpozoyelpndulo.blogspot.com/2009/05/solo-dos-actores.html

14/6/09

AS
Linguas
suman

Los libros van despacio




Leemos en el blog de Juan Cruz " Mira que te lo tengo dicho" en el País : Los libros de poesía (o sea, los libros buenos) van despacio, querido Miguel, le decía Lorca a Hernández. Los libros van despacio..., excepto ahora. Ahora van muy deprisa.
Para contextualizar estas palabras y leer todo el texto pulsa aquí







Wislawa Szymborska


PROSPECTO
Soy un ansiolítico.
Actúo en casa,hago efecto en la oficina,
me presento a los exámenes,
comparezco ante los tribunales,reparo tacitas rotas.
No tienes más que ingerirme,
ponme debajo de la lengua,
no tienes más que tragarme,
con un sorbo de agua basta.
Sé enfrentarme a la desgracia,
soportar malas noticias,
paliar la injusticia,
llenar de luz el vacío de Dios,
elegir un sombrero de luto que favorezca.
¿A qué esperas?,confía en la piedad química.
Todavía eres un hombre/una mujer joven,
debes seguir en la brecha.
¿Quién dice que vivir requiere valor?
Dame tu abismo,lo acolcharé de sueño,
me estarás para siempre agradecido/agradecida
por las patas sobre las que caer de patas.
Véndeme tu alma.No te saldrá otro comprador.
No existe ningún otro diablo.

As linguas suman

Un radiante silencio




É o relato que abre O único que queda é o amor, o tan celebrado libro de Agustín Fernández Paz . O relato, como o resto do libro, é mui poético e trasmite o amor do autor pola literatura.
Un triángulo amoroso entre Sara, Pablo e súas illas persoais . Sara acude diariamente a unha librería próxima á súa oficina, nela atopa un espacio de lecer, un oasis preto da oficina do banco no que é executiva.Pronto comenza a atopar mensaxes de amor en clave literaria, un verso, unha estrofa, un fragmento que a emocionan e orientan nas súas lecturas; anque intenta descubrir o posible autor, non da con el, polo que deixara de acudir á librería. Nunca saberá quen lle proporcionou aqueles momentos diarios de pracer.
Pablo ,o librero resignado á ausencia de Sara queimara as tarxetas con versos que tiña dispostas para ela.

13/6/09

Sergio Ares ; Polos fillos dos fillos

Este libro suscitou o meu interese a raíz dunha noticia que falaba de que o xuíz Baltsasar Garzón daba a súa autorización para levantar os cadáveres que se atopaban en fosas comúns de persoas que foran asasinadas en circunstancias ... durante o réxime franquista. O comentario de miña nai, que escoitar falar a seu avó sobre algo diso sucedido cerca da aldea de meus avós e unha pedra recordando aos asasinados que vin un día o ir de romaría á citada aldea aumentaron a miña curiosidade sobre o tema. Unha amiga de miña nai comentoulle que lera un libro sobre estes sucesos. A lectura deste libro levoume a entender algo da situación naquela época, como que era ser “roxo”, que era a Falanxe, o que significaba o verbo “pasear” (asasinar), expresións como “dar café” (asasinar á alba) asasinar á alba, un toque de queda, etc.
O libro de Xosé Manuel Sarille narra o asedio que viviu Montecubeiro, unha aldea do concello de Castroverde (situada na montaña lucense) por persoas afíns o réxime
Dicían que a aldea era un niño de víboras porque había familias con ideas republicanas. Pero cebáronse non só con estas , senón tamén con persoas humildes que non tomaban parte parte na política da época e que atendían os seus labores como calquera labrego hoxe, só que pasando moitos máis traballos.
O fenómeno da emigración estivo moi presente nesta época en toda Galicia, pero na
aldea de Montecubeiro non só marcharon pola escaseza senón fuxindo do terror que se instalara na aldea.
A historia comeza cando ns Gardas Civis se enfrontan a unha partida de guerrilleiros nun concello limítrofe; foron detidos e algún confesou que en Montecubeiro había outros tantos. Os gardas civís presentáronse na aldea indo a procura deles. Cando un deles tentaba fuxir disparóuselle a escopeta, e produciuse un enfrontamento cos gardas no que morreu un deles e outro resultou ferido. Dende aquela a paz na aldea acabouse.
Había unha listaxe na alcaldía dunhas sesenta e cinco persoas. O párroco de Montecubeiro colaborou na elaboración. Posteriormente engadíronse vinte e cinco nomes máis. Os falanxistas e os cregos participaron na escolla macabra.
O libro conta algúns destes casos, destas vidas marcadas pola intolerancia e o fanatismo. Para min esta obra faite reflexionar sobre a inxustiza, a liberdade , a España dividida, a miseria que se viviu na posguerra, etc. É, sen dúbida, unha parte da nosa historia que debemos coñecer e que non debemos esquecer.
Sergio Ares 4º ESO A

12/6/09

carta de despedida de Luís Rei Núñez

Amigos de "Libro aberto":Nestes días estase completando o proceso de renovación do equipo directivo da Compañía de Radio-Televisión de Galicia, e os novos responsables da Galega tomaron a decisión de suprimir o Servizo de Cultura, creado en outubro de 2005. Dado que ese programa de “Libro aberto” xa está gravado e non hai nel ningunha despedida dos seus seguidores e amigos, xa que a decisión nos foi comunicada con posterioridade, quero aproveitar o medio polo que habitualmente nos comunicamos para despedirme e agradecervos a vosa atención e interese.
Se en anos anteriores a pausa era só durante o tempo de verán, sabendo que volveriamos en setembro, esta vez, lamentablemente, descoñecemos se será un adeus para sempre, perdendo esta canle pública o espazo que durante catro anos acudiu puntualmente á súa cita semanal cos amantes dos libros e da literatura.
Foron 127 emisións, con máis de duascentas entrevistas a autores galegos (como Fernández Paz, Manuel Rivas, Marina Mayoral ou Luz Pozo Garza), e de fóra (como Bernardo Atxaga, Ferreira Gullar, Eduardo Galeano ou Luis Sepúlveda); con presenza en feiras como as de Guadalajara (México) ou Bolonia; con monográficos como os de Brais Pinto, Xosé María Castroviejo ou Ramiro Fonte; e, por que non dicilo, con recoñecementos como o Premio Fernández del Riego dos editores galegos e cunha audiencia que (sempre que a emisión foi os mércores ás doce e media da noite) triplicou a dos programas similares doutras canles públicas.
Lonxe de calquera sectarismo, prestando atención ás novidades da nosa ampla oferta editorial, e achegándonos a clubes de lectores e librerías de toda Galicia, “Libro aberto” acolleu autores de todos os xéneros e xeracións, que tiveron no espazo unha ventá inmellorable para conseguir a necesaria visibilidade na sociedade para a que traballan.
Desde o convencemento de que pechar para sempre un espazo dedicado ós libros sería un gravísimo paso atrás, despídome de vós formulando o desexo de que en setembro, e como á volta dos tres veráns anteriores, a Televisión de Galicia volva deixar que a literatura atope un moi necesario espazo nas súas emisións.Luís Rei NúñezDirector de “Libro aberto”

11/6/09

Nadie ni nada es inocente








El Lector (Der Vorleser) de Bernhard Schlink fue publicado en 1995: con rápida y favorable acogida de la crítica y del público, se convirtió en un éxito de ventas en Alemania y fue traducido a 39 idiomas. La primera edición española apareció en el año 1997. Ganó el premio Hans Fallada, el premio Welt, el premio italiano Grinzane Cavour, el premio francés Laure Bataillon y el premio Ehrengabe de la Dusseldorf Heinrich Heine Society.
En 2008 se estrenó la película The Reader (Alemania/Estados Unidos), basada en la novela homónima de Schlink, con guión conjunto del propio Bernhard Schlink y de David Dare. La dirección es de Stephen Daldry (”Billy Elliot”, ”The Hours”). La película está interpretada por Kate Winslet, Ralph Fiennes, Bruno Ganz y David Kross.

10/6/09

Así eres según tu NICK

Auténtico: Siempre ponen su nombre. Rafa, Davir, Ivan ...
semi-auténtico: Ponen su nombre y detrás alguna frasecita...
clásico: Siempre ponen la misma frase. Smile and be happy!, Red Skull
Pij@: El nick de este sujeto comienza con una frase de inmenso contenido moral del estilo “No por mucho madrugar amanece más temprano”, pero escrito con mayúsculas y
minúsculas al azar, como si el shyft se apretase sólo mientras el pijo se pone el nick.
Después de esta frase hay un nombre (cuanto más hortera mejor) y un indicador de cariño. Por ejemplo: “Jenny te quiero milllllll (en vez de poner ceros ponen eles), eres lo mejor que me ha pasado en la vida” o “Melody tú si que eres una amiga, no sé qué haría sin ti. Un ejemplo: “QiEN a bUeN ArbL s aRrIma wENa SmbrA l cbJA MeRi kRÑo aRRsRemS n eLiTE xq eRs lo +”
Revolucionario: Sus nicks expresan su rabia e indignación por un mundo tan injusto
que no reparte igualdad, nicks del estilo “Me kago en los faxas del PP ke son malos porke nos meten en la guerra y me kago en la sociedad porke esta de moda kagarse en todo y viva la anarkia, ke no se lo ke es pero ke viva muxo” Las k’s a los revolucionarios son más que necesarias. Si no escribes con k’s, no sirve de nada tu lucha.
Concienciado: Este es parecido al revolucionario, pero tiene un mayor nivel de
alternatividad y por ello mola más. “El día 27 no compréis productos de cocacola porque
explotan a niños, pero no os olvidéis de llevar vuestra ropa de Zara y de gastaros 3 € en
una chapita que es casi tan cool como las gafas de pasta gruesa para las que tuvisteis que
pedir una hipoteca

Filosófico: Este le da más importancia al nick que a otra cosa y cuando la gente (que es
una ignorante) no se fija en sus nicks se dedica a desconectarse y conectarse todo el rato y
a preguntarle a la gente “¿y ese nick?” Para conseguir nicks tan filosóficos como “El final no
tiene final
” ha de realizar un gran esfuerzo mental, por lo que luego las conversaciones con
él son bastante patéticas.
Un juergas: Sus nicks son las frases más graciosas y los últimos chistes seguidos de un
“xD” con una cantidad de D’s proporcional a la imbecilidad de la frase. No sorprenden
frases como “Los jorobados sólo fuman Camel” o “¿Te gustan las margaritas? Pues
cómeme los cojones xDDDDDD
”. Las conversaciones con ellos son inútiles porque a cada
pregunta responderán con una frase “graciosa” y un “xD”.
UN depresiones: Ha cortado con la pareja y la vida ha perdido todo su sentido, por lo que
antes de suicidarse se pone un nick en el que se note cómo se ríe de él el destino. “La vida
no vale nada porque no te tengo a mi lado y, bueno, lo nuestro duró tres días y sólo te
quería para tocarte las tetas/pelotas, pero joder ahora estoy destrozado porque me toca las pelotas /tetas que la gente no me haga caso
” es un típico ejemplo.
El direcciones: Este tiene como nick su dirección de correo y no porque le guste mucho, si
no porque no se lo sabe cambiar. Mi consejo: No intentéis pasarle un archivo y si os pide
ayuda... huid!!!

9/6/09

EL LIBRO MÁS VENDIDO EN ESPAÑA EN EL PRIMER TRIMESTRE DE 2009



Harriet Vanger desapareció hace 36 años durante un carnaval de verano en la isla sueca Hedeby, propiedad prácticamente exclusiva de la poderosa familia Vanger. A pesar del despliegue policial, no se encontró rastro de la muchacha de 16 años. ¿Se escapó? ¿Fue secuestrada? ¿Asesinada? Nadie lo sabe: el caso está cerrado, los detalles olvidados.
Pero hay quien sigue recordando a Harriet, su tío Henrik Vanger, un empresario retirado, ya en el final de su vida y que vive obsesionado con resolver el misterio antes de morir.
En las paredes de su estudio cuelgan 43 flores secas y enmarcadas. Las primeras 7 fueron regalos de su sobrina. Las otras llegaron puntualmente para su cumpleaños, de forma anónima, desde que Harriet desapareció.
Vanger contrata a Mikael Blomkvist, periodista de investigación y alma de la revista Millennium, una publicación dedicada a sacar a la luz los trapos sucios del mundo de la política y las finanzas. Mikael no está pasando un buen momento: está vigilado y encausado por una querella por difamación y calumnia. Detrás de la querella está un gran grupo industrial que amenaza con derrumbar su carrera y destruir su reputación. Así que acepta el extraño encargo de Vanger de retomar la investigación de la desaparición de su sobrina e intentar tirar de algún cabo suelto.
Un trabajo complicado para el que recibe el regalo inesperado de la ayuda de Lisbeth Salander, una investigadora privada nada usual, incontrolable, socialmente inadaptada, tatuada y llena de piercings, y con extraordinarias e insólitas cualidades como su memoria fotográfica y su destreza informática.
Así empieza una novela que es la crónica de la guerra interna de una familia, un fresco fascinante del crimen y del castigo, de perversiones sexuales, de trampas financieras, un entramado violento y amenazante entre el que sin embargo crece una tierna y frágil historia de amor.


Si no habéis encontrado tiempo en vuestras jornadas para entrar en el misterioso mundo creado por Stieg Larsson en El hombre que no amaba a las mujeres, tened en cuenta que el verano es un buen momento para enredarse en la lectura. Por cierto, la versión cinematográfica está ya en las grandes pantallas.

Un regalo directo al alma


Aunque, cada vez, creo menos que la lectura sea un paraiso vedado para muchas personas, se me va intensificando ,con los años, la creencia de que la sensación pecaminosa del placer de leer está reservado a unos pocos. Son esos pocos los que gozan cuando descifran un clásico, cuando sienten, en la piel del alma, las pasiones que se imaginaron hace siglos , cuando se quedan varios días vulnerados después de leer algunas novelas, algunos artículos ,cuando se estremecen leyendo un poema, cuando recomiendan furtivas lecturas que no aparecen en la lista de los diez más vendidos, cuando no pueden salir de casa sin un libro en el bolso, sin un libro en el coche,sin un libro en el bolsillo, cuando miden sus vidas por los libros que leyeron en cada verano, en cada invierno, en cada amor... Son una élite, peligrosa y exquisita, una élite a la que pertenecen muchos de mis amigos.
Una de ellos me regalo hoy A todo amor, una antología personal de Ángel González

8/6/09

LENDO

El lector
Verano del 42



Capítulo 5 de El lector, aunque he leído la contraportadade la editorial (Anagrama) y se que dirijo a otros derroteros, ahora me encuentro sumergida en un espacio conocido; la relación erótica de un adolescente de catorce años con una mujer madura. El espacio que reconozco es el de Verano del 42 una novela de marcados tintes autobiográficos de Herman Raucher que muestra con silenciosa simpatía los recuerdos del protagonista sobre su despertar sexual y amoroso con una mujer mayor que él, casada con un piloto de las fuerzas armadas norteamericanas, durante las vacaciones veraniegas del muchacho en la isla de Nantucket, en el estado norteamericano de Massachusettts, en el año 1942, en plena Segunda Guerra Mundial. La historia fue primero película exhibida en México con el título Hubo una vez un verano y después en todo el mundo con su título definitivo Verano del '42.

7/6/09

Blog Maneiro



Temos un asunto pendente dende o día 22 de maio no que Marta Dacosta agasallounos co título de blog Maneiro e ata hoxe quedaranos por cumprir os requisitos para ser "blog maneiro" de pleno dereito :
-Exhibir a imaxe do premio “Olha que blog Maneiro”.
- Exhibir o nome do blog que concedeu o premio: http://www.blogoteca.com/acuatica07/

- Indicar outros 10 blogs propostos para seren maneiros.
- Comunicar o premio aos blogs seleccionados.
- Publicar as regras.
- Comprobar que os blogs premiados tentan seguir as normas.

Estes son para nos os 10 Blogs maneiros:
http://bibliotecamarinas.blogspot.com/
http://xosea.wordpress.com/
http://pazesfuerza.wordpress.com/
http://nosolomates.es/
http://auladegriego.blogspot.com/
http://arslegendi-abania.blogspot.com/
http://fogonazos.blogspot.com/
http://alerce.pntic.mec.es/
http://jubiladosjubilosos-chela.blogspot.com/
http://unagomadeborrar.blogspot.com/

El lector



¿Quizá la educación moralizante se revolvía de algún modo contra sí misma? Si la mirada concupiscente era por sí misma tan mala como la satisfacción del deseo, y la fantasía activa tanto como el hecho en sí mismo, entonces, ¿Por qué negarse a la satisfacción y al hecho? Día a día constataba que no podía alejar de mí aquellas ideas pecaminosas. Hasta que llegó un momento en que deseé el pecado

O Xerais de novela e o de literatura xuvenil para Rosa

En 1999 Rosa Aneiros publica Eu de maior quero ser, novela na que debullaba as arelas dun grupo de universitarios composteláns a piques de pasar da idade moza á adulta. Desde esta súa primeira obra ata agora, transcurriron dez anos nos que a xornalista Rosa Aneiros tense convertido nunha das escritoras máis premiadas e de verba máis refinada da literatura galega.
Dende que o Premio Xerais ten diferentes categorías nunca sucedera que un autor gañase en máis dunha. Rosa Aneiros fíxose onte con dous premios na illa de San Simón, onde se fallaron as tres categorías dos galardóns que promove Edicións Xerais de Galicia. A escritora gañou o premio de novela e máis o de literatura xuvenil.
Dúas novelas mui diferentes ; En Ás de bolboreta. A historia acontece nunha mañá nunha cafetería na que se cruzan historias que abordan moitos problemas dos nosos días como a violencia de xénero, o terrorismo, a soidade dos vellos, as adopcións internacionais ou a inmigración. En Sol de Inverno Aneiros retrata a vida dunha nena que foxe da crueldade da guerra do 36 para vivir acontecementos mundiais como a revolución cubana ou o maio do 68 en París, nunha historia de exilio na que aparecen tamén Castelao, Carmen Muñoz, Rafael Dieste ou o espíritu de Silvia Mistral. Rosa aclara que Sol de inverno non é unha novela histórica sinon unha obra que fala da recuperación dos paraisos perdidos.
Noticia ; El país http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Rosa/Aneiros/gana/Xerais/obra/exilios/elpepiautgal/20090607elpgal_10/Tes
Noticia ; Xornal
http://www.xornal.com/artigo/2009/06/06/cultura/rosa-aneiros-gana-xerais-novela-literatura-xuvenil/2009060623395375491.html
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas