Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/2/10 - 1/3/10

28/2/10





He destinado un áre de dimensiones especiales
Para que reposes tu cansancio.
En el plano he colocado tus medidas, tus encantos,
Con diámetros de tus sonrisas,
Con líneas que dicen tanto…!
Le puse como cimientos la libertad de soñarte.
Acuarela
(http://poesiavirtual.com/index.php?ir=ver_poema.php&pid=20355&p=Acuarela&t=Construcci%F3n.)

Felipe



*"No dejes para mañana el tratar de encajarle a alguien lo que tienes que hacer hoy."
*"No dejes para mañana lo que puedes hacer hoy. ¡Desde mañana mismo empiezo!"
*"¿Por qué justo a mi tenía que tocarme ser yo?"
*"¿Y si antes de empezar lo que hay que hacer, empezamos lo que tendríamos que haber hecho?"
*"Hasta mis debilidades son más fuertes que yo."
*"La voluntad debe ser la única cosa en el mundo que cuando está desinflada necesita que la pinchen."

O Vicente Risco de Ciencias Sociais



A quinceava edición do premio Vicente Risco foi para O clamor da rebeldía. O nacemento do ensaio na literatura galega contemporánea, simultáneo ao nacemento da conciencia de xénero: análise e interpretación de textos rosalianos" obra coa que a galardonada, María Pilar García Negro, quere deixar constancia da influencia de Rosalía sobre os primeiros amagos feministas.
O xurado do XV Premio Vicente Risco acordou este sábado por "unanimidade" conceder a Pilar García Na súa obra, a profesora universitaria nacida en Lugo e residente na Coruña, afonda no "feminismo radical" da poeta, no sentido de "privilexiar" a mirada sobre o mundo "desde unha óptica feminina"." de traballo. Defendeu no seu traballo dúas teses en que afirma que Rosalía de Castro foi a inauguradora do ensaio na literatura galega contemporánea a través dos dous prólogos de Cantares Gallegos e Follas Novas. Xunto a isto, definiu a Rosalía como a primeira escritora defensora da conciencia de xénero en Galiza, "a primeira feminista da nación galega".
García Negro sinalou a figura da autora compostelá como "un pozo sen fondo" e "unha canteira inesgotábel", ao que engadiu que dela "se descoñecen moitas cousas", que "non están debidamente socializadas". A isto, engadiu que "moitísimas" das reivindicacións que Rosalía fixo "non están superadas en absoluto".

"Rosalía de Castro é un gran clásico, e como dixo Italo Calvino, os clásicos caracterízanse por ser sempre obxecto de novas interpretacións", recalcou a gañadora do XV Premio Vicente Risco.

No concurso participaron seis obras e o xurado estivo composto polos membros da Fundación Vicente Risco Xosé María Eguileta e Luís Martínez-Risco; Fernando Acuña, en representación do Concello de Castro Caldelas; Teresa Devesa, en representación do Concello de Allariz; e o membro da Fundación Sotelo Blanco Francisco Fernández Rei

27/2/10

Ceremonia solitaria bajo la luz de la luna




La masturbación es un caballo blanco
Galopando entre el jardín
Y el baño de mi casa
La masturbación se aprende
Mirando y mirando la luna
Abriendo y cerrando puertas
Sin darse cuenta que la entrada y la salida
Nunca han existido
Jugando con la desesperación
Y el terciopelo negro
Mordiendo y arañando el firmamento
Levantando torres de palabras
O dirigiendo el pequeño pene oscuro
Posiblemente hacia el alba
O hacia una esfera de mármol tibio y mojado
O en el peor de los casos
Hacia una hoja de papel como ésta
Pero escribiendo tan sólo la palabra
Luna
En una esquina
Pero sobre todo
Haciendo espuma de la noche a la mañana
Incluidos sábado y domingo.

Eva o el pecado original


Nada fue como dicen.
Yo descubrí mi cuerpo mojado en la maleza
y lo empecé a palpar.
Era mi cuerpo solo el que se hinchaba
inflamada mi vela.
No supe qué corría por mi vientre
trepaba hasta mi pecho
enceguecía.
Tuve miedo y grité
tuve miedo y rodé por la maleza.
Era fuego era sangre era lava de volcán
era espejismo.
No supe qué pasaba y tuve miedo
pero dejé rodar mi cuerpo y la llovizna
y algo estalló vibrante quién sabe en qué recodo.
Después dormí tranquila
un tiempo inexplicablemente largo.
Después quizás llegara Adán pero ya no lo vi
otra vez la llovizna humedeció mi cuerpo
y me sentí gritar.

Serrat canta a Miguel Hernández


26/2/10

BIBLIOTECA DIXITAL MUNDIAL - UNESCO


A Biblioteca Dixital Mundial está dispoñible en Internet. O acceso é gratuíto e os usuarios poden ingresar directamente pola Web, sen necesidade de rexistrarse.

Reúne mapas, textos, fotos, gravacións e películas de todos os tempos e explica en sete idiomas as xoias e reliquias culturais de todas as bibliotecas do planeta. Ten, sobre todo, carácter patrimonial.


A BDM non ofrece documentos correntes, senón "con valor de patrimonio, que permitirán apreciar e coñecer mellor as culturas do mundo en idiomas diferentes: árabe, chinés, inglés, francés, ruso,español e portugués. Pero hai documentos en liña en máis de 50 idiomas". "Entre os documentos máis antigos hai algúns códices precolombinos, grazas á contribución de México, e os primeiros mapas de América, debuxados por Diego Gutiérrez para o rei de España en 1562".


Os tesouros inclúen o Hyakumanto darani, un documento en xaponés publicado no ano 764 e considerado o primeiro texto imprimido da historia; un relato dos aztecas que constitúe a primeira mención do Neno Xesús no Novo Mundo; traballos de científicos árabes que desvelan o misterio da álxebra; ósos utilizados como oráculos e ronseis chineses; a Biblia de Gutenberg; antigas fotos latinoamericanas da Biblioteca Nacional de Brasil e a célebre Biblia do Demo, do século XIII, da Biblioteca Nacional de Suecia.

Creación colectiva



Platero é medianiño, preto, agarimoso; tan mol por fora, que se diría brisa mariña no verán,. Os ollos son mornos, acastañados , as veces duros como un canto do rio.
Deixo a Platero ceibo e vai ao prado, paraiso do noso burro no que pace, anda a rolos ofrecendo ao sol un ventre plata.
Cando o chamo: "!Platero!?" ven alegre, feliz , acaríciame co seu fuciño de mercurio e ríe, e rimos.
Xanta laranxas, mandarinas ,verdes e tenras berzas da horta enfeitizadas con pingas de neboa .É tenro e doce como a nenez; forte e teimudo como a adolescencia.
No tempo de lecer paseo sobre el pola, eira, polo campo, pola pista, polo regato do peneco… As veces os que pasan quedanse mirándonos.

Realizado por 4º ESO c; Cristian, Olalla, Mónica, Daniel, Yesica, Vanesa

25/2/10

Asperguer


La vida no resulta fácil cuando se tienen 17 años, pero lo es menos cuando, además de los problemas típicos de cualquier joven, se tiene una enfermedad tan poco conocida como el síndrome de Asperger, que impide a quienes lo sufren reconocer en los otros cualquier tipo de gesto o emoción. Para las personas con Asperger, distinguir el sarcasmo de la realidad es una ardua tarea y tampoco se les da bien relacionarse con los otros, dado que son incapaces de comprender sus emociones. Se sienten atraídos por todo aquello que conlleva orden y desconcertados ante lo caótico. Así es la vida de Marcelo, el protagonista de esta novela, publicada en nuestro país por la editorial Grijalbo.
Cuando este joven que ha vivido siempre en un ambiente de sobreprotección, decide empezar a trabajar en el bufete de su padre durante el verano, se abren para él todo un mundo de sensaciones desconocidas. Como dice el título de la obra, Marcelo ha llegado al mundo real y, con él, llegamos al mundo real todos los lectores. Página a página redescubrimos la realidad desde un punto de vista distinto a aquel que estamos acostumbrados. Volvemos a mirarlo todo con los ojos de un niño, que no entiende de ironías, de hipocresías, ni de ambiciones y , junto a Marcelo vamos cayendo en la cuenta de que, en el día a día, no siempre actuamos del modo más lógico o coherente y, por supuesto, no de la forma más sincera y desinteresada.


Conforme avanza la trama, el lector comprende que pese a ser el que menos posibilidades tenía de hacerse un hueco en el bufete, pese a ser considerado por todos como la última persona al que había que dirigirse, Marcelo será el único en comprender que, a veces, la prosperidad y la riqueza, esconden grandes injusticias. Por eso se verá obligado a decidir si desvelar un secreto que haría que el bufete de su padre perdiese uno de sus casos o, por el contrario, traicionarse a sí mismo y callar, convirtiéndose de ese modo en cómplice de aquello que desaprueba.
Marcelo en el mundo real es una historia aparentemente sencilla, que sin embargo, deja al lector con ganas de más, una novela que llega al corazón de los lectores y despierta en ellos sentimientos y rasgos de su personalidad que, muchas veces, en ese mundo real en el que vivimos, hemos dejado olvidados, como la inocencia, la sinceridad, la moral o, simplemente, la bondad sin dobleces. Una gran novela, en definitiva, que, pese a ser ficticia, relata la vida de una gran persona.

El detective lector de Borges


Borges desea un lector que, por una parte, se identifique con el autor recreando la ficción y que, por otra parte, asuma la actitud de un detective e intente descifrar las reglas de sus enigmas y juegos fantásticos. Al lector tiene que darle gusto descubrir y descifrar. Así como el autor Borges trata de descifrar como un detective el libro secreto del mundo, también el lector debe tratar de descifrar los cuentos de Borges, es decir, los debe leer como textos sagrados, cuyo secreto se puede descubrir sólo con mucha perspicacia detectivesca.
Durante las primeras décadas del siglo XX y, ante todo, en y después de la Segunda Guerra Mundial, Borges, al igual que muchos autores europeos y latinoamericanos contemporáneos, llegó al convencimiento de que el mundo exterior ya no se puede representar ni comprender. La consecuencia de esto es que la novela misma, como lo dijo M. Butor, se convierte en una búsqueda, en un laboratorio, en un lugar donde se investiga la realidad o todo aquello que se entiende por ella, en un intento de orientación que, por lo demás, nunca llega a un destino seguro. La odisea y el laberinto son metáforas del estado errante sin rumbo en el que se encuentran muchas figuras de la novela moderna y de los cuentos borgianos.
Esta postura posmoderna se va gestando ya en el niño Borges que pasó su infancia principalmente en la biblioteca de su padre. En 1955 escribió en la introducción a Evaristo Carriego lo siguiente al respecto:
"Yo creí, durante años, haberme criado en un suburbio de B.A. [Buenos Aires, C. F.], mi suburbio de calles aventuradas y de ocasos visibles. Lo cierto es que me crié en un jardín, detrás de una verja con lanzas, y en una biblioteca de ilimitados libros ingleses." (OI, 89)

Eco y Sherlock


Uno de los homenajes modernos a la obra de Doyle es el que realiza Eco con su novela El nombre de la rosa, donde apenas se disfraza la traslación de Holmes por Baskerville, tanto el detective londinense como el fraile de Oxford exhiben cualidades y rasgos prácticamente indistinguibles.
Tenemos, por un lado, a Guillermo de Baskerville, monje investigador, el franciscano sabio e intuitivo, culto y erudito, una portentosa mente detectivesca que parece haberlo leído todo; y, por otro, a Adso de Melk, el álter ego, el narrador que registra, anota y celebraba los hallazgos de su maestro. La novela es un homenaje a Sir Arthur Conan Doyle, a Guillermo de Occam y a Charles Sanders Pierce, un cumplido explícito a Sherlock Holmes (El sabueso de los Baskerville) y a Watson, el paciente relator de sus hazañas abductivas: un Holmes medieval capaz de discernir el grano de la paja, el error de la verdad, lo real de su fantasmagoría, el nombre de la cosa... valiéndose sólo de una inteligencia tan afilada como una navaja, la navaja de Occam.

Sherlock y Borges






No salió de una madre ni supo de mayores.

Idéntico es el caso de Adán y de Quijano.

Está hecho de azar. Inmediato o cercano

lo rigen los vaivenes de variables lectores.



No es un error pensar que nace en el momento

en que lo ve aquel otro que narrará su historia

y que muere en cada eclipse de la memoria

de quienes lo soñamos. Es más hueco que el viento.



Es casto. Nada sabe del amor. No ha querido.

Ese hombre tan viril ha renunciado al arte

de amar. En Baker Street vive solo y aparte.

Le es ajeno también ese otro arte, el olvido.



Lo soñó un irlandés, que no lo quiso nunca

y que trató, nos dicen, de matarlo. Fue en vano.

El hombre solitario prosigue, lupa en mano,

su rara suerte discontinua de cosa trunca.



No tiene relaciones, pero no lo abandona

la devoción del otro, que fue su evangelista

y que de sus milagros ha dejado la lista.

Vive de un modo cómodo: en tercera persona.



No baja más al baño. Tampoco visitaba

ese retiro Hamlet, que muere en Dinamarca

que no sabe casi nada de esa comarca

de la espada y del mar, del arco y de la aljaba.



(Omnia sunt plena Jovis. De análoga manera

diremos de aquel justo que da nombre a los versos

que su inconstante sombra recorre los diversos

dominios en que ha sido parcelada la esfera.)



Atiza en el hogar las encendidas ramas

o da muerte en los páramos a un perro del infierno.

Ese alto caballero no sabe que es eterno.

Resuelve naderías y repite epigramas.



Nos llega desde un Londres de gas y de neblina

un Londres que se sabe capital de un imperio

que le interesa poco, de un Londres de misterio

tranquilo, que no quiere sentir que ya declina.



No nos maravillemos. Después de la agonía,

el hado o el azar (que son la misma cosa)

depara a cada cual esa suerte curiosa

de ser ecos o formas que mueren cada día.



Que mueren hasta un día final en que el olvido,

que es la meta común, nos olvide del todo.

Antes que nos alcance juguemos con el lodo

de ser durante un tiempo, de ser y de haber sido.



Pensar de tarde en tarde en Sherlock Holmes es una

de las buenas costumbres que nos quedan. La muerte

y la siesta son otras. También es nuestra suerte

convalecer en un jardín o mirar la luna.





Los Conjurados, Jorge Luis Borges

24/2/10

PENSANDO CON SHERLOCK HOLMES



Hoxe o alumnado de 1º,2º, 4º PDC e PCPI acudiu ao cine á Coruña para pasar unha mañá chea de acción co sempre curioso personaxe Sherlock Holmes: a través dunha proposta do club de lectura Fendetestas do noso IES e do Departamento de Lingua Castelá e Literatura, estanse a desenvolver nesta semana e nas vindeiras unha serie de actividades entorno á figura do detective creado por A. C. Doyle no século XIX.
A maxia do cine transportounos a un Londres victoriano polo que discorren as trepidantes aventuras dun orixinal Holmes, acompañado do seu inseparable Watson: unha vez máis o inxenio e habilidade da parella dará ao traste cos plans dos que se sitúan na outra marxe da lei, capitaneados na película por un malvado e case demoníaco Sir Blackword.
Acción, mortes, enigmas, maxia negra, a xenial intelixencia do detective... e unha novidosa e sutil dose de humor mestúranse axeitadamente nun film máis que recomendable para os seguidores do investigador londinense.

Orgullos@s do noso, orgullos@s do galego

Campaña da Coordinadora Galega de ENDL

23/2/10

50 ANOS DE "PSICOSIS"

Psicosis é unha película dirixida por A.Hitchcock no ano 1960, con guión de Joseph Stefano, e baseada na novela de Bloch. É un clásico de cine de terror que agora cumple 50 anos. O seu protagonista masculino foi Anthony Perkins. "...Al finalizar la década ya era un primer actor, y para confirmarlo llegó Psicosis, el filme identificado con su figura y el personaje - Norman Bates-que diríase el epítome de su persona fílmica. Tanto es así que en años venideros le veríamos encasillado en personajes de psicópata con cierta tendencia a la sobreactuación, si no al desmadre.
Janet Leigh ha asegurado que, después de Psicosis, nunca cosiguió volver a tomar una ducha, pero Tony se quitó la espina a tiempo duchándose sin mayores problemas en Me casaré contigo (The Tall Story, 1960), donde la Warner le colocó junto a una fantástica primeriza llamada Jane Fonda. .."
Mis Inmortales del Cine , Hollywood años 50, Terenci Moix

20/2/10

Festa do Entroido

Crise educativa 4/7




http://redes-tv.blogspot.com/

Emitido o 16 de marzo de 2005.

Estudio en escarlata 3

No había pasado un día desde semejante decisión, cuando, hallándome en el Criterion Bar, alguien me puso la mano en el hombro, mano que al dar media vuelta reconocí como perteneciente al joven Stamford, el antiguo practicante a mis órdenes en el Barts. La vista de una cara amiga en la jungla londinense resulta en verdad de gran consuelo al hombre solitario. En los viejos tiempos no habíamos sido Stamford y yo lo que se dice uña y carne, pero ahora lo acogí con entusiasmo, y él, por su parte, pareció contento de verme. En ese arrebato de alegría lo invité a que almorzara conmigo en el Holborn, y juntos subimos a un coche de caballos..

-Pero ¿qué ha sido de usted, Watson? -me preguntó sin embozar su sorpresa mientras el traqueteante vehículo se abría camino por las pobladas calles de Londres-. Está delgado como un arenque y más negro que una nuez.

Le hice un breve resumen de mis aventuras, y apenas si había concluido cuando llegamos a destino.

-¡Pobre de usted! -dijo en tono conmiserativo al escuchar mis penalidades-. ¿Y qué proyectos tiene?

-Busco alojamiento -repuse-. Quiero ver si me las arreglo para vivir a un precio razonable.

-Cosa extraña -comentó mi compañero-, es usted la segunda persona que ha empleado esas palabras en el día de hoy.

-¿Y quién fue la primera? -pregunté.

-Un tipo que está trabajando en el laboratorio de química, en el hospital. Andaba quejándose esta mañana de no tener a nadie con quien compartir ciertas habitaciones que ha encontrado, bonitas a lo que parece, si bien de precio demasiado abultado para su bolsillo.

-¡Demonio! -exclamé-, si realmente está dispuesto a dividir el gasto y las habitaciones, soy el hombre que necesita. Prefiero tener un compañero antes que vivir solo.

19/2/10

E tamén a música que eles escoitan...

The Killers are an American indie rock band formed in Las Vegas (USA) in 2002.

The band consists of Brandon Flowers (vocals, keyboards), Dave Keuning (guitar, vocals), Mark Stoermer (bass guitar, vocals) and Ronnie Vannucci Jr. (drums, percussion).

“Human” is the lead single by The Killers from their third studio album Day & Age, which was released on November 24, 2008.

18/2/10

II Concurso de fotografía "Momentos de lectura"

A Fundación Alonso Quijano outorgou os premios do II Concurso "Momentos de lectura".
O primeiro premio recaeu en Antonio Más Morales e a súa fotografía "Tempo de crecer".
O segundo premio consiste na publicación das doce mellores fotografías no "Calendario da Lectura 2010" da Fundación Alonso Quijano.





Música: Dueto de las flores (Lakmé) de Léo Delibes



Aquí podes ver o Calendario da Lectura 2009.

17/2/10

Estudio en escarlata, 2


Agotado por el dolor, y en un estado de gran debilidad a causa de las muchas fatigas sufridas, fui trasladado, junto a un nutrido convoy de maltrechos compañeros de infortunio, al hospital de la base de Peshawar. Allí me rehice, y estaba ya lo bastante sano para dar alguna que otra vuelta por las salas, y orearme de tiempo en tiempo en la terraza, cuando caí víctima del tifus, el azote de nuestras posesiones indias. Durante meses no se dio un ardite por mi vida, y una vez vuelto al conocimiento de las cosas, e iniciada la convalecencia, me sentí tan extenuado, y con tan pocas fuerzas, que el consejo médico determinó sin más mi inmediato retorno a Inglaterra. Despachado en el transporte militar Orontes, al mes de travesía toqué tierra en Portsmouth, con la salud malparada para siempre y nueve meses de plazo, sufragados por un gobierno paternal, para probar a remediarla.

No tenía en Inglaterra parientes ni amigos, y era, por tanto, libre como una alondra -es decir, todo lo libre que cabe ser con un ingreso diario de once chelines y medio-. Hallándome en semejante coyuntura gravité naturalmente hacia Londres, sumidero enorme donde van a dar de manera fatal cuantos desocupados y haraganes contiene el imperio. Permanecí durante algún tiempo en un hotel del Strand, viviendo antes mal que bien, sin ningún proyecto a la vista, y gastando lo poco que tenía, con mayor liberalidad, desde luego, de la que mi posición recomendaba. Tan alarmante se hizo el estado de mis finanzas que pronto caí en la cuenta de que no me quedaban otras alternativas que decir adiós a la metrópoli y emboscarme en el campo, o imprimir un radical cambio a mi modo de vida. Elegido el segundo camino, principié por hacerme a la idea de dejar el hotel, y sentar mis reales en un lugar menos caro y pretencioso.

16/2/10

Narradores


En la ' Vida de Don Quijote y Sancho ' , Unamuno asegura que «en ' El Ingenioso Hidalgo Don Quijote de la Mancha ' . se mostró Cervantes muy por encima de lo que podríamos esperar de él juzgándole por sus otras obras; se sobrepujó con mucho a sí mismo. Por lo cual es de creer que el historiador arábigo Cide Hamete Benengeli no es puro recurso literario, sino que encubre una profunda verdad, cual es la de que esa historia se la dictó a Cervantes otro que llevaba dentro de sí, y al que ni antes ni después de haberla escrito, trató una vez más: un espíritu que en las profundidades de su alma habitaba» (II,74).
Sin entrar a hacer comparaciones impertinentes sobre los respectivos genios de Cervantes y de Conan Doyle, sí cabe hacerlas sobre los procedimientos narrativos. Y es que, si don Quijote tuvo su narrador —algún tanto oscurecido por obra de intérpretes y traductores—, también Sherlock Holmes tuvo el suyo, y tanto el doctor Watson como Mycroft y el propio Holmes se mostraron casi siempre por encima de las posibilidades de sir Arthur.
En ambos casos hubo crítica interna. Desde el momento en que don Quijote se supo en letras de imprenta, se vio «pensativo» e inquieto, imaginando cómo lo habría tratado su historiador, y ya desde el principio lamentó que el autor se valiera «de novelas y cuentos ajenos, habiendo tanto que escribir» de los suyos (II,3). También Holmes vapuleó con cierta displicencia a su cronista, que tan orgulloso se sentía del ' Estudio en escarlata ' :
«—Lo miré por encima —dijo [Holmes]—. Sinceramente, no puedo felicitarle por ello. La investigación es, o debería ser, una ciencia exacta, y se la debe tratar del mismo modo. Algunos hechos hay que suprimirlos o, al menos, hay que mantener cierto sentido de la proporción al tratarlos. El único aspecto del caso que merecía ser mencionado era el curioso razonamiento analítico, de los efectos a las causas, que me permitió desentrañarlo» (SC, 1).

Retrato en escarlata


. Mr. Sherlock Holmes


En el año 1878 obtuve el título de doctor en medicina por la Universidad de Londres, asistiendo después en Netley a los cursos que son de rigor antes de ingresar como médico en el ejército. Concluidos allí mis estudios, fui puntualmente destinado el 5.0 de Fusileros de Northumberland en calidad de médico ayudante. El regimiento se hallaba por entonces estacionado en la India, y antes de que pudiera unirme a él, estalló la segunda guerra de Afganistán. Al desembarcar en Bombay me llegó la noticia de que las tropas a las que estaba agregado habían traspuesto la línea montañosa, muy dentro ya de territorio enemigo. Seguí, sin embargo, camino con muchos otros oficiales en parecida situación a la mía, hasta Candahar, donde sano y salvo, y en compañía por fin del regimiento, me incorporé sin más dilación a mi nuevo servicio.

La campaña trajo a muchos honores, pero a mí sólo desgracias y calamidades. Fui separado de mi brigada e incorporado a las tropas de Berkshire, con las que estuve de servicio durante el desastre de Maiwand. En la susodicha batalla una bala de Jezail me hirió el hombro, haciéndose añicos el hueso y sufriendo algún daño la arteria subclavia. Hubiera caído en manos de los despiadados ghazis a no ser por el valor y lealtad de Murray, mi asistente, quien, tras ponerme de través sobre una caballería, logró alcanzar felizmente las líneas británicas.

Luisa Villalta



RITOS DE RESISTENCIA
Isto é poesia, un ruido provocado.
Non ornamento, arabesco para as pontas dos dedos:
inecesários encaixes para a alma dormir ou sentir
a levedeza da onda cando apenas chega a romper.
Provocación de boca con fame, isto.
E a fame adormece
ou reclama.
Fronte á rutina, o rito da palabra tensa a pel
do mundo: un tambor que desperta. A pel estremece-se
porque recoñece a morte que baila fóra da tumba.
Isto é tamén unha muller que resiste

15/2/10

UNHAS FARAGULLAS DE TRADICIÓN PROPIA E ALLEA...







Como vos vimos contando o Entroido no noso IES paseouse polo camiño da gastronomía, fixo tamén parada para ver un animado concurso de disfraces que nos fixo rir abondo e trouxo ao lombo, para que todos o viramos, un panel con información sobre a celebración desta festividade en diferentes poboacións galegas. O alumnado do centro que procede doutros países aportou tamén información e imaxes sobre festas similares da súa terra. Moi, moi interesante, tanto na parte verbal como na icónica.

E COMEMOS FILLOAS SEGUNDO SE ÍAN FACENDO...




Sería inxusto non facer aquí un pequeno apunte da tarefa de Pepa, a nosa orientadora, que adicou unha boa parte da mañán a facer filloas no patio cuberto. Profesores a alumnos tivemos o gusto de probar este prato tan típico do noso Entroido... iso sí, facendo cola...

TOMADE NOTA: ESTÁN RIQUÍSIMOS




A xornada de Entroido do venres empezou cun concurso de postres propios desta festa: a receita tiña - como non!- que ir acompañada dunha mostra do doce presentado. O certo é que o resultado foi excelente. Cómpre desde aquí suliñar o espírito participativo do noso alumnado: podedes ver na foto a mesa "de probas". O premio levárono cos seus "orelletes" un grupo de alumnas de 2º de Bachillerato; aquí queda a receita, por se alguén se anima.

ORELLETES (4 persoas)
500 g de fariña
150 g de azucre
3 ovos
½ cunquiña de café con azucre
1 copiña de anís
vainilla
reladura de limón
aceite para fritir
sal

PREPARACIÓN
1. Pasar a fariña por unha peneira e poñela nun bol grande; facer un oco no centro e engadir os ovos cascados, o azucre, o aceite, o anís, o moscatel, unha gotas de vainilla, reladura de limón e un chisco de sal.
2. Traballar coas mans e, pouco a pouco, lograr así que os elementos se integren formando unha pasta suave e elástica; non traballar moito.
3. Fórmase unha bóla igual que cando facemos o pan.
4. A continuación dividir a bóla en porción pequenas, duns 25 g.
5. Formar boliñas e deixalas repousar uns 25 minutos, tapadas nun lugar caldeado.
6. Cando estea a punto a pasta, tomar as bólas de unha en unha e pasarlles o rodete por riba para lograr unha pasta fina e redonda, chá coma un prato.
7. Coa man darlles unha forma oca.
8. Nunha tixola ó lume con aceite quente, botar a “orelliña” que ó momento incharase no centro; darlle a volta rápido cunha espátula.
9. Nun momento, xa estará dourada por ambos lados.
10. Sacar, poñer nunha bandexa e esparexerlles azucre.

LAURA PÉREZ, SANDRA CAÍNZOS, LAURA MIRÁS, DAKOTA CARREIRA, PAULA VEREA, PATRICIA SÁNCHEZ, ANA MARÍA IGLESIAS. 2º BACHARELATO B.

O IES DE CURTIS VESTIUSE DE ENTROIDO




O pasado venres o noso IES gardou a rutina e a seriedade no caixón e abriulle a porta ó sorriso e os disfraces: o Entroido chegou co saco cargado de imaxinación, de cores e rindo a gargalladas.


Aí vai unha pequena mostra da nosa festa. Seguímosvos contando.

14/2/10

SHAKESPEARE'S SONNETS

XXIX

When in disgrace with fortune and men's eyes
I all alone beweep my outcast state,
And trouble deaf heaven with my bootless cries,
And look upon myself, and curse my fate,
Wishing me like to one more rich in hope,
Featured like him, like him with friends possessed,
Desiring this man's art, and that man's scope,
With what I most enjoy contented least;
Yet in these thoughts my self almost despising,
Haply I think on thee, and then my state,
Like to the lark at break of day arising
From sullen earth, sings hymns at heaven's gate;
For thy sweet love remembered such wealth brings
That then I scorn to change my state with kings.

XXIX

Cuando hombres y Fortuna me abandonan,
lloro en la soledad de mi destierro,
y al cielo sordo con mis quejas canso
y maldigo al mirar mi desventura,
soñando ser más rico de esperanza,
bello como éste, como aquél rodeado,
deseando el arte de uno, el poder de otro,
insatisfecho con lo que me queda;

a pesar de que casi me desprecio,
pienso en ti y soy feliz y mi alma entonces,
como al amanecer la alondra, se alza
de la tierra sombría y canta al cielo:

pues recordar tu amor es cal fortuna
que no cambio mi estado con los reyes.

CONJUGACIÓN DEL VERBO AMAR

CORO DE ADOLESCENTES.- Yo amo, tú amas, aquél ama; nosotros amamos, vosotros amáis; ¡todos aman!
CORO DE NIÑAS (A media voz).- Yo amaré, tú amarás, aquélla amará; ¡nosotras amaremos! ¡vosotras amaréis! ¡todas amarán!
UNA FEA Y UNA MONJA (A dúo).- ¡Nosotras hubiéramos, habríamos y hubiésemos amado!
UNA COQUETA.- ¡Ama tú! ¡Ame usted! ¡Amen ustedes!
UN ROMÁNTICO (Desaliñándose el cabello).- ¡Yo amaba!
UN ANCIANO (Indiferentemente).- Yo amé.
UNA BAILARINA (Trenzando delante de un banquero).- Yo amara, amaría… y amase.
DOS ESPOSOS (En la menguante de la luna de miel).- Nosotros habíamos amado.
UNA MUJER HERMOSÍSIMA (Al tiempo de morir).- ¿Habré yo amado?
UN POLLO.- Es imposible que yo ame, aunque me amen.
EL MISMO POLLO (De rodillas ante una titiritera).- ¡Mujer amada, sea Vd. amable, y permítame ser su amante!
UN NECIO.- ¡Yo soy amado!
UN RICO.- ¡Yo seré amado!
UN POBRE.- ¡Yo sería amado!
UN SOLTERÓN (Al hacer testamento).- ¿Habré yo sido amado?
UNA LECTORA DE NOVELAS.- ¡Si yo fuese amada de este modo!
UNA PECADORA (En el hospital).- ¡Yo hubiera sido amada!
EL AUTOR (Pensativo).- ¡AMAR! ¡SER AMADO!
Pedro Antonio de Alarcón (1833-1891)

The Prince of Soul: amor e sensualidade

Os Rolling Stones chegaron a dicir deste tema: «...é a única forma musical de facer o amor».






Let's get it on - Marvin Gaye

I´ve been really tryin , baby
Tryin to hold back these feelings for so long
And if you feel, like I feel baby
Come on, oh come on,

Let´s get it on
Lets get it on
Let´s get it on Let´s get it on

We´re all sensitive people
With so much love to give, understand me sugar
Since we got to be
Lets say, I love you

There´s nothin wrong with me
Lovin you--- And givin yourself to me can never be wrong
If the love is true

Don´t you know how sweet and wonderful, life can be
I´m askin you baby, to get it on with me
I aint gonna worry, I aint gonna push
So come on, come on, come on, come on baby
Stop beatin round the bush....

Let´s get it on
Let´s get it on
Let´s get it on
Let´s get it on

13/2/10

Un canto a la paz y al entendimiento

Quizás una de las mejores versiones que escuché de Imagine

Si nos vamos a poner tan románticos..

Cancións de Amor

KHALED
Aïcha es un nombre árabe de mujer muy conocido, no en vano así se llamaba la favorita de Mahoma. La canción trae un contenido feminista en su hermosa y poética letra, propugnando la igualdad entre hombres y mujeres



Khaled Hadj Ibrahim, más conocido como Khaled, (antes Cheb Khaled) es un cantante de raï franco-argelino nacido en la ciudad portuaria de Orán, Argelia en 1960. Es un admirador de la música egipcia y del reggae de Bob Marley.Se curtió desde muy joven tocando en bares, fiestas de circuncisión y bodas en su país. Con 16 años ya había publicado un álbum y no tardaría en convertirse en una estrella en Argelia sin haber pasado nunca por la radio, quizá porque sus temas musicales, que tratan sobre el amor, las mujeres y el alcohol, eran tabú en las ondas argelinas.
En la década de 1980 el auge del fundamentalismo islámico en países como la propia Argelia chocó frontalmente con el “liberalismo” del movimiento Raï: muchos de sus cantantes fueron perseguidos o amenazados y algunos optaron por expatriarse. Finalmente la liberalización del régimen hizo salir a la música Raï de la clandestinidad aunque para entonces Cheb Khaled ya vivía en Francia.
En 1986 Khaled dejó de usar “Cheb” (joven en árabe) en su nombre artístico y en 1989 publica en París su primer álbum en el mundo occidental. En 1991 el sencillo Didi, producido en Los Ángeles, entra entre los 50 más vendidos de Francia. Fusiona el rock, el funk y la música egipcia y su fama se extiende por Europa como rey del Raï. En 1999 participó en Paris en el mayor concierto de música árabe de Francia
Aïcha (Aisha) es una canción del álbum Sahra publicado en 1996. Fue compuesta para Khaled por el cantautor francés Jean-Jacques Goldman, curiosamente judío. El sencillo contiene la versión original en francés pero en el álbum la canción está en una versión bilingüe con estrofas en árabe escritas por Khaled. Fue número uno en las listas francesas y premiada como la mejor canción de ese país en 1997.

A música que escoitábamos

King Crimson es un grupo musical inglés formado en 1968 por el guitarrista Robert Fripp y el batería Michael Giles. Es uno de los más importantes precursores del movimiento de rock progresivo.


Ana Carolina e Seu Jorge: Vou deixar a rúa me levar

Não vou viver, como alguém que só espera um novo amor
Há outras coisas no caminho onde eu vou
As vezes ando só, trocando passos com a solidão
Momentos que são meus, e que não abro mão
Já sei olhar o rio por onde a vida passa
Sem me precipitar, e nem perder a hora
Escuto no silêncio que há em mim e basta
Outro tempo começou pra mim agora

2x
Vou deixar a rua me levar
Ver a cidade se acender
A lua vai banhar esse lugar
Eu vou lembrar você

É mas tenho ainda muita coisa pra arrumar
Promessas que me fiz e que ainda não cumpri
Palavras me aguardam o tempo exato pra falar
Coisas minhas, talvez você nem queira ouvir
Já sei olhar o rio por onde a vida passa
Sem me precipitar, e nem perder a hora
Escuto no silêncio que há em mim e basta
Outro tempo começou pra mim agora

2x Vou deixar a rua me levar

Cancións para enamorados

Algo contigo - Andrés Calamaro

¿Hace falta que te diga,
que me muero por tener algo contigo?
¿Y es que no te has dado cuenta,
de lo mucho que me cuesta ser tu amigo?


Ya no puedo acercarme a tu boca,
sin deseártela de una manera loca.
Necesito controlar tu vida,
saber quién te besa y quién te abriga.


¿Hace falta que te diga,
que me muero por tener algo contigo?
¿Y es que no te has dado cuenta,
de lo mucho que me cuesta ser tu amigo?


Ya me quedan muy pocos caminos,
y aunque pueda parecer un desatino,
no quisiera yo morirme sin tener algo contigo.


Ya no puedo continuar espiando,
día y noche, tu llegada adivinando.
Ya no sé con qué inocente excusa pasar por tu casa.


Ya me quedan muy pocos caminos,
y aunque pueda parecer un desatino,
no quisiera yo morirme sin tener algo contigo.

Papas de arroz



Papas de arroz
un paiño de canela na man
e o arrecendo que nos envolvé.
que escarva na memoria e fai saír
a lembranza máis doce dos poucos anos,
da pequena estatura remexendo,
tirando o limón e a tona,
mesturando arroz, azucre e canela.
A mesma camisa azul
os chichos de sete anos
e a mornura do leite e do arroz
case sen espesar cando chegaba a noite.
Cun paiño de canela traio ao presente
as paredes blancas e as lacenas de obra,
as mesmas en que me agachaba
o día que escoitaba unha canción para min.
Foi casi a primeira casa
a casa das papas de arroz,
das patacas loiras,
dos fritos con pouco leite,
da carioca que mordía o rabo.
A casa en que xoguei soa
e a cociña era un mundo en si mesmo
un mundo con unha ventá aberta
sobre o camiño que viña da escola.
que ía a ningures,
o camiño que obsevaba e repasaba,
mentras cantaba a soidade.
As mesmas papas de arroz
que callaron un día,
tal como ensinaban as anciás,
no vómito e no anuncio do meu sangue.
http://www.blogoteca.com/acuatica07/index.php

Os domingos do Entroido.



http://www.xunta.es/linguagalega/entroido
DOMINGO CORREDOIRO: domingo anterior ao de Entroido en que se celebraba a corrida do galo, que consistía en pendurar a ave dunha corda tendida para que os mozos lle arrincasen a cabeza.
DOMINGO DE ENTROIDO: domingo anterior ao Martes de Entroido, no que se come en abundancia, especialmente carne de porco, para dar paso á Coresma.
DOMINGO DE PIÑATA: celebración especialmente urbana, que ten lugar o primeiro domingo de Coresma, en que se tenta romper unha piñata cun pau e cos ollos tapados.
DOMINGO FARELEIRO: día en que principia o ciclo do Entroido. Recibe o nome de domingo fareleiro, borralleiro ou das trapalladas, segundo os lugares, e dependendo do material co que se saia á rúa para enzoufar a xente: fariña, borralla, chicotes, betume, ovos podres, lama, feluxe e mesmo formigas.
DOMINGO OLEIRO: segundo domingo en que se practica o xogo das olas, no que os participantes, colocados en círculo, se van pasando recipientes de barro cheos de viño, auga ou fariña. Quen os deixe caer debe pagar unha rolda de viño ou unha merenda.

12/2/10

Cancións de Amor

One by U2Is it getting better
Or do you feel the same
Will it make it easier on you
Now you got someone to blame
You say
One love
One life
When it's one need
In the night
It's one love
We get to share it
It leaves you baby
If you don't care for it
Did I disappoint you?
Or leave a bad taste in your mouth?
You act like you never had love
And you want me to go without
Well it's too late
Tonight
To drag tha past out
Into the light
We're one
But we're not the same
We get to carry each other
Carry each other
One
Have you come here for forgiveness
Have you come tor raise the dead
Have you come here to play Jesus
To the lepers in your head
Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
We hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt
One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But we're not the same
We get to carry each other
Carry each other
One
One.

Crise educativa 3/7



http://redes-tv.blogspot.com/

Emitido o 16 de marzo de 2005

11/2/10

Cancións para enamorados


Patty Smith - Because the night





Take me now, baby, here as I am
Hold me close, and try and understand
Desire is hunger is the fire I breathe
Love is a banquet on which we feed

Come on now, try and understand
The way I feel under your command
Take my hand, as the sun descends
They can't hurt you now can't hurt you now, can't hurt you now

Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us

Have I a doubt, baby, when I'm alone
Love is a ring a telephone
Love is an angel, disguised as lust
Here in our bed 'til the morning comes

Come on now, try and understand
The way I feel under your command
Take my hand, as the sun descends
They can't hurt you now, can't hurt you now, can't hurt you now

Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us

With love we sleep,
with doubt the vicious circle turns, and burns
Without you, oh I cannot live,
forgive the yearning burning
I believe it's time to heal to feel,
so take me now, take me now, take me now

Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us

Arapaima, Paiche o Pirarucú


Es una de las 500 especies de bagre (catfish) que habita en el río Amazonas.
Es el más grande en tamaño de la región y considerado el mayor pez de agua dulce del mundo.
Puede tener hasta 3 metros de longitud y pesar más de 200 kilogramos. Un ejemplar adulto rinde aproximadamente 70 kilogramos de carne.
Es uno de los peces más antiguos del mundo, data del período Jurásico (200 millones de años de antiguedad).
Su nombre proviene de lengua Tupi y significa algo así como "pez rojo".
Un ejemplar adulto necesita salir a la superficie cada 15 minutos para respirar.
Mas que pescarlo, el Pirarucú es arponeado por los nativos, particularmente al final de la estación seca, cuando el nivel de las aguas los confina a lagunas.

Postales por Valentín





San Valentín en 1º ESO

Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas