Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/3/10 - 1/4/10

29/3/10

"Nasija"

Gran curtametraxe de Guillermo Ríos, elaborado para o día da muller, tratando o problema de ser muller na África negra, dende o punto de vista da propia muller sentenciada a morte.
Está premiado nos 5 continentes con máis de 50 premios. Só son 7 minutos.

28/3/10

Novoneyra


Antón Lopo preséntanos unha excelente biografía do autor homenaxeado nas Letras Galegas 2010.

Uxío Novoneyra está xa gravemente enfermo e rememora a súa vida, desde O Courel da II República ás rúas de Zúric onde viu, a primeiros da década de 1990, os rapaces anestesiarse con heroína. Xorden así unhas memorias concibidas con aparencia de autobiografía, nas que a figura totémica de Novoneyra o inunda todo.

En A distancia do lobo, Antón Lopo utiliza a obra do poeta, as súas entrevistas e os seus discursos para reconstruír a traxectoria vital dun escritor que mantivo a liberdade como principio irrenunciable.

A partir dese material, e mediante unha serie de entrevistas con Elba Rey -viúva de Novoneyra- e con amigos e persoas que o trataron en vida, trénzase unha peripecia que se inicia cos estertores da vida e conclúe na infancia.

Galaxia anuncia a próxima saída doutras dúas obras arredor de Uxío Novoneyra: a Antoloxía poética, con edición e limiar de Arturo Casas, e unha nova edición de Do Courel a Compostela, ilustrada con fotos e acompañada dun CD para escoitar a Novoneyra recitando os seus poemas.

Exercicio con comas



Puntue con comas a seguinte frase
Si o home supera realmente o valor que ten a muller andaría a catro patas na súa búsqueda.
Falta unha coma ¿non? ¿Dónde?



Si usted é muller, con toda seguridade colocouna despois da verba muller.

Si usted é home, con toda seguridade colocouna despois da palabra ten.

A Esmorga

Día internacional del teatro


El Día Mundial del Teatro es una oportunidad para celebrar el teatro en todas sus muchas formas. El teatro es una fuente de entretenimiento e inspiración con la habilidad de unificar las muchas diversas culturas y gentes que existen en el mundo. Pero el teatro es más que eso, además provee oportunidades de educar e informar. El teatro se realiza en todo el mundo, y no siempre en el edificio de un teatro tradicional. Las representaciones pueden ocurrir en una pequeña aldea en África, junto a una montaña en Armenia, en una diminuta isla en el Pacífico. Todo lo que necesita es espacio y una audiencia.

El teatro tiene la habilidad de hacernos sonreír, de hacernos reír, pero también tendría que hacernos pensar y reflexionar. El teatro se produce a través de trabajo en equipo. Los actores son la gente que se ve, pero hay una sorprendente cantidad de personas que no se ven. Ellos son igual de importantes que los actores y sus diferentes y especializadas destrezas hacen posible que una producción se lleve a cabo. Ellos también deben compartir los triunfos y éxitos que puede –con suerte- haber.

El 27 de Marzo es el Día Mundial del Teatro oficialmente. De muchas maneras, cada día debería ser considerado día del teatro, porque tenemos la responsabilidad de continuar la tradición de entretener, educar e iluminar a nuestras audiencias, sin las cuales no existiríamos”.

Traducción: Diana Melamet.

27/3/10



Enrique Estrada, se centra en la figura de María Sabina Magdalena García (1894-1985), curandera originaria de Huautla de Jiménez, en la sierra mazateca, convertida en celebridad nacional e internacional al difundirse su conocimiento en el uso ceremonial y curativo de hongos alucinógenos oaxaqueños, hasta alcanzar el grado de icono cultural, sobre todo para el movimiento hippie.
“hasta hoy, cuando el cierre del milenio se acerca, la indígena más famosa de México ha sido María Sabina, cuya fama se inició hace 41 años. Su nombre traspasó las fronteras porque, precisamente, la fama le vino del extranjero. Innumerables investigadores, intelectuales, escritores, pintores, poetas, músicos, curiosos y hasta políticos –con fines políticos se ocuparon o inspiraron en ella. Procedentes de varias partes del mundo y aún caravanas de jóvenes, hombres y mujeres, otros no tan jóvenes, la visitaron y conocieron. Algunos famosos del mundo están ligados a su nombre en el entorno de la leyenda que como bruma misteriosa envuelve su historia. Los Fue llamada sacerdotisa, papisa, chamana, curandera o vendedora de sueños”.

26/3/10

Como Agua Para Chocolate De Laura Esquivel

Reconocimiento a Miguel Hernández


La vicepresidenta primera del Gobierno, María Teresa Fernández de la Vega, entregará hoy 26 de marzo, a los familiares del poeta Miguel Hernández la Declaración de Reparación y Reconocimiento Personal, en virtud de la Ley de la Memoria Histórica, según ha informado hoy la Universidad de Alicante.
El acto tendrá lugar en la sede de la ciudad de la Universidad de Alicante, en un año en el que se conmemora el centenario del nacimiento de Miguel Hernández (1910-1942), que murió en la prisión de Alicante tras ser condenado por las fuerzas franquistas.
Fuentes de la Universidad de Alicante han indicado en un comunicado que la ceremonia contará con la participación del ministro de Justicia, Francisco Caamaño; de la ministra de Cultura, Ángeles González-Sinde; del rector de la Universidad de Alicante, Ignacio Jiménez Raneda, y del presidente de la Comisión Ejecutiva del Centenario de Miguel Hernández, José Carlos Rovira.
Por parte del poeta está previsto que recojan el documento de reparación y resarcimiento dos de los familiares más directos del poeta: su nieta, María José Hernández, y su nuera, Lucía Izquierdo.
Durante el acto, el poeta Marcos Ana, autor de uno de los primeros homenajes dedicados a Miguel Hernández, celebrado en el penal de Burgos en 1960, ofrecerá una lectura de poemas.
A finales del pasado mes de octubre, los familiares y la Comisión Cívica de Alicante para la Recuperación de la Memoria Histórica presentaron ante la Subdelegación del Gobierno una petición para la reparación y reconocimiento personal del poeta "injustamente condenado" en enero de 1940 por el régimen golpista del general Francisco Franco.
Esa solicitud fue fundamentada en virtud de la Ley de la Memoria Histórica.
Además de la reparación y reconocimiento personal del poeta, que se materializará este viernes, los familiares y la Comisión Cívica de Alicante para la Recuperación de la Memoria Histórica impulsan también la petición para lograr la anulación del Consejo Sumarísimo 21.001 y de la sentencia por la que se condenó a muerte a Miguel Hernández.

Justicia para Miguel Hernández




Al fin parece que habrá justicia para el poeta.
Justicia esperada en las cunetas, las fosas olvidadas, los deudos de muertos, represaliados, borrados.
Justicia esperada en las mentes de quienes sostienen la inquina y el odio que no abandona la tierra yerma. La desmemoria.
Justicia para quienes quieren procesar al juez Garzón por perseguir la injusticia olvidada. Sólo para devolver la memoria, la dignidad y la justicia a tantas familias.
Aquella que tuvo a Miguel de cárcel en cárcel hasta que el dictador conmutó una pena de 30 años de prisión que, en la práctica, supuso "la muerte" del poeta por las "condiciones sanitarias ínfimas" de las cárceles españolas, en concreto del Reformatorio de Adultos de Alicante, donde Miguel Hernández compartió celda con el escritor Buero Vallejo y donde moriría de tuberculosis el 28 de marzo de 1942, según la Comisión.
La Comisión y los familiares sostienen que el "sumarísimo de urgencia" por el que se juzgó al poeta es un "esperpento" que "burla todos los preceptos jurídicos", puesto que los acusados "no tenían derecho a hablar".
Por todo ello, se ha tramitado un "recurso de revisión" del juicio ante el Tribunal Supremo, de acuerdo con la Ley de Enjuiciamiento Criminal, aunque sus impulsores entienden que el proceso será "difícil".
Miguel empieza a tener justicia ahora que se cumplen cien años de su nacimiento.

XVII Semana Cultural

Venres 26 de marzo

Hora: 8:45 – 14:25.
Patio cuberto.
Actividade: Concurso de postres tradicionais franceses
Departamento de Francés.
Grupos: Alumnado de francés.

Hora: 8:45 – 10:25.
Salón de actos.
Actividade: Como crear una empresa.
Cámara de Comercio.
Grupos: Ciclos e PCPI.

Hora: 10:45 – 12:25. Salón de actos.
Actividade: A nosa traxectoria educativa e profesional.
Manuel Aller e Angel Mato (ex alumnos do IES)
Grupos: 2º de Bacharelato.

Hora: 10:45 – 12:45.
Aula TIC
Actividade: A contorna cultural en marketing: influencia das variables culturais na xestión comercial
Marisa del Río.
Grupos: 1º Bacharelato B e Ciclo Administrativo e Informática.

Hora: 12:45 – 14:00.
Salón de actos.
Actividade: Mesa redonda: Manuel Aller, Angel Mato, Jose A. Vázquez, Nuria Freire, Sonia Taboada; Lorena Guerra
Grupos: Ciclos, 1º e 2º BAC.

Hora: 12:45 – 14:10.
CLAUSURA: 14:00 – 14:25
Grupos: 1º e 2º de Bacharelato.

25/3/10

Tierra desacostumbrada de Jhumpa Lahiri


La literatura nos ayuda a "entender la parte más difícil de la vida", afirma Jhumpa Lahiri, escritora de ascendencia bengalí nacida en Londres que a los dos años se traslada con su familia a Rhode Island, Estados Unidos.
Con Tierra desacostumbrada regresa a sus temas eternos, al mundo de los pequeños dramas familiares, de los indios que luchan toda su vida por adaptarse a un mundo nuevo, a las historias de amor cansadas, a lo nunca dicho que pesa mucho más que lo dicho. Se trata de un conmovedor libro de relatos de inmigrantes indios en la costa este de Estados Unidos. El libro reúne ocho relatos independientes que se relacionan, aunque los tres últimos forman en realidad una pequeña novela, la historia de Hema y Kaushik. El relato arranca en su niñez, sigue en su juventud y acaba reuniéndolos en Roma cuando ella es una experta en el mundo clásico, que investiga la civilización etrusca, y él un fotógrafo de guerra a punto de colgar las cámaras.
Por su primer libro, El intérprete de enfermedades, recibió el Premio Pulitzer a la mejor obra de ficción. Luego escribió una novela, El buen nombre, que relata la historia de una familia india desde que emigra a Estados Unidos hasta que sus hijos crecen ya convertidos en ciudadanos del nuevo mundo. El libro fue llevado al cine por la realizadora india Mira Nair en 2006.
Sus tres libros giran en torno a la migración, la identidad y la familia. Todas sus historias de amor son inexorablemente tristes. Y lo son para que podamos entender la parte más difícil de la vida. Habla de bodas arregladas, de tradición familiar, de conflictos personales y de la emancipación personal. Tiene la virtud de mostrarnos la conciencia de sus personajes imaginarios para entrar en la vida de esa gente como si fuera un viaje extraordinario. Detalla sus comidas, sus vínculos singulares, sus miedos, sus pasiones, y la importancia que poseen los lugares para que podamos desarrollarnos individualmente, lejos de esas tierras agotadas, donde ya no crece la patata por haber sido plantada durante demasiadas generaciones. Jhumpa Lahiri confiesa necesitar nuevos territorios, tierras desacostumbradas, tierras fértiles para crecer y tener una vida plena.

Premios María Casares


Como xa facía prever a designación de finalistas, 'A Esmorga' de Sarabela Teatro, e 'O segredo dos Hoffman', de Lagarta Lagarta, foron as obras que acadaron máis premios na XIV edición dos María Casares. 'A Esmorga' recibiu cinco distincións: á mellor iluminación e mais á mellor escenografía, para Suso Díaz; á mellor adaptación, para Begoña Muñoz e Carlos Couceiro; ao mellor actor secundario, para Tito Asorey, e a mellor espectáculo.

Pola súa banda, 'O segredo dos Hoffman' obtivo catro premios: á mellor música orixinal, para Fran Pérez "Narf"; á mellor actriz secundaria, para Rebeca Montero; á mellor actriz protagonista, para Belén Constenla, e á mellor dirección, para Rosa Álvarez, premio compartido con Artur Trillo, por 'Palabras encadeadas', de Talía Teatro.

A montaxe de Talía tamén mereceu o premio ao mellor actor protagonista, que recaeu en Toño Casais. Outras tres obras recibiron cadanseu galardón: 'Testosterona', de Chévere, coa mellor maquillaxe para Fanybell; 'Bicharada', de Berrobambán, co mellor vestiario para Clito Vaello, e 'Shakespeare para Ignorantes', de Producións Teatrais Excéntricas, co mellor texto orixinal para Mofa & Befa.

A gala de entrega dos premios, que organiza a Asociación de Actores e Actrices de Galicia, tivo lugar este mércores no teatro Rosalía de Castro da Coruña. No seu decurso, intercaláronse pezas dun espectáculo musical inspirado no 'burlesque' e nas feiras ambulantes dos anos 30 do século pasado.
Vía Vieiros

A Esmorga


UNHA TRAXEDIA CONTEMPORÁNEA

A obra manten íntegra a adaptación textual de Begoña Muñoz e Carlos Couceiro, Recrea a peripecia de tres individuos moi conflitivos (Cibrán, Bocas e Milhomes) que escapando da xustiza, cometen unha serie de delitos.

O grupo xoga coa dupla interpretación: Monólogos en presente do reo (Cibrán) en primeira persoa diante dun xuíz “ausente”; e en flashback os feitos acontecidos nas vintecatro horas de esmorga na que participou o protagonista.

Na representación atopamos engadidos como as escenas xestuais dun personaxe maldito e enigmático O Marqués de Andrada. Tamén atopamos a presenza do Coro estilizado e testemuña dos acontecementos que se desdobran en coro do pensamento e coro social.

Os actores e actrices traballan en rexistros emocionais moi intensos para que a violencia e a procura do pracer como liberación da miseria e do medo creen un clímax ascendente no que adquire unha grande importancia o contraste entre a realidade e o fantástico; entre o que é propio da vida real dos esmorgantes (tabernas, prostíbulo) e o que lles é alleo e inalcanzábel (pazos, igrexa).

Os temas van á par da acción: opresión económica, dominio social e represión sexual levan aos “esmorguistas” ao asasinato ou á autodestrución; a outra alternativa, a da loucura. Os mozos vehiculizan a violencia contra si mesmos e destrúense entre eles.

As mulleres da troulada teñen moita importancia, viven tamén nas marxes. En contraste aparece a misteriosa muller estranxeira e aristócrata que vai desmontar o mito da dona ideal. A amiga de Cibrán (A Raxada) e a nai son mulleres fortes diante da adversidade, tratan de persuadirlo para que acougue e cumpra a súa promesa. A tensión dramática é por veces moi alta.

O ambiente da obra está marcado pola chuvia, que crea unha atmosfera abafante e determina, en moitas ocasións, as decisións dos esmorgantes nesa fuxida da represión que dá grande dinamismo ao espectáculo nun clima de fatalidade que envolve os acontecementos.

Coa axuda da enorme plasticidade da escenografía, da luz, das imaxes e os efectos necesarios para visualizar as accións en itinerancia; coa valiosa aportación da música en directo; coa harmonización do vestiario, a maquillaxe e as máscaras, e por riba de todo cun elenco de primeira liña, esperamos que esta proposta ; enfocada como Traxedia Contemporánea , satisfaga as túas expectativas.

LA MUJER DE VERDE


A segunda obra do escritor islandés Arnaldur Indridason, publicada en España por RBA Libros, Serie Negra, gañadora do Premio Golden Dagger en 2005.
Durante unha festa infantil, un estudante de mediciña descobre en mans dunha nena un anaco de costela humana que o irmán maior da pequena atopara nun burato escavado no solar dun edificio en construción no Barrio do Milenio, un deses barrios novos que, como consecuencia do crecemento urbanístico que experimentou a cidade, han ir xurdindo ao redor de Reikiavik. O óso forma parte dun esqueleto que segundo os expertos podía levar enterrado desde finais da II Guerra Mundial, uns 70 anos antes, cando, na ladeira do outeiro de Grafarholt, os únicos edificios existentes eran os barracóns do campamento que durante a guerra ocuparon primeiro os ingleses e máis tarde os norteamericanos -onde agora hai un campo de golf-, e as vellas residencias de veraneo dos habitantes da cidade, nunha das cales, a medio construír, viviron por un tempo o asasino de almas, a muller sen nome e o seu tres fillos, illados para que ninguén puidese ouvir os berros dela pedindo auxilio cando el arremetía violentamente na súa contra.
Aínda que o prioritario sexa recuperar os ósos para descubrir a quen pertencen e a causa da morte, para o inspector Erlendur Sveinsson, amante dos libros lidos en soidade sobre persoas desaparecidas en Islandia, divorciado dunha muller que lle odia e pai dun fillo que lle ignora e dunha filla drogadicta e embarazada que lle incordia para comprender por que lles abandonou cando eran nenos, non hai présa por desenterrar uns ósos que levan tanto tempo ocultos, de maneira que escolle un método lento pero sistemático: a arqueoloxía. E mentres os arqueólogos van escavando, extraendo capa a capa a terra que os cobre, os ósos van deixando aflorar segredos que levan escondidos tanto tempo como eles mesmos; segredos que se revolven nas súas respectivas tumbas, atormentan aos seus gardiáns e vólvense tan persistentes como os groselleros que alguén plantou hábilmente ao sur da casa e xunto aos que, testemuñas xa mudas, adoitaban ver a unha estraña muller de verde.

Feito en Serantes


"Soy un ilustrado, salvado o limitado por su creencia en las brujas", definiuse o novelista, que se apartou das modas e lamentaba non escribir en galego. Carmen Becerra, da Fundación Torrente Ballester, opina que esta frase resume a esencia dunha obra que navega entre a superstición da aldea galega e o racionalismo militar dunha cidade cuadriculada e clasista. Torrente criouse en Serantes, unha parroquia do arrabalde, e estudaba en Ferrol. "Ese quilómetro de distancia eran séculos en realidade", explica Becerra. "A súa obra, aparentemente fantástica, é absolutamente realista si se le ben". Esta profesora universitaria, estudiosa da obra de Torrente, coñeceuno no ocaso da súa vida e lémbrao como un "home simpático e miedoso, un humanista con toda unha enciclopedia cultural na cabeza que se reivindicaba como profesor sobre todas as cousas".

XVII Semana Cultural


Xoves 25 de marzo


Hora: 8:45 – 10:25.
Salón de actos.
Actividade: Actuación musical.
Alumnado do IES de Curtis.
Grupos: 2º ESO A-B-C, 3º ESO A-B, 4º ESO B-C (Alumnado de música).

Hora: 8:45 – 10:25. Salón de actos.
Actividade: Inmortales y perfectos.
Fátima Sanchez, Sara Rendal , Rita García.
Grupos: 1º BAC, 2º BAC B e 4º de ESO.

Hora: 10:45 – 12:45. Salón de actos.
Actividade: Pluralidade relixiosa. Curtametraxe documental: Salma cuenta.
Fundación Araguaney.
Grupos: 1º e 2º de ESO.

Hora: 12:45 – 14:25.Aula Cc. Sociais.
Actividade: Fundamentación teórica e profesionalización.
Departamento de Xeografía Física da USC
Grupos: 2º de Bacharelato B.

24/3/10

Ejercicio de léxico


http://laultimagrupi.blogueria.org/?paged=2
— Fíjese patroncito que juimos al dotor y le dije: mire dotor, es que tenemos un problema: mi mujer y yo queremos tener condescendencia y no podemos, pero no sabemos si es porque yo soy omnipotente o mi mujer es esmeril.
Desdiantes juimos a otro dotor y nos dijo que mi mujer tenia la vajilla rota y la emperatriz subida, y como ademá la operaron de la basílica, no sabemos si eso tiene algo que ver. A mi desdiace años mi operaron de la protesta y a lo mejor eso me dejó escuelas en el cuerpo.
Nos dijieron que juéramos con otro dotor, pero en la capital, que dizque era muy güeno. Con dicirle que en la consulta tenía dos teles conetadas a una antena paranoica.
En esa consulta, a mi mujer le hicieron una coreografía y el dotor nos dijo que no veía nada raro y nos recomendó que hiciéramos el cojito a diario.
Entonces por 15 días ella y 15 días yo, nos estuvimos haciendo los rencos, pero nada.
Nos juimos a otro dotor que nos dijo que hiciéramos vida marítima mas seguido. Y nos juimos pallá pa la costa y en todas las playas hicimos vida marítima, pero nada, eso no ha injluido.
Mas bien yo lo que creo es que mi mujer es frigorífica, porque nunca llega al orégano, pero ella dice quesque lo que yo tengo es un problema de especulación atroz, pero un compadre me dijo que ella puede ser libiana.
— ¿Usté qué piensa patroncito?
Y el patrón le respondió:
— Gumer, yo creo que tu mujer te está engañando…….. Ella debe estar tomando pastillas anticorrosivas….

Voy a leer


Cuentos chinos (Trama editorial) Alejandra Díaz-Ortiz

El origen del libro está en el blog que la autora tenía en La Comunidad de El País, en el que empezó contando historias de su realmente interesante vida para ir decantándose poco a poco por la ficción, representada en estos microcuentos sorprendentes, brevísimos, irregulares, caóticos. El tema principal; las relaciones de pareja. es una recopilación de textos publicados en el blog «La última grupi», que la

XVII Semana Cultural


Mércores 24 de marzo

Hora: 8:45 – 10:25.
Salón de actos.
Actividade: Acoso escolar. Plan Director da Garda Civil.
Grupos: 1º e 2º de ESO.

Hora: 10:35 – 12:45. Aula Cc. Sociais.
Actividade: Plenilunio.
Departamento de lingua castelá.
Grupos: 2º de Bacharelato.

Hora: 10:45 – 12:45. Salón de actos.
Actividade: Drogas e alcol. Plan Director da Garda Civil.
Grupos: Ciclos e PCPI .

Hora: 12:45 – 14:25.
Salón de actos.
Actividade: Perigos de Internet. Plan Director da Garda Civil.
Grupos: 3º e 4º de ESO.

23/3/10

LUCUS AUGUSTI 2010

XVII Semana Cultural


Martes 23 de marzo

Hora: 8:45 – 10:25.
Salón de actos.
Actividade: Philadelphia
Departamento de Inglés.
Grupos: 1º e 2º de Bacharelato.

Hora: 10:45 – 12:45.
Aula TIC.
Actividade: Obradoiro de Hip-Hop.
Sergio Regos.
Grupos: 3º de ESO.

Hora: 12:45 – 14:25.
Aula TIC.
Actividade: O mundo do comic. Kiko da Silva.
Grupos: 1º e 2º de ESO.

Hora: 16:00 – 18:00.
Actividade: Obradoiro de igualdade. Concello de Curtis.
Salón de actos.
Grupos: 4º ESO e 1º BAC.

Hora: 16:00 – 18:00.
Aula Cc. Sociais.
Actividade: Técnicas de búsqueda de emprego. Cámara de comercio.
Grupos: Ciclos e PCPI.

22/3/10

XVII Semana Cultural



Luns 22 de marzo

Hora: 8:45 – 10:25.
Salón de actos.
Actividade: Mantemento preventivo e coidados do automóbil.
Departamento de automoción.
Grupos: Ciclos e PCPI.

Hora: 10:45 – 12:25.
Salón de actos.
Actividade: O oficio de actor.
Xosé Manuel Olveira (Pico).
Grupos: 1º e 2º de Bacharelato.

Hora: 12:45 – 14:25.
Aula Cc. Sociais.
Actividade: A nova selectividade. CIUG
Grupos: 2º de Bacharelato.

Hora: 12:45 – 14:25.
Salón de actos.
Actividade: Deportes de risco.
Fran Costoya, Mikel Pasabant.
Grupos: 3º e 4º de ESO.

21/3/10

Día internacional de la poesía


LOS TAÑIDOS DEL SILENCIO
Al principio hay una mirilla para ver a los vivos.
Entra a hurtadillas en el patio de los lunáticos, los condenados a cadena
perpetua, los violentos y los desquiciados, los tullidos, los tuberculosos, las víctimas del
sadismo del poder a buen resguardo de las preguntas. Un pequeño agujero cuadrado
abierto en la puerta, lo suficiente para que pase el puño de un carcelero y maneje el
cerrojo desde ambos lados. También para que yo –con indiferencia, con grandísima
indiferencia– le eche una mirada furtiva a las contadas y fugaces apariciones de una
mano, un rostro, un gesto o, más a menudo, una visión borrosa en caqui, la espalda
cuadrada del guardia plantada al otro lado.
Hasta que, un día, el ruido de un martilleo. La mañana entera, un asalto de
golpes multiplicados y amplificados por los excepcionales poderes de reverberación de
mi cripta. (Cuando atruena, mi cráneo es el yunque de los dioses). Al mediodía esa
brecha está sellada. Ahora sólo el cielo aparece abierto, un cielo del tamaño de una
servilleta sujeta con largos clavos y botellas rotas, mas un cielo. Los buitres se posan en
un tejado visible sólo desde otro patio. Y los cuervos. Las garcetas sobrevuelan mi
cripta y los murciélagos pululan cual enjambre a la caída de la tarde. Murciélagos
albinos, de un pálido enfermizo, que emiten señales de radio para merodear por la
cámara de los ecos. Mas, de pronto, el mundo está muerto. Después de que cesen, los
martillos persisten en su vehemencia por una eternidad. Incluso el cielo se retira,
muerto.
4
¿Enterrado vivo? No. Sólo algo sobre lo que la gente lee. Las boyas y los
mojones se difuminan. Lenta, inexorablemente, la realidad se disuelve y la certidumbre
traiciona a la conciencia.
Días, semanas, meses y, tan súbitamente como la primera muerte, un sonido
nuevo, un cortejo. Unos pies que se acercan arrastrándose con un ruido metálico de
cadenas. Y en este momento otra brecha que durante largo tiempo ha permanecido
desapercibida, invisible, un desagüe abierto en la base del muro, este vacío lenta,
toscamente, comienza a enmarcar unos pies engrillados. Nada antes había pasado tan
cerca, tan pesadamente, por el desagüe del Muro de las Lamentaciones. (Así lo bauticé
porque da al patio desde el que una voz estuvo gritando de dolor una noche entera y al
alba se extinguió, sin haber recibido ninguna atención. Es el patio del que surgen
cánticos y oraciones con una persistencia que sólo iguala la vigilia de los cuervos y los
buitres.) Y ahora, pies. Descalzos, a excepción de dos pares de botas con un caminar de
peso muerto, para así ajustarse al ritmo de los grillos de los otros pies. Hacia el
mediodía el mismo cortejo pasa en dirección contraria. Unos días después el cortejo
vuelve a pasar y entonces los cuento. Once. El tercer día de este cortejo despierta con la
aurora más dilatada que jamás haya nacido y muerto de silencio, un silencio ahíto y
sobrecogedor. Mi recuento se detiene bruscamente después del sexto. Ya no hay más.
En ese mismo instante el ritual queda al descubierto, el silencio, la encubierta
conspiración del alba, los secretos amortiguados martillean con mayor fuerza que los
grilletes en mi cabeza, todo, todo se descubre en un segundo de comprensión
paralizante. Cinco hombres caminan en la otra dirección, cinco hombres que caminan
aun más despacio, cansinos, con el peso del mundo en los pies, en cada paso, hacia la
eternidad. Les oigo detenerse con cada retazo de vida que se encuentran, con cada latido
del silencio, con cada mota en el sol, esos cinco para los que el mundo está a punto de
morir.
Sonidos. Los sonidos adquieren una cuarta dimensión dentro de una cripta
viviente. Una definición que, como en el caso del trueno, se hace físicamente
insoportable, y en el caso de lo que se espera pero no se oye, psíquicamente extenuante.
Las señales de los murciélagos albinos llagan la barbulla de un oficio de vísperas, ya sea
cristiano o musulmán, pagano o inclasificable. Mi cripta convierten en un caldero, una
campana boca arriba preñada con todos los credos y cuyas sonoridades se unen, se
remueven, se espuman, se cuelan en la urdimbre y en la trama del moho tiznado de los
5
muros, de hongos de terciopelo verde tejidos por los dedos astutos de la lluvia. Desde
más allá del Muro de las Lamentaciones la piedad malsana de las mujeres, esa paciencia
inhumana con la que nacen, vaga sin rumbo para sacarle la agonía a latigazos al Muro
del Purgatorio. Un batir de alas: un cerrojo blanco y ocre, una paloma torcaz que baja en
picado y cruza, una lanzadera inquieta enhebrando remiendos de sol en este telar, el más
oscuro. Pasado el muro, por encima de él, un crujido de hojas de árbol: ¡el rostro de un
niño! Un cazador cándido se deja ver en su inocencia: un laberinto malvado.
Reconoceré su voz cuando los cantos de los niños invadan el caldero de sonidos al
atardecer, esta intrusión cadenciosa en la casa de la muerte.
Sale el sol a su espalda. Se disuelve su cabeza en la charca, una lanzadera que se
hunde en un telar teñido de un rojo encendido.

Oh Raices


Raíces, sed un ancla para mi quilla
estibadme contra los vientos rebeldes
sondead tierras y hondas aguas nutrientes
energía que calme mi sed eterna
cegados los arroyos, cieno a vosotras
os ahoga, maldiciones os estancan
y viajeros con mapas junto a las charcas
buscan alivio. Sus tazas en las aguas
elevan burbujas de corrupción, fangos
de maldad, tumbas sin lágrimas ni endechas
Raíces, alejaos de los riachuelos
que se filtran y manchan, que yo esos crímenes
no comparta, comunión infecta tierra
en cenizas de un mismo hogar esparcidas
¡Raíces!: lejos de la traición oscura
de fosas que aceptan, de estacas con gueldo
no seáis la imagen del nido de víboras
cual cebo, de horribles prodigios airados
no, el vigor altivo horada el más hondo
secreto, asoma junto al temor culpable
la garra usurera, las babas que asolan
canillas temblosas y decepcionadas.
Oh, raíces, sed el ancla de mi quilla
suturadme el pensar con tensos carretes
buscad en la tierra agua fresca y nutriente
cavad con vara aguda pozos eternos
baldead horas rancias hacia el desagüe
sin fin de la muerte. El aliento cautivo
de arroyos y lagos despertad, sus aguas
llevad a la simiente, a las lindes de eras
Raíces, sed la malla que mi diseño
2
conforma, fieles a vuestra orden secreta.
¡firme edificio elevado con que sanan
desgarros y llantos desnudos, emblema
en diosos bajeles, probado ariete
granito en testa oh demoledor de diques
mortero en térreo hormigón, campaneros
en torres rocosas, dadme las Guirnaldas
del Tiempo, a vuestra eternidad someted
los podios que elevo contra la locura
contra el sombrío instante del engaño
contra los truenos del meridión!
Explorador hacia el averno, conduce
mis pasos al corazón, a la semilla
arrástrame a los crisoles de la alquímica
terrestre, donde nacen metal y roca
a las vibraciones de tu diapasón.
Cógeme las manos, que se unan en charlas,
recuerdos, vistas que cieguen al viajero
que mareas de vino al festín arrastran,
que mis manos se entrelacen a las suyas
savia clara, carne oscura, espectral cabello,
grilletes cual hojas y ramas, la vena
de rama y roca, ojos en matriz del grano
con un filtro de impulsos teje sus huesos
que los peines de mis tuétanos en roca
reciban raíces de rayos celestes
y almacenen la luz de su ojo difunto
entierra todo pulso letal, que en el cáliz
de mis manos vibre ardiente armonía, y cena
en las bodas de cielo y tierra. Mis manos
engarza a un rito vernal, a las verdes de los muertos.
Oh, raíces, raíces. ¡Si no aguantara!
¡Si el viento lo hundiese y ahogaran arenas
3
del páramo, si lo abrasara un destello
de la hambrienta espera, los lazos soltad
sobre los diques, defensa final! Guían
la proa los arrastres de la resaca
un baño gris en lagos silentes, esa
paz de viajeros de antaño, este paso mudable.
Puros, esperan a que el rastreador llegue
al centro reseco, al resbalón subiendo
a que el corazón se rinda a extrañas fuentes
que a lo lejos juran saciar la sed perpetua.

Lanzadera en una cripta


En 1967, al comienzo de la guerra civil nigeriana, a Wole Soyinka se le acusó injustamente de ayudar a la facción rebelde de Biafra en la compra de aviones de combate, tras lo cual fue arrestado y, sin juicio previo ni sentencia formal, encarcelado durante veintisiete meses, veintidós de ellos incomunicado. A lo largo del cautiverio, y a espaldas de sus guardianes, Soyinka escribió en paquetes de cigarrillos, papel higiénico e incluso entre las líneas de algunos libros que pudo conseguir en secreto. Parte de ese material se convertiría más tarde en sus memorias The Man Died, mientras que otra parte tomaría la forma de Poems from Prison para, después, expandirse hasta el actual Lanzadera en una cripta. Son multitud las ocasiones en que el Premio Nobel ha manifestado que entonces logró mantener su cordura y, a la postre, sobrevivir como ser humano gracias a la escritura, con el espíritu intacto frente a la voluntad destructora de sus captores. Se trata éste, pues, de un intenso poemario –el primero de Soyinka que se publica en español- que se incluye entre la literatura escrita por intelectuales que resultan incómodos a algún régimen y son represaliados y perseguidos. Un género que durante los últimos decenios ha llegado a convertirse en demasiado habitual, aunque no por ello menos abominable.

Wole Soyinka


Wole Soyinka, (Nigeria, 1935), Premio Nobel de 1986 y el primer africano y hombre negro en ser reconocido con el galardón, es más célebre como autor teatral, sin embargo su producción poética es significativa. Abarca: Idanre and Other Poems (1967), Poems from Prison (1969), A Shuttle in the Crypt (1972), Poems of Black Africa (1975), Ogun Abibiman (1976), Mandela’s Earth and Other Poems (1988). Para él, el teatro es su medio expresivo por excelencia, pero hay ciertas experiencias cuyo impacto conducen a la poesía como un modo lógico de expresión. Por esto, su discurso poético no se separa totalmente del teatral. Sus imágenes se sustentan en la mitología yoruba y en la griega, pero no se limita a este aspecto. Intimismo, protesta, lenguaje directo no exento de lirismo, para conformar una obra que desde el poema relata una vida y, al mismo tiempo, se enlaza con lo arquetipal. La mitología ha sido no sólo territorio para la elaboración artística de Soyinka, sino también ha sido terreno de reflexión. La presencia de Ogun, dios u orisha de la guerra, en su obra posee un carácter trascendental por su fuerte simbolismo. Otros dos aspectos esenciales conformadores de su visión son la experiencia de la prisión (”Fragmentos/no podemos tener, demorarnos”) y la exigencia de la memoria (”Recuerda esto. Y recuerda España-Guernica/Recuerda los sueños que partirán agrios,… “).(Tomado de un ensayo de María Antonieta Flores)

.

.

Día internacional de la poesía


Conversación telefónica

El precio parecía razonable, la ubicación
indiferente. La patrona juró que vivía
fuera de casa. No quedaba
sino la autoconfesión. "Señora", le advertí,
"Detesto los viajes inútiles; soy africano".
Silencio. Transmisión silenciada
de urbanidad en apuros. La voz cuando llegó,
cubierta de lápiz labial, larga boquilla
bañada en oro me derrotó. Estaba vilmente atrapado.
"¿Cómo de oscuro?"... Había oído bien...
"Es usted claro
o muy oscuro" Botón B. Botón A. Hedor
de aliento rancio de teléfono público.
Cabina roja. Buzón rojo. Ómnibus de dos pisos
rojo que aplasta el alquitrán.
¡Era cierto! Avergonzado
por mi descortés silencio, la rendición
me empujó confundido a pedir que simplificara.
Fue considerada, variando en énfasis:
"Es usted oscuro o muy claro" La revelación sobrevino.
"Quiere usted decir chocolate puro o con leche?"
Su asentimiento fue clínico, demoledor en su leve
impersonalidad. Rápidamente, sintonizada onda,
elegí "Sepia de África Occidental", y como reflexión tardía,
"Consta en mi pasaporte". Silencio para un espectroscópico
vuelo de la imaginación, hasta que la verdad hizo resonar su
acento
con dureza en el teléfono. "¿Qué es esto?" concediendo
"No sé lo que es eso". "Trigueño".
"Oscuro entonces, ¿no es así?" "No exactamente.
Soy de rostro trigueño, señora, pero debería usted ver
lo demás. La palma de mi mano y las plantas de mis pies
son de un rubio oxigenado. La fricción -tontamente
causada, señora, de tanto estar sentado- ha vuelto
mi trasero negro cuervo. ¡Un momento, señora!"
Al percibir su receptor alzándose sobre el trueno
en mis oídos, "Señora", supliqué, "¿no sería mejor
que usted me viera?"

Festival de poesía de Medellín

20/3/10

Pronto; Los cerezos en flor


Hay una leyenda japonesa que dice que antes, las flores del cerezo eran sólo de color blanco.

Durante la Era mejí, en Japón, era muy común que se fuera a buscar a sus casas a los mejores samuráis sin importar su edad. Durante años las guerra en Japón se cobraron numerosas vidas.
Las mujeres casadas con samuráis se quedaban solas, por lo que estableció una ley que prohibía a la mujer casada con un samurai verse con cualquier hombre que no fuera de su familia. La mujer era libre de casarse o juntarse con amigos si probaba que su esposo había muerto en combate.
Parece que las mujeres, frecuentemente, se suicidaban al conocer la muerte de su marido. Siempre lo hacían frente a un árbol de cerezo en flor , la leyenda dice que la flor del árbol , con la sangre que absorbía ,se fue tornando rosada.
Así fue tradición que siempre que partía un samurai para la guerra ,su esposa sembraba un árbol de Cerezo en su honor.

19/3/10

Miguel


NO te asomes
a la ventana,
que no hay nada en esta casa.

Asómate a mi alma.

No te asomes
al cementerio,
que no hay nada entre estos huesos.

Asómate a mi cuerpo.

Regalo para Papá



Victor Zsasz un asesino en serie que corta su piel cada vez que asesina.
Victor Zsasz was the head of his own intergovernmental company and had amassed a large personal fortune in addition to his family's wealth. At the age of 25 his parents died in a boating accident, sending him into a deep depression. He turned to gambling, losing money in competitions around the world. One night, he ended up in a Gotham City casino, where he gambled everything he owned and ended up losing it all to the Penguin; afterwards he saw that his life was empty, driven by desire, and there was no point to his existence. While he was attempting to commit suicide by jumping from Gotham Bridge, a homeless man tried to assault him with a knife after he refused to give him money. Instinctively grabbing the knife, Zsasz saw in the man's eyes that all life is meaningless and that nothing nor anyone matters. He then proceeded to stab the man to death as a "gift" for saving his life. From then on, he dedicated himself to "liberating" others from their pointless existence (Zsasz often refers to victims as "zombies"). He usually preys on young women, but has no qualms over whom he murders. He slits his victims' throats and leaves them in lifelike poses, adding a tally mark to himself each time. He has been diagnosed as insane and is regularly incarcerated in Arkham Asylum courtesy of Batman, breaking out on occasion to carry on killing.

Ferdinand


En menos de dez páxinas retratou André Gide 1947 (Premio Nobel, 1947) a noite de amor que en xullo de 1907 viviu xunto ao adolescente Ferdinand. Nesa noite de lúa chea, Gide iniciou nos misterios do sexo a un mozo ao que o pracer cara a zurear como a unha pomba torcaz, de aí o sobrenome co que André Gide referiríase desde entón a aquel amante. A experiencia resultou tan impactante que o autor a puxo case de inmediato por escrito con todo detalle: a celebración da vitoria electoral do seu amigo Rouart nas festas de Fronton, a irresistible presenza do mozo ao seu lado durante o festexo, a volta a casa na súa compañía, presentindo xa a felicidade que prometía o desenlace; e, por último, a paixón que pareceu empequeñecer calquera experiencia previa:
Ferdinand plasma de maneira implícita a alegría da unión sexual, por encima do xénero dos amantes. Máis aló de pudores pacatos, Gide móstrase como un home que acepta e coñece o seu lado lúbrico e, en consecuencia, entrégase de maneira total á ebriedad que produce o pracer sexual dunha manera sa e sinxela.

Ferdinand: la paloma torcaz.



Por momentos, interrumpiendo nuestros juegos, me quedaba quieto, erguido, inclinado sobre él, poseído por una especie de angustia, de estupefacción, de deslumbramiento frente a su belleza. No, pensaba, ni siquiera Luigi en Roma, o Mohammed en Argel, tenían ni tanta gracia, ni tanta fuerza, y el amor no obtenía de ellos movimientos tan apasionados ni delicados.

Traballando nas Actas Escuras


http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Non/reivindicar/Prisciliano/suicida/Galicia/elpepiautgal/20100319elpgal_21/Tes/
Victorino Pérez Nieto, un cura galego nacido en León (Hospital de Órbigo, 1954), cunha longa traxectoria como ensaista relixioso, vén de debullar ese algo en Prisciliano na cultura galega. Un símbolo necesario (Galaxia, 2010).
-Eu penso que na arca da catedral non hai nin ósos, nin maneira de comprobar de quen son, caso de que os haxa. O que si é certo é que o Camiño de Santiago é o que seguiron os discípulos de Prisciliano para traer os seus restos desde o centro de Francia, que hai quen di que están enterrados en Santa Eulalia de Bóveda, na capelo dos Martores en Valga, que se o último treito foi por mar ata Padrón, igual que no caso de Santiago... E Prisciliano estivo en Galicia, e o seu culto durou aquí centos de anos, mentres Santiago non estivo nunca, e non hai indicios de culto seu antes do descubrimento do sepulcro. Desde logo, sería un paradoxo extremo que no lugar de culto dun santo estivese un herexe, pero como eu considéroo un santo, non me escandalizaría tanto. E ademais, o Camiño é algo máis que o Xacobeo, é o camiño do encontro da xente consigo mesma.
P. Hai vestixios de priscilianismo hoxe en colectivos como Irimia?
R. Todo ese movemento que reivindica a existencia dunha Igrexa galega con identidade propia, como a Asociación Irimia, a Romaxe de Crentes Galegos ou a revista Encrucillada, afondar no vencello coa terra e coa Terra, e buscar unha Igrexa máis fiel ás súas orixes, teñen un claro compoñente priscilianista. Hoxe Prisciliano estaría aí, creo.
P. Vostede persoalmente está tamén nunha situación chamémoslle priscilianista. É un cura casado ao que dous bispos -non Idacio e Hitacio- reprenderon por misar...
R. Se me acusan de priscilianista, non é unha grande acusación, porque el foi un mártir e un home bo que, pese a ser de clase alta, puxo todo o seu saber ao servizo do pobo, e foi pobo. Idacio e Hitacio eran xente intolerante que non podían permitir que houbese un home libre que entendía a Igrexa doutra forma ca deles. Eu o maior problema que teño neste momento non é coa xerarquía da miña Igrexa. Téñoo cos intolerantes que necesitan insultar, que queren resucitar a Inquisición, que se asañan cos cristiáns progresistas. Se se meten comigo non é porque me casara, que hai moitos curas coma min: métense porque penso libremente e porque estou comprometido con Galicia, co seu pobo. Xente máis papista que o Papa habíaa daquela e haina hoxe.

17/3/10

Francisco Xavier de la Colina Unda


Presentando Días zapateriles...y otras desgracias

Ciro


Ciro es un hombre de 33 años de nacionalidad boliviana; actualmente trabaja de albañil.
Emigró a España en el 2003 ya que en su pais natal no ganaba mucho dinero. Vino en avión con su familia y le costó mucho tiempo y dinero. Vino porque la mayoría de su familia reside en Navarra.

La única dificultad que encontró a su llegada fué la documentación.
El primer año consiguio un trabajo en un desguace de Pamplona en el que estubo trabajando en el durante dos años, después encontró un trabajo de albañil mejor pagado.

Encontró vivienda pocos días después de llegar a Pamplona; también recibió asistencia médica. Si, se considera aceptado por la sociedad ya que no ha encontrado ningún rechazo por parte de la población; al contrario, la gente le ha ayudado todo lo que ha podido: a encontrar trabajo, a encontrar vivienda...

Él también se relaciona con personas de Bolivia. Ha encontrado muchas diferencias en la forma de vida entre un país y el otro. Le gustaría volver a Bolivia dentro de un par de años porque se ha separado de su mujer y quiere estar con sus padres. No piensa reagrupar a su familia en España.

16/3/10

Voces robadas


La guerra contada por un niño nos parece doblemente cruel porque nos habla de cómo la barbarie acaba con la inocencia. Los diarios escritos por chiquillos desde la Primera Guerra Mundial hasta Irak recogidos en el libro «Voces Robadas» son un emotivo documento. Aquí recogemos parte del diario de Zlata Filipović, una muchacha de 13 años en el asedio de Sarajevo.
5 de abril de 1992
Trato de concentrarme en hacer los deberes (lectura), pero no puedo. Algo está ocurriendo en la ciudad. Se pueden oír disparos desde las colinas. Desde Dobrinja salen columnas de personas. Intentan parar algo, pero ni ellos saben qué. Simplemente uno siente que algo va a suceder, algo muy malo. En la televisión veo a gente ante el edificio del Parlamento de Bosnia-Herzegovina. En la radio ponen una y otra vez la misma canción: «Sarajevo, mi amor». Todo esto es muy bonito, pero tengo un nudo en el estómago y ya no me puedo concentrar en mis deberes. ¡¡¡Tengo miedo de la guerra!!!
12 de abril de 1992
Las bombas están causando estragos en los barrios nuevos de la ciudad: Dobrinja, Mojmilo, Vojnicko Polje. Lo están destruyendo y quemando todo, la gente no sale de los refugios. Aquí, en el centro de la ciudad, donde vivimos nosotros, es distinto. Está tranquilo. La gente sale. Hoy ha hecho un bonito día de primavera. Nosotros también hemos salido. La calle de Vaso Miskin estaba llena de gente y de niños. Parecía una marcha pacífica. La gente salía para estar junta, nadie quiere la guerra. La gente quiere vivir y disfrutar como antes. Es lo natural, ¿no? ¿A quién le gusta o quiere la guerra, siendo lo peor que hay en el mundo?...
20 de abril de 1992
La guerra no es ninguna broma. Destruye, mata, quema, separa, hace desgraciada a la gente. Hoy han caído unas bombas terribles en Bascarsija, el antiguo centro de la ciudad. Explosiones terribles. Bajamos al sótano, al sótano frío, oscuro y asqueroso. Y el nuestro ni siquiera es muy seguro. Mamá, papá y yo estábamos allí agazapados, abrazados los tres en un rincón que parecía algo más seguro. Cuando estaba en la oscuridad y sentía el calor de los brazos de mis padres, pensé en abandonar Sarajevo. Todos piensan en hacerlo, y yo también. No soportaría irme sola, abandonar a papá y a mamá, a la abuela y al abuelo. Y el irme sola con mamá no arregla las cosas. Lo mejor sería que nos fuésemos los tres. Pero papá no puede irse. Así pues, he decidido que nos quedaremos aquí juntos. Mañana le diré a Keka que una debe ser valiente y permanecer con aquellos a los que quiere y que le quieren.
7 de mayo de 1992
Estaba casi segura de que la guerra terminaría, pero hoy... Hoy ha caído una bomba en el parque, delante de mi casa, el parque donde iba a jugar con mis amigas. Hubo muchos heridos. Por lo que he oído, entre los heridos están Jaca, la madre de Jaca, Selma, Nina, nuestro vecino Dado y quién sabe cuántas personas más que estaban en el parque. Dado, Jaca y su madre han salido del hospital y ya están en casa, Selma ha perdido un riñón, pero no sé cómo se encuentra, porque todavía está en el hospital. Y NINA HA MUERTO. Un trozo de metralla se le incrustó en el cerebro y murió. Era una niña tan dulce, tan encantadora. Fuimos juntas a la guardería y jugábamos juntas en el parque. ¿Es posible que nunca más vuelva a ver a Nina? Nina, una niña inocente de once años, ha sido víctima de una guerra estúpida...
5 de junio de 1992
Ya hace algún tiempo que estamos sin electricidad y no dejamos de pensar en la comida de la nevera. De todos modos no queda mucha. Sería una pena que se estropease. Hay carne, verduras y fruta. ¿Cómo podemos salvarla? Papá encontró un viejo hornillo de leña en el desván. Es tan viejo que resulta ridículo. En el sótano encontramos un poco de leña. Sacamos el hornillo al patio, lo hemos encendido y ahora intentamos salvar la comida de la nevera. Lo hemos cocinado todo, y reuniendo fuerzas con los Bobar, hemos hecho un festín. Había ternera y pollo, calamares, tarta de cerezas, pasteles de carne y patata. Había de todo. Pero es una pena ue tuviéramos que comerlo todo de una vez... Hemos limpiado las neveras y los congeladores. Quién sabe cuándo podremos volver a cocinar. La comida se está volviendo un gran problema en Sarajevo. No se puede comprar nada, e incluso los cigarrillos y el café escasean. Se están gastando.

Voces robadas


20 de julio de 1992
Como me paso todo el tiempo en casa, observo el mundo a través de la ventana. Sólo un pedazo de mundo. Hay un montón de perros de raza vagando por las calles. Probablemente sus dueños tuvieron que abandonarlos porque ya no les podían dar de comer. Qué triste. Ayer vi a un cocker que cruzaba el puente, sin saber qué dirección tomar. Estaba perdido. Quería ir hacia delante, pero luego se detenía, se daba la vuelta y miraba hacia atrás. Seguramente buscaba a su dueño. ¿Quién sabe si su dueño sigue vivo? Aquí incluso sufren los animales.
18 de agosto de 1992
Mamá trae el agua a casa. Es duro para ella, pero tiene que hacerlo. El agua todavía no ha vuelto. Ni la electricidad. No te lo dije, Mimmy, pero he olvidado qué es tener agua del grifo, qué es ducharse. Ahora usamos un jarro. El jarro ha sustituido a la ducha. Lavamos los platos y la ropa como en la Edad Media. Esta guerra nos está haciendo retroceder en el tiempo. Y lo soportamos, sufrimos, aunque no sabemos por cuánto tiempo más.
15 de noviembre de 1992
Un montón de gente se ha marchado de Sarajevo. Todos ellos conocidos. Mamá ha dicho: «Sarajevo se marcha». Mamá y papá conocen a muchos de los que se han ido. Hablaron con ellos, y cuando se despidieron, todos decían: «Nos volveremos a ver algún día, en algún lugar». Fue triste. Triste y sobrecogedor. El 14 de noviembre de 1992 es un día que Sarajevo recordará. Me recordó a las películas que había visto sobre los judíos en la segunda guerra mundial.
29 de noviembre de 1992
Hace frío. No tenemos suficiente leña, así que la estamos racionando. Hay leña en el mercado, pero, como todo lo demás, sólo puede comprarse con marcos alemanes, y eso es muy caro. Yo no puedo evitar pensar que quizá los tilos, abedules y plátanos de mi parque estén allí, con toda la otra leña (...) Mamá trae el agua a casa y cuando llueve recogemos el agua de la lluvia; no estamos para desaprovecharla. Los días se van haciendo cada vez más cortos. Mamá, papá y yo jugamos a cartas a la luz de las velas, o leemos y hablamos, y a eso de las nueve de la noche Boda, Zika y Nedo vienen a escuchar la RFI,* y así es como termina el día. Es lo mismo casi cada día.
28 de diciembre de 1992
...Mientras te escribo, Mimmy, alzo la vista y miro a mamá y papá. Están leyendo. Levantan los ojos de la página y piensan en algo. ¿En qué piensan? ¿En el libro que están leyendo o acaso intentan recomponer las piezas desperdigadas de este puzzle de la guerra? Creo que debe de ser lo segundo. En cierto modo me parecen todavía más tristes a la luz de la lámpara de aceite (se nos han terminado las velas, así que nos fabricamos nuestras propias lamparillas de aceite). Miro a papá. Ha perdido mucho peso. La báscula dice que veinticinco kilos, pero viéndole yo creo que deben de ser incluso más. Creo que hasta sus gafas le están demasiado grandes. Mamá también ha perdido peso. Parece que se ha encogido; la guerra ha hecho que le salgan arrugas. Dios, ¿qué les está haciendo a mis padres esta guerra? Ya no parecen mi mamá y papá de antes. ¿Terminará esto algún día? ¿Terminará nuestro sufrimiento, y podrán mis padres volver a ser como eran: alegres, sonrientes, guapos?

Voces robadas


6 de enero de 1993
Está helando. El invierno ha llegado a la ciudad. Antes el invierno me gustaba mucho, pero en el Sarajevo de ahora es un huésped muy desagradable. Las flores se nos han congelado. Estaban en las habitaciones sin calefacción. Ahora vivimos en la cocina. Es la única habitación que calentamos y en la que logramos mantener una temperatura de 17 °C. Cicko está con nosotros. Tengo miedo de que enferme, porque los pájaros son muy sensibles al frío. Hemos traído los colchones a la cocina y ahora dormimos aquí. (No me hagas decirte cuántos suéteres y jerséis nos ponemos encima del pijama.) Ahora esta pieza es, además de cocina, sala de estar, dormitorio... y hasta lavabo. Tenemos una extraña forma de bañarnos. Extendemos las láminas de plástico y usamos la palangana como bañera, el jarro como ducha, etc. A papá se le han congelado los dedos al cortar leña en el sótano helado. Tienen un aspecto horrible. Tiene los dedos hinchados. Ahora le están poniendo una pomada, pero le escuece mucho. Pobre papá.
26 de enero de 1993
Me he dado cuenta de que ya no te escribo sobre la guerra ni sobre los tiroteos. Debe de ser porque me he acostumbrado a ello. Lo único que me preocupa es que los proyectiles no caigan a menos de 50 metros de mi desde luego, electricidad. No puedo creer que me haya acostumbrado a todo esto, pero parece que así es. No sé si será la costumbre, la lucha por la supervivencia o alguna otra cosa.
30 de julio de 1993
Estoy junto a la ventana. Hace calor. Veo cómo la gente lleva agua a sus casas. Deberías ver las distintas carretillas que usan. Qué apañada es la gente. Carretillas de tres ruedas, de dos ruedas, de una rueda, carros de la compra, cochecitos de paseo, camillas de hospital, carritos del supermercado y, lo mejor de todo, un trineo sobre patines. ¡Y deberías oír los ruidos que hacen! Los diversos ruidos y chirridos de las ruedas. Éstos son los ruidos que nos despiertan cada mañana. Es divertido y triste al mismo tiempo. A veces pienso en todas las películas que podrían hacerse en Sarajevo. Aquí no faltan temas para una película.
17 de octubre de 1993
...Ayer la gente de la televisión canadiense y Janine vinieron a ver cómo habíamos sobrevivido al bombardeo demencial. Fue amable de su parte. Muy amable. Y cuando vimos que Janine traía los brazos llenos de comida, lloramos de tristeza. Alexandra también vino. La gente se preocupa por nosotros, piensan en nosotros, pero unos seres infrahumanos quieren destruirnos. ¿Por qué? No puedo dejar de preguntarme: ¿por qué? No hemos hecho nada. Somos inocentes. ¡Pero estamos indefensos!

La modelo descalza


Una novela diferente La modelo descalza en la que el escritor combina la intriga con un ritmo audiovisual y dinámico.
´
Su protagonista Jon Boix, un joven periodista, acaba de regresar de un viaje por África, donde ha ido a investigar sobre las mafias del mundo de la moda que buscan nuevas candidatas en lugares recónditos para un reportaje en su revista Zonas Interiores. Pero a su vuelta se entera al encender la televisión de una desagradable noticia: Alejandra, una de las más famosas top models españolas, y su novia desde hace tres años, ha sido acusada de asesinato después de una noche de alcohol y droga en la que se supone que ha matado a otro modelo famoso. Pero Jon, a pesar de que todas las pruebas apuntan a la culpabilidad de la modelo, no cree que ella haya matado a nadie. Recuerda a Alejandra como una joven dulce y tranquila, incapaz de matar a una mosca. Jon se sumerge sin querer una espiral de intrigas e investigación periodística y policial para buscar a Alejandra que ha desaparecido y poder demostrar su inocencia. La modelo descalza es un retrato del mundo de la moda y del precio de la fama para esas jóvenes desconocidas que ilusionadas destinan su vida al mundo de la moda. Jóvenes muchachas cuyo destino como el de Alejandra cambia cuando un cazatalentos las descubre como futuras top models y se ven metidas en un círculo de fama, soledad, horarios imposibles, viajes y habitaciones de hotel de todo el mundo, alcohol, drogas…

El escritor dibuja este mundo de las top models enmarcado en la intriga principal y con el marco de la importancia del amor en la vida de estos dos jóvenes que luchan por sus respectivas carreras profesionales. Jon se vuelve a encontrar con Alejandra y todos los sentimientos que se habían acallado en su corazón vuelve a aflorar: “No odies a quien hayas amado” piensa de nuevo mientras busca a Alejandra sin descanso por la calles de Barcelona.
.
La protagonista Alejandra era una niña de 14 años que un cazatalentos descubre en un pueblo perdido y cuando Jon la ha hace una entrevista con 17 años está comenzando ilusionada su carrera a la fama. Una niña llena de complejos que nunca hubiese pensado en ser modelo: “Era una niña. Jugaba a ser mayor, era mayor, estaba en primera división, pero mantenía la piel de la infancia y la adolescencia...” (pág. 101).
.
La novela refleja el mundo de los desfiles, las fiestas, las sesiones fotográficas, los admiradores, las revistas de moda y los agentes. Un complejo entramado para llevar la carrera de una modelo a lo más alto de las tops models internacionales.

Pero Alejandra en estos tres años ha conocido un mundo de diversión, éxito y lujo pero también la envidia, la soledad y los excesos. Cuando la encuentra Jon de nuevo se encuentra con un muñeco roto y desmadejado pero pronto se dará cuenta de que no ha perdido su belleza genuina: “A veces la belleza duele. Lo efímero de la vida hace daño” (pág. 148).

Alejandra y Jon se encuentran de nuevo en un mundo en el que la espiral de la fama y del éxito tienen un precio. Un mundo por el que suspiran muchas jóvenes de hoy sin conocer realmente los vericuetos y peligros las sombras de la fama. El escritor cuenta gracias una interesante trama y unos diálogos ágiles y acertados la otra cara de la moneda del mundo de la moda. Un libro para reflexionar.

¿Acaso no es la desgracia ajena ,lo único que hace reir?


Homer Simpson es faro y luz para millones de personas en todo el mundo. Su vagancia hiperbólica, su voracidad, su afición por el alcohol, su facilidad para estrangular a su hijo Bart... Una personalidad que se ha convertido en modélica, para escándalo de quienes ven en el éxito de 'Los Simpson' una señal del fin de la civilización. Otros, en cambio, ven trazas de Sartre, de Marx, de Nietzsche y hasta de Aristóteles. Es el caso de los autores que participan en el libro 'Los Simpson y la filosofía', primera referencia de la editorial barcelonesa Blackie Books. El libro pretende contrastar el corrosivo humor de la familia de color mostaza con las principales líneas de pensamiento de la humanidad.

El lanzamiento del libro coincide con el 20 aniversario de la serie. Una veintena de filósofos y estudiosos estadounidenses, coordinados por el profesor William Irvwin del Kings College, destripan las conexiones filosóficas de la familia que más ha hecho por difundir el modo de vida estadounidense y sus disfunciones. Pero, pese a la sarta de golpes, mentiras y catástrofes provocadas por Homer, en una encuesta realizada por los grandes almacenes Woolworths a 1.000 niños británicos , el 22% de los encuestados afirmó que estaría dispuesto a cambiar a su padre por Homer, un hombre cuyas tres reglas en la vida son las siguientes: "Uno: 'Cúbreme'. Dos: 'Jefe, qué gran idea'. Tres: 'Estaba así cuando llegué'".

En el ensayo que abre el libro, Raja Halwani se pregunta "¿En qué sentido puede resultar admirable Homer Simpson?". Y pasa a analizar si es virtuoso, en el sentido que lo definió Aristóteles, detallando, por ejemplo, "cómo se come el jamón caducado en el Badulaque, se pone malo y acaba en urgencias en el hospital ('Homer y Apu'). Pero en lugar de denunciar a Apu, se tranquiliza de inmediato cuando éste último le ofrece cuatro kilos de gambas en mal estado". Una forma ilustrativa de definir la templanza. Pero no acaba ahí la cosa. Los filósofos se atreven a explicar conceptos como la frónesis y los principios del marxismo que residen en el cabeza de familia Simpson, el antiintelectualismo estadounidense a través de Lisa, la virtud de la maldad nietzschiana de Bart o la perspectiva kantiana de la familia.

Así, se puede descubrir que la aparente amoralidad de Homer ("¡Criaturas del espacio exterior! ¡Por favor, no me coman, tengo esposa e hijos!: ¡Cómanselos a ellos!") y su gusto por el alcohol ("Fuente y solución de todos los problemas") pueden ser una forma ilustrativa de conocer los principios del saber filosófico. Homer, ahora sí, luz y faro de la humanidad.

Unha mala experiencia pero un fermosos recordo


MEU PAI:No 1970 cheguei a Alemña un contrato para unha empresa de Construcción de Andamios. Naquel traballo mandáronme traballar con alemanes, o cal se me fixo moi difícil, non plo traballo senón pola lengua. Cumplín un ano de contato e despois dese traballo fun para unha empresa de cristais na que botei 10 anos, prácticamente con alemanes, o cal tiven que aprender a lengua á forza. O ambiente alemán gustábame moito, o cal oxe en día volvería pala aló. O feito de ter duas fillas en España obligoume a volver, xa que a situación económica estaba moito meyor.

Os recordos dunha emigración.


MIÑA NAI:No 1960 emigrei cara a Alemaña cunha tía, irmá de meu pai, con un contrato que nos mandaron outros tíos que xa estaban alá.Collemos o tren en Curtis para A Coruña, de Coruña cara Madrid, onde estivemos tres días pasando recoñecemento médico Alemán. En Madrid xuntámonos galegos, portugueses, andaluces… O cabo de 3 días de estar no hotel Norda todos xuntos partimos rumbo a Alemaña.Chegamos a Colonia e por un altavoz unhos señores nombrábamos polo nº de contrato para coller cada un o seu destino. A nos tocounos Osnabruck.Alí estábanos esperando os nosos tíos. O outro día pola mañá, fumos traballar a fábrica de costura; eso foi horrible, sen saber falar alemán, sen coñecer a ninguén, e prácticamente eu sabi algo de cómo era aquel traballo, cousa que miña tía descoñecía. Eu como lle daba boa maña tiven que cumplir o ano de contrato, pero a miña tía aos tres meses xa a despediron. No ano que cumplín o contrato entrei a traballar na fábrica de ches “Carmen Guía”. Alí foime mellor xa que os meus compañeiros falaban español. Todo o que aforrara gasteino para formar un fogar. E despois dun ano mendeille o contrato o meu mozo para que viñera vivir conmigo.

La emigración de Pablo y de Carlos


En mi familia sufrimos emigraciones internas, como por ejemplo:
Mis tíos, mi tío Carls y mi tío Pablo, mi tío Pablo emigró a La Coruña en el año 1994, con 17 años. Tuvo que marcharse por razones de trabajo, el describe su experiencia como muy buena. Ahora la vida le va muy bien, ya que ahora casado, y tiene un hijo y están esperando una niña. Tiene un trabajo fijo y una vivienda donde vive con su familia. Trabaja en una fábrica de persianas, la cúal se llama Storflex.
Pablo se integró bien en La Coruña, echaba de menos la aldea, su casa...pero está muy contento allí.
Carlos también hizo lo mismo. El trabaja en Transporte Arias.Carlos decribe su experiencia como buena, aumque le costó un poco más integrarse allí.

curtis viaxe de ida... e de volta


Na miña familia emigrou a Barcelona un irmán de miña avoa, porque naqueles tempos a economía no era a mellor. El emigrou fara uns corenta anos mais ou menos, xa que era moi novo. Alí foille ben no traballo que atopou, aparte coñeceu a que é a súa muller que é de Andalucía. O pouco tempo casaron e tiveron unha filla. El nunca volveu a Galicia, solo para facer unha visita a familia ou a amigos que deixara aquí. Agora está xubilado e ten un piso en Curtis e a súa casa aló en Barcelona e como non o seu mercedes. Nunca vai volver para Galicia xa que se afixo moi ben a vivir aló e tamén porque ten toda a súa vida alí e toda a súa familia.

O outro irmán de miña avoa tamén emigrou a canda este a Barcelona, voltou fará uns cinco anos. El marchou coa súa muller e tamén tiveron unha filla pero como non se de deveron afacer moi ben aló, pois decidiron voltar xa que aquí xa tiñan un piso.

Concurso Mulleres - Respostas venres

Hoxe comenzamos As actas escuras



Tras a letura de Cochos agora toca un gran drama sobre a ocultación da verdade, o sentido da ética e a ausencia da mesma. O autor do texto é un dos grandes nomes do teatro galego contemporáneo e deixa constancia nesta obra, como en Cochos, do seu espírito crítico.

Unha historia con fendas, feblezas, cinismos, intereses, mentiras e verdades incuestionadas dos distintos persoeiros da curia eclesiástica da Santa Igrexa Catedral de Santiago de Compostela de finais do século XIX, centran As actas escuras , un apaixonante drama de Roberto Vidal Bolaño plantexou coma unha investigación de historiadores e teólogos, baixo a sombra da autoridade eclesiástica, sobre o misterio dos restos do Apóstolo. A peza é a nova montaxe do Centro Dramático Galego, estreada en xaneiro en Compostela, que mañán chegará a Vigo no teatro do Centro Cultural Caixanova, ás 20.30 horas.

un texto que cuestiona rotundamente a ocultación da verdade, ese uso que preside, parece que impunemente, moitos dos acontecementos da historia nosa de cada día», explica o responsable da montaxe.

Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas