Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/12/11 - 1/1/12

31/12/11

Memoria de la nieve

MANUEL RODRÍGUEZ RIVERO 30/12/2011

Ya lo decían (y lo repitió Marshall Berman) Marx y Engels en su texto más peligroso: "Todo lo sólido se desvanece en el aire, todo lo sagrado es profanado". Recurro aquí a tan citada sentencia como cifra de mi desconcierto, que es también el de muchos. Un ejemplo relacionado con la tradicional fiesta de la Epifanía y sus regalos: uno ya no sabe si conviene seguir pidiéndoles cosas a los Reyes o sería más aconsejable pedírselas a su yerno, cuya efigie coge polvo entre los deportistas del Museo de Cera. Otro ejemplo del desvanecimiento de lo que se daba por garantizado: ¿dónde se ha escondido la nieve, una tradición navideña? Una amable corresponsal finlandesa me cuenta que allí tampoco ha nevado todavía. La nieve, ese elemento casi imprescindible en la iconografía de estos días (al menos en la que inventaron los victorianos, que es la nuestra), se ausenta de nuestro entorno, pero la reencuentro en las estupendas ilustraciones de Roberto Innocenti para Canción de Navidad, ese clásico de Dickens publicado impecablemente por Kalandraka, una de nuestras mejores editoriales de libros infantiles. Marx, otro victoriano, volvía a tener razón cuando afirmaba que Dickens había ofrecido al mundo más verdades de orden político y social que las pronunciadas por todos los políticos profesionales, publicistas y moralistas de su tiempo. Claro que hoy día el rostro de Ebenezer Scrooge, el gran tacaño, podría ser el de Cristóbal Montoro, que nos va a dejar todo congelado (pero sin nieve). De la nieve, "puro ardor en lo blanco" (Jorge Guillén), como metáfora de conflictos humanos, se dice mucho en Tres tormentas de nieve (El Aleph / Taller de Mario Muchnik), que recoge otros tantos relatos magistrales de Pushkin, Tolstói y Chéjov por ella protagonizados. Nieva, y mucho, en Encender una hoguera (Rey Lear), un gran relato de Jack London (ilustrado por Raúl Arias) que pone en escena (una vez más) a hombre con perro en las desoladas extensiones del Yukón. Y en la imprescindible En las montañas de la locura (Cátedra), de H. P. Lovecraft, una de las cumbres (junto con su modelo, Narración de Arthur Gordon Pym, de Poe) de la novela de terror. Sobre la nieve ("manto formado por infinidad de joyas sutilmente engarzadas") y de su copiosa literatura habla y reflexiona Menchu Gutiérrez en Decir la nieve (Siruela), uno de los ensayos más sugerentes y poéticos que he leído este año. Nieva, por tanto, en los libros, mucho más que en el mundo que pretenden reflejar. Y no nevará ya nunca sobre Vegamián la aldea leonesa (desaparecida bajo las aguas) donde nació mi vecino Julio Llamazares, amigo y novelista (por ese orden). A quien, por cierto, pido perdón desde aquí por haberle robado el título de este ya níveo (de puro frío) y triste sillón de orejas.

Finanzas

Mientras en el PSOE prosigue la batracomiomaquia (adivinen quiénes son las ranas y quiénes los ratones) organizada por los pretendientes al tálamo de Penélope, el PP sigue en estado de gracia, a pesar de la que está cayendo. Solo hay que escuchar (o leer) las encendidas soflamas anti-Rajoy del ultra reaccionario Jiménez Losantos para medir el alcance de la victoria de ese centro derecha cuidadosamente diseñado (a base de los silencios y los ahora-no-toca de su candidato) para barrer en las últimas elecciones. Un triunfo que, de remate, va a permitir que aflore aún más la extrema derecha que el partido de Aznar ha llevado siempre dentro, como tumor latente. Y, encima, parece que los españolitos (nos guarde Dios) estamos dispuestos a aceptar como inevitable la total sumisión que nos exige la nueva Unión Sagrada que rige Europa. De repente nos hemos vuelto tan razonables (y "maduros") que nos hemos creído que el esfuerzo para salir del pozo en el que nos metieron los amos del mundo corresponde a todos por igual. Las brujas Merkozy y Sarkomerk, flanqueadas como las de Macbeth por truenos y relámpagos en un día "hermoso y feo a la vez", decretaron tonitronantes (el adjetivo lo recoge don Manuel Seco, que es de quien me fío) que no habría segunda oportunidad para el euro, de modo que todos con el DNI en la boca y pasando revista. El cariz de lo que vendrá nos fue adelantado por Cospedal cuando proclamó desde su púlpito que el sudor de hoy evitaría las lágrimas de mañana; de eso a solicitar la colaboración de los sindicatos para "una devaluación competitiva de los salarios" (Rajoy) solo media un paso. Resumiendo, que lo que se nos pide es que "todos" nos apretemos disciplinadamente el cinturón, obviando que hay quienes lo llevan de cocodrilo con hebilla dorada y otros que se han atado una cuerda de esparto para sostenerse pantalones y faldas. Y es que hemos sido malos: hemos vivido por encima de nuestras posibilidades amparados en salarios "exuberantes" y créditos basura que nos concedieron banqueros encantados con el nuevo Gobierno; hemos gozado de demasiados puentes y nos hemos jubilado demasiado pronto, hemos sido díscolos cuando nos despedían y no hemos practicado la solidaridad con quienes se veían forzados a hacerlo, nos hemos puesto enfermos demasiadas veces y hemos gastado mucho en medicinas para no morirnos de asco. De modo que ahora toca regenerarnos. No hace falta caerse de los guindos de su apellido para imaginar la letra negrita del ajuste que nos diseñará el que fue responsable de Lehmann Brothers para España y Portugal durante el terremoto subprime, hoy convertido en cirujano de hierro de nuestra economía. Por lo demás, busco consuelo en estos días navideños escuchando el estupendo álbum jazzy Same Girl, de la coreana Youn Sun Nah (asombroso su tema Breakfast in Baghdad), y leyendo con gusto El financiero (1912), una novela naturalista de Theodor Dreiser que ha rescatado Capitán Swing. Su protagonista, Frank Cowperwood, mezcla de negociante sin escrúpulos y conspicuo mujeriego, se enriquece (de nuevo) especulando con la Bolsa tras el "gran pánico" de 1873, uno de los habituales quilombos provocados por el "mejor de los sistemas económicos posibles". Mientras escucho en la radio que en Londres, y en plena crisis inmobiliaria, ha subido el precio de los pisos en los distritos de Belgravia y Chelsea gracias a las inversiones de rusos, árabes y -atención- griegos, portugueses, italianos y españoles, me pregunto quiénes son nuestros Cowperwoods. No por nada: solo pretendo conocer mejor a nuestros admirables emprendedores.

Insultos

¿Concernidos por la desfachatez de los trolls, esos energúmenos que utilizan los blogs para ejercer la más obscena violencia verbal contra los que les abren la posibilidad de opinar? ¿Preocupados por la impunidad con que el dicterio, la injuria y el ultraje se han instalado en nuestro entorno mediático? Si es así no se pierdan Contra el insulto (Turpial), un ensayo-manifiesto (que incluye muestras diversas de los desafueros que combate) del periodista Juan Cruz, alarmado desde hace tiempo por esa modalidad de acoso verbal que sustituye el diálogo por la imposición del odio.

30/12/11

El topo



A veces añoro novelas o películas que marcaron mi existencia de alguna manera. Sin embargo, siempre que volví atrás para recuperar esas obras, salvo contadas excepciones, me sentí decepcionado. Así que, el otro día, cuando acudí a ver la versión de El Topo de Tomas Alfredson, no lo hice sin cierto temor pensando en que la compleja adaptación de una novela de 400 páginas podría resultar otra decepción más; sin embargo, el resultado no defraudará a ninguno de los que leímos con devoción y entrega a John le Carré. En la película pude encontrar todas las claves que, en algún momento, contribuyeron a crear mis paisajes sentimentales. El argumento es complejo, y los que no hayan leído las novelas de le Carré pueden perderse o aburrirse fácilmente, pero Alfredson ha conseguido recrear algo que va más allá de la laberíntica historia que se desarrolla en habitaciones llenas de humo de tabaco o ciudades que constituyeron el paisaje de la guerra fría: la desolación de los personajes que viven sus vidas en una atmósfera agobiante que los convierte a veces en espectadores de si mismos y de los otros, sus contradicciones vitales y políticas que los atarán inevitablemente con los lazos de la traición y su inverso de la lealtad. John le Carré es un verdadero escritor que con maestría consiguió recrear esos paisajes y sentimientos y hacernos sentir parte de ellos. Yo los descubrí, primeramente, con El espía que surgió del frío, una obra mucho menos compleja que la trilogía dedicada a Smiley, pero en la que ya se encontraban todos los elementos que luego pasarían a formar parte de sus obras.
No hace mucho que había leído otra recreación de esta historia de espías, que también recomiendo, y que me absorbió durante varios días de lectura compulsiva, El intocable de John Banville. Se trata de casi una biografía de Anthony Blunt, el asesor de arte de la reina Isabel II que espió para los soviéticos. Victor Maskell, el personaje inventado que también aparece en la novela de le Carre, el intocable, es un Blunt pasado por la pinza, es decir, más verdadero que el propio Blunt.
Tomas Alfredson, por su parte, consigue con la lenta presencia de Gary Oldman, al añorado George Smiley, que es uno de esos contados héroes sin lustre de la literatura, a través de una inexpresividad casi total que supone un gran esfuerzo de actuación descubrir ese aparente mundo sin sentimientos de los espías. Hay otros personajes de recuerdo memorable como el jefe del MI5 traicionado, Control, admirablemente desempeñado por John Hurt; o los de Bill Haydon (Colin Firth) y Jim Prideaux (Mark Strong), con su turbulenta relación apenas insinuada que podremos descubrir más en detalle si leemos la novela de Banville

29/12/11

Contei meus anos... MARIO DE ANDRADE

Contei meus anos e descobri que terei menos tempo para viver daqui para a frente do que já vivi até agora.
Tenho muito mais passado do que futuro.
Sinto-me como aquele menino que recebeu uma bacia de cerejas.
As primeiras, ele chupou displicente, mas percebendo que faltam
poucas, rói o caroço.
Já não tenho tempo para lidar com mediocridades.
Não quero estar em reuniões onde desfilam egos inflamados.
Inquieto-me com invejosos tentando destruir quem eles admiram,
cobiçando seus lugares, talentos e sorte.
Já não tenho tempo para conversas intermináveis, para discutir
assuntos inúteis sobre vidas alheias que nem fazem parte da minha.
Já não tenho tempo para administrar melindres de pessoas, que apesar da idade cronológica, são imaturos.
Detesto fazer acareação de desafetos que brigaram pelo majestoso cargo de secretário-geral do coral.
“As pessoas não debatem conteúdos, apenas os rótulos”.
Meu tempo tornou-se escasso para debater rótulos, quero a essência,
minha alma tem pressa...
Sem muitas cerejas na bacia, quero viver ao lado de gente humana,
muito humana; que sabe rir de seus tropeços, não se encanta com
triunfos, não se considera eleita antes da hora, não foge de sua mortalidade,
Caminhar perto de coisas e pessoas de verdade,
O essencial faz a vida valer a pena.
E para mim, basta o essencial!

Mário de Andrade
(1893-1945)

21/12/11

Imaxe: Libros en Navidad (ilustración de Ernesto Curita Salgado). Bibliocolors.

20/12/11

Un agasallo ... un libro

LIBROS QUE LEMOS... E QUE VOS RECOMENDAMOS. PARTE 1

Os alumnos de 3º C de ESO lemos neste trimestre varios libros da literatura galega e castelá: queremos falarvos deles e recomendarvos aqueles que máis nos gustaron.



Eu lin unha colección de relatos que tratan sobre historias e lendas antigas cheas de situacións que dan medo: Cando petan na porta pola noite de Xabier P. Docampo.
Recoméndovos especialmente o relato O Forneiras, no que un espírito acaba coa vida dun home tras comerlle os órganos pouco a pouco. Recoméndolles esta colección a todos os que lle gusten as lendas de medo.

TADEO



Elixín: No pidas sardina fuera de temporada A. Martin J. Rivera. Non me arrepinto de lelo xa que nos presenta temas moi directos relacionados coa actualidade.Este libro cóntanos a historia dun adolescente que exerce como detective: metese nun mundo de drogas e abusos só por conseguir un despacho onde se ubicar.


JONATHAN




Tamén lemos: El chico rumano de Javier Alfaya e Mecanoscrito da segunda orixe de Manuel de Pedrolo, pero non nos gustaron tanto como os anteriores.



 

LIBROS QUE LEMOS... E QUE VOS RECOMENDAMOS. PARTE 2

Seguimos, os alumnos de 3º C, coas nosas recomendacións de lectura:


Lin Trece anos de Branca, de Fernández Paz.
Gustoume moito porque a protagonista, que é unha adolescente, conta a súa vida a partir dunhas fotos. E recomendaríao a todos aqueles que busquen nun libro sinceridade e experiencias de xente da nosa idade.

SANDRA






    He leído el libro  El asesinato de la profesora de Lengua de Jordi Sierra i Fabra.

Me gustó mucho porque en él  aparecen protagonistas de nuestras edades: unos alumnos se ven obligados a pasar unas pruebas y resolver unos enigmas para poder aprobar esta asignatura. Lo recomiendo porque está lleno de acción y de intriga.


FÁTIMA





Lin o libro de Agustín Fernández Paz Rapazas: é un conxunto de relatos nos que os personaxes principais son mozas. O que máis me gustou foi Un curso con Ana; sentinme moi identificada coa protagonista porque gustariame actúar coma ela e defender a igualdade de capacidades entre homes e mulleres.
 
ROCÍO
 
 
 
 
 
Tamén lemos: Tristes armas de Marina Mayoral, El asesinato del profesor de matemáticas de Jordi Sierra i Fabra e El niño con el pijama de rayas de John Boyne.
 

18/12/11

NUESTRO PEQUEÑO TRIBUTO A LOS ÚLTIMOS GALARDONADOS

    
    Los nombres de José Luis Sampedro (Premio Nacional de Literatura) y de Nicanor Parra (Premio Cervantes) flotan en la atmósfera de la  actualidad literaria española de las últimas semanas: hemos querido, desde el Equipo de Biblioteca, traerlos al día a día de nuestro centro, a nuestras aulas, a nuestros corredores... Imágenes y palabras de ambos nos permiten a todos sentirlos más cerca y valorar todo lo que pueden darnos, que no es poco.

Para que serve a utopía?

14/12/11

"Time" elixe ao personaxe do ano: o manifestante

En 2011 o Personaxe do Ano para a revista "Time" non é unha persoa en concreto, senón millóns. A prestixiosa revista elixiu ao manifestante (The protester en inglés), en sentido global. A publicación explica a súa elección pola repercusión das protestas que este ano convulsionaron o mundo en 2011: "Desde a primavera árabe a Atenas, desde Occupy Wall Street a Moscova", lese no destacado da portada.

"Time" define á Persoa do Ano como alguén que, para mellor ou para peor, influíu nos acontecementos do ano e nese sentido O Manifestante cumpre os requisitos.

Os manifestantes que saíron ás rúas de medio mundo "fixeron historia", segundo a revista. "Time" fai un percorrido cronolóxico deste ano tan convulso, desde a morte en Tunisia de Mohamed Bouazizi, un vendedor da rua que a finais de decembro de 2010 queimouse ao bonzo para protestar contra a ditadura de Ben Alí e prendeu a faísca da revolución nos países árabes, ata o movemento Occupy Wall Street.

Todo cambiou para sempre e xa nada volveu ser o mesmo.

Vía Público

Publícase un relato de «O único que queda é o amor», de Agustín Fernández Paz en «Best European Fiction 2012»

Publicouse xa o libro Best European Fiction 2012, onde aparece o relato «This Strange Lucidity», de Agustín Fernández Paz, pertencente ao libro O único que queda é o amor.



Agustín Fernández Paz é o primeiro autor galego en ser incluído na antoloxía Best European Fiction 2012, que edita a editorial Dalkey Archive Press. Agustín forma parte da antoloxía, que é responsabilidade de Aleksandar Hemon, co relato «Esta estraña lucidez». O único que queda é o amor foi traducido ao inglés por Jonathan Dunne. A antoloxía publícase cunha tira de 15.000 exemplares. Para Dunne, «Esta estraña lucidez» é formalmente máis anovador que outros relatos do conxunto, porque a voz narradora é o fantasma dun can.


Vía Xerais

13/12/11

Leer para transformar el mundo



“Mª Jesús Gil ha citado a Álvaro Cunqueiro, uno de los grandes escritores que ha dado Galicia, con esa definición maravillosa, tan útil para expresar la necesidad de la lectura: el hombre precisa en primer lugar, como quien bebe agua, beber sueños. ¡Beber sueños como quien bebe agua!

Palabras semejantes a las de Cunqueiro las encontramos también en Paul Auster, en el discurso de recepción del Premio Príncipe de Asturias de las Letras del año 2006: Necesitamos historias casi tanto como el comer, y sea cual sea la forma en que se presenten –en la página impresa o en la pantalla de la televisión– resultaría imposible imaginar la vida sin ellas.
Y, hace solo unos meses, Juan José Millás reiteraba la misma idea en una de sus columnas para el diario EL PAÍS: Desde que el mundo es mundo, mientras unos amasan el pan que comemos por la mañana, otros urden las historias que devoramos por la noche. Estamos hechos de pan y de novelas.
[...]
Porque la lectura es un placer que se contagia, y quizá solo pueden transmitirlo quienes antes hayan experimentado en su carne ese mismo placer.
[…]
La lectura no solo nos ayuda a crecer como personas, sino que también es imprescindible para construir una sociedad mejor, más justa, con ciudadanos críticos y responsables. Aunque en muchas ocasiones escuchamos análisis sombríos, yo prefiero fijarme en los muchos síntomas que invitan a la esperanza. La infancia y la juventud nunca tanto leyeron como hoy; Internet está siendo un inesperado aliado en la extensión de la lectura; los libros de calidad nunca fueron tan numerosos, como constatamos en nuestros paseos por los stands de la Feria.
Pero la lectura es un placer que exige tiempo y constancia. Por eso su promoción tiene que formar parte de las prioridades estratégicas de cualquier sociedad democrática. Es importante que las administraciones apoyen de una manera decidida leyes y medidas que favorezcan la biodiversidad cultural, tanto a través del libro de papel como a través de la Red. Por eso es urgente y necesaria esta revolución silenciosa en la que tantas personas andamos embarcadas. La revolución de la lectura, imprescindible para conseguir una sociedad más democrática, más justa, más feliz”.


Estas palabras son parte do discurso pronunciado por Agustín Fernández Paz o 29 de novembro na FIL de Guadalajara (Méjico) con motivo da recepción do Premio Iberoamericano de Literatura Infantil e Xuvenil.

Dende a Biblioteca Sarmiento transmitímosche a nosa gratitude, Agustín, por dares a beber soños a tantas xeracións de lectores e lectoras. Confiamos que han contribuír á necesaria construción desa sociedade máis democrática, máis xusta e máis feliz.

BIBLIOVIVA



Estamos a vivir, no noso IES, como en todos os demais, imaxinamos, unha semana chea de actividade: exames, fin do trimestre, en fin, moito traballo para todos os que día a día nos movemos nesta ardua tarefa de ensinar e aprender... A Biblioteca Sarmiento acolle, recreo tras recreo, un bo número de alumnos que atopan neste espazo un lugar axeitado para o seu traballo diario. Unha imaxe fala máis, neste caso, que mil palabras.

NÓMADES, DE XOSÉ TOMÁS: NOVAMENTE O PODER DA IMAXE

O pasado venres, 2 de decembro, Xosé Tomás presentou para o público betanceiro a súa novela gráfica, Nómades (Galaxia edic.), inicio dunha prometedora serie. Nela podemos atopar unha serie de historias que teñen como fio conductor a muller e a dureza da emigración: non poder voltar ao país de orixe cando morre algún familiar, as travesías en caiucos, a prostitución como maneira de sobrevivir...

Da  man do xornalista e tamén escritor Xesús Fraga, Xosé Tomás foi debullando aspectos máis que interesantes da súa vida e da xénese e creación de Nómades: o papel do seu mestre de infancia don Xosé, recordos de amizades que estarán sempre aí, a agarimosa e necesaria compañía da música na tarefa de creación, a relación, ineludible, entre o profesor, o ilustrador e o home e pai que se mesturan baixo o Xosé Tomás que a xente coñece...

Sen dúbida, altamente recomendable para os que gusten do poder crítico e suxerente da imaxe.



11/12/11

Films from Galicia en París

 

A Xunta, a través do Consorcio Audiovisual de Galicia, presentará o vindeiro luns, día 12 de decembro, en París o catálogo 'Films from Galicia', que recolle a produción audiovisual galega de 2010, 2011 e proxectos consolidados para realizar en 2012.
Esta iniciativa terá lugar en 'Le festival d'un jour', unha actividade que promove a asociación Espagnolas en París, en colaboración co Instituto Cervantes, o Instituto da Cinematografía e as Artes Visuais (ICAA) e a cadea Cinema+.
Segundo detallou a Administración galega, o catálogo 'Films from Galicia' está organizado en catro apartados como longametraxes de ficción, documentais, animación e produtos para televisión. A publicación distribuirase nos mercados de referencia nos que participa o Consorcio Audiovisual de Galicia e, ademais, habilitarase unha versión dixital na web do ente que será presentada en xaneiro.
A acción que levará a cabo este luns en París pretende a difusión do catálogo entre distribuidores de cinema franceses e prensa especializada do país. Durante o festival tamén se proxectará a película Os Crebinsky, protagonizada por Miguel de Lira e Luís Tosar, tras a cal, a Banda Crebinsky, responsable da música da peza, ofrecerá un concerto.



 Fonte: GaliciaHoxe.com 11-12-2011

10/12/11

10 de decembro - Día dos Dereitos Humanos


63 anos despois da súa proclamación, segue sendo necesario lembrar esta data, 10 de decembro, na que a Asamblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Declaración dos Dereitos Humanos.
Necesario porque nin tan sequera nos países que asinaron esta declaración están garantidos estes dereitos en igualdade de condicións para toda a poboación. Non hai máis que botar unha ollada ao noso arredor, asomarse ás noticias.
Mais aínda así cabe pensar que un outro mundo é posible, que hai arrecendos espallados no ar que nos permiten prender unha candea pola esperanza, por estas xeracións, hoxe nen@s, adolescentes, que medran nas nosas aulas, ao abeiro das nosas Bibliotecas -das súas lecturas, da súa información, da súa formación- nen@s e adolescentes que se implican ilusionad@s e con empeño en proxectos coma "Coñecernos para querernos", nun intercambio persoal e de coñecementos con nen@s dos campamentos saharahuis, para quenes a apertura dunha biblioteca con (o Bubisher) ou sen (O Niño do Bubi) rodas, supón moito máis que un mundo de oportunidades. Para acceder á ilusión, aos soños, á formación, ao coñecemento doutras culturas, doutro idioma.
E con esa candea acesa, brincan faíscas que prenden en case un cento de Bibliotecas Escolares Galegas, que por todo o país escollen cada unha un fermoso álbum ilustrado para agasallar a ese recén estreado Niño do Bubi, porque, coma nas nosas propias Bibliotecas, toda inauguración é unha festa. A esa festa que é a lectura, nesas bibliotecas acubilladas na area, queremos enviar estes álbumes como aves portadoras de boa sorte, como bubishers* cheos de cor, imaxes, historias. Porque as nosas bibliotecas, @s nos@s lectores e lectoras, compartimos co Bubisher, cos lectores e lectoras das súas bibliotecas a crenza firme nos Dereitos Humanos, dende o seu 1º artigo: "Tod@s nascemos libres e iguais en dignidade e dereitos"
* O bubisher (Oenanthe leucopyga e Oenanthe leucura) é un paxariño tímido que vive na Península e tamén en África, aquí chamámoslle collalba negra e no Sáhara o seu nome significa paxaro da boa sorte, no dialecto hassaní é Bubchir بوبشير (o da boa nova) porque adoita aniñar e criar despois das choivas, o que quer dicer que medrará a herba, algo moi importante para quen ten gando.
Bubisher é tamén o nome dun autobús-biblioteca que circula entre os campamentos do Sáhara para levar lectura e información. Ou sexa, unha biblio... pero con rodas!!!
Se queredes unirvos á iniciativa de Álbumes para o Bubisher, só tedes que poñer os vosos datos xunto ao resto das Bibes Galegas.
Texto de Maribel Serantes (CEIP Os Casais)

7/12/11

PuntoGal, un paso máis para o galego na rede


A Secretaría Xeral de Modernización explicou que ultima, xunto á Asociación PuntoGal, a presentación da candidatura do dominio '.gal' en Internet para o día 13  de xaneiro.
Así o explicou o Executivo autonómico nun comunicado, no que detallou que con este fin os representantes da Asociación mantiveron unha reunión coa titular de Modernización, Mar Pereira, para ultimar a inminente presentación do dominio na rede.
Segundo detallou, o departamento autonómico o obxectivo de PuntoGal é establecer un dominio en Internet para a comunidade cultural e lingística galega, o '.gal', baixo o que poderán rexistrarse aquelas entidades, empresas ou persoas que se expresen en lingua galega e contribúan ao fomento da cultura galega.
En total, son 108 as entidades adheridas ao PuntoGal, incluídos máis de 20 centros de emigrantes noutras comunidades autónomas e noutros países como Portugal, Francia, Suíza, Alemaña, Bélxica, Arxentina, Estados Unidos, Uruguai ou Brasil.
                                                                   Fonte: GaliciaHoxe.com 6. 12.2011

2/12/11

Para cogumelos, Curtis


Ao longo desta semana, o alumnado do noso IES participou nun concurso de deseño de cestas feitas con este produto tan típico do outono galego. Aquí deixámosvos unha pequena mostra.
Finalmente, como clausura, hoxe venres houbo una degustación de deliciosos manxares culinarios, elaborados con todo cariño por Pepa e Cristina. Moitas grazas pola colaboración de tod@s.

Premios aos gañadores do concurso Fai unha de medo!

Hoxe, 2 de decembro, fíxose a entrega do 1º premio e de dous 2º premios ex aequo aos gañadores do concurso Fai unha de medo!. Cómpre felicitar aos rapaces e rapazas destes tres equipos, que fixeron un traballo digno de eloxio sobre o cine de terror dos últimos anos. Aproveitamos para agradecer a todos os participantes o seu interese e entusiasmo pola temática cinematográfica. 

1º Premio
David García Sánchez
Iván Astray Ben

2º Premio ex aequo
Alba Núñez Aldudo
Natalia Calvo Rendal

Jorge Paz Ares
Javier Ares Vilariño

1/12/11

Nicanor Parra - Premio Cervantes 2011



Nicanor Parra (Chile, 1914). Poeta, ensaísta e narrador chileno. Naceu en San Fabián de Alico, zona agrícola de Chillán, no seo dunha familia de artistas populares. O pai era improvisador de versos; a nai, tecedora. Alternou os seus estudos de matemáticas e física e o seu exercicio como catedrático nesas especialidades co quefacer literario; cofundador da Revista Nueva, ocasional cultor do conto e do ensaio, é, sobre todo, poeta. Inicialmente evocativo e sentimental en Cancionero sin nombre (1937), máis tarde adoptou en definitiva a liña que el mesmo denomina "antipoesía", revelación irónica e iconoclasta dun mundo problemático, feita en linguaxe antirretórico, coloquial, a miúdo sorprendente. Esta renovación de proxeccións internacionais, comeza en Poemas y antipoemas (1954) e prolóngase nunha ducia de obras máis. Obtivo o premio Nacional de Literatura (1969), o internacional Juan Rulfo na súa primeira entrega (1991) e o Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana de 2001; ten varios doutoramentos honoris causa.

Fonte: lecturalia.com, epdlp.com, nicanorparra.uchile.cl




Felicita as festas en galego e gaña un MP4 ou uns cascos participando no certame que convoca o ENDL do IES de Curtis. Consulta as bases e recorda que o prazo de entrega remata o día 7 de decembro.

1 decembro - Día Mundial da Loita conta a SIDA

Hoxe celébrase o 30 aniversario do descubrimento do virus do SIDA (VIH). Con este día o que se conmemora é un chamamento á acción para axudar a erradicar esta enfermidade.

Desde a plataforma ONE, invítannos a utilizar a nova ferramenta dixital 2015quilt.com, unha peza ou mural de arte urbana para que através dela, podamos achegar o noso graniño de area ou a nosa pequena mostra de apoio para loitar por un fito histórico: unha nova xeración SEN SIDA en máis de 30 anos. Este é o vídeo da campaña:




Moitos famosos uníronse a esta campaña. Annie Lennox, Kate Hudson, Gisele Bundchen e outros moitos famosos xa participaron na creación dun marco para ser engadido no gran mural de 2015 QUILT (quilt significa edredón en inglés). Anímate a participar creando o teu propio marco para engadilo a este grandísimo panel.
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas