Biblioteca do IES de Curtis.
31/1/11
“First Ladies: mulleres en conflitos armados”
A ONGD Médicos sen Fronteiras inaugurou o 19 de xaneiro a exposición “First Ladies: mulleres en conflitos armados” no Centro Cultural da Obra Social Novacaixagalicia.
Como explican dende MSF, as mulleres son as primeiras que sofren cando o poder das armas desbarata unha sociedade. Pagan o precio da guerra e os enfrontamentos. Son extremadamente vulnerables e cando quedan embarazadas deben dar a luz nunhas circunstancias increíblemente atroces. Ademais, adoitan ser vítimas de violacións. Pora retratar esta realidade, renomeados fotógrafos visitaron os proxectos de MSF en áreas de conflito.
A exposición estará na Sala de Exposicións III ata o 20 de febreiro.
A entrada é gratuita e o horario é de luns a venres de 18 a 21 horas e sábados e domingos de 11 a 14 e de 18 a 21 horas.
30/1/11
29/1/11
Decálogo para crecer en la paz
1. Eres alguien muy importante. Quiérete.
2. Valora a tus amigos. Les dará seguridad.
3. Descubre todo lo que te une a los demás por encima de lo que te separa.
4. Respeta las opiniones. Así contribuirás al diálogo.
5. Aprende a escuchar, comprenderás mejor a los demás.
6. Esfuérzate por terminar bien tus tareas. Disfrutarás con el resultado.
7. Cumple con tus responsabilidades, los demás lo necesitan.
8. Trabaja en grupo. Nadie sabe más que todos juntos.
9. Comparte tus cosas con los demás. Te hará muy feliz.
10. Pon paz dentro de ti, de esta forma estarás poniendo también paz a tu alrededor.
2. Valora a tus amigos. Les dará seguridad.
3. Descubre todo lo que te une a los demás por encima de lo que te separa.
4. Respeta las opiniones. Así contribuirás al diálogo.
5. Aprende a escuchar, comprenderás mejor a los demás.
6. Esfuérzate por terminar bien tus tareas. Disfrutarás con el resultado.
7. Cumple con tus responsabilidades, los demás lo necesitan.
8. Trabaja en grupo. Nadie sabe más que todos juntos.
9. Comparte tus cosas con los demás. Te hará muy feliz.
10. Pon paz dentro de ti, de esta forma estarás poniendo también paz a tu alrededor.
Adictos a la guerra
Joel Andreas realiza en Adictos a la guerra, novela gráfica publicada por Astiberri, unha crítica feroz ao sistema americano: ¿Por qué EEUU está enganchado al militarismo? pon na portada. Buscando información sobre ela souben que este libro acadou tal éxito alí que algúns centros de ensino utilízano como libro complementario sobre Historia dos Estados Unidos.
E que aprendemos? O libro explica dun xeito ameno, pero ben argumentado, o por que da política militar da potencia americana. Maxinade cal é a solución.
Pero non pensedes que é un ensaio ao uso. O libro combina a caricatura, o debuxo, con fotos de guerra, cunha base argumental: un neno e unha nai que analizan o sistema de vida e educativo que están padecendo. Aínda que o personaxe central da novela gráfica é a morte. A morte de miles de soldados e de civís.
Pero hai solucións. Ao final, informarémonos de asociacións e grupos que loitan contra o sistema: “la educación es la clave. A cada uno de nosotros nos corresponde hacer nuestro Papel. Gente de todo el mundo cuenta con nosotros para acabar con nuestra adicción a la guerra”.
Imprescindible
28/1/11
A guerra dos Números
Texto e ilustracións: Juan Darién
UN era un número moi pequeno. Sempre estaba só e sentía envexa dos demais, que tan superiores lle parecían. Un día, o Rei Menos deulle os planos para construír unha arma terrible: o Signo MENOS.
UN era un número moi pequeno. Sempre estaba só e sentía envexa dos demais, que tan superiores lle parecían. Un día, o Rei Menos deulle os planos para construír unha arma terrible: o Signo MENOS.
Facendo un uso simbólico e metafórico da operación matemática de restar, Juan Darién achéganos á loucura das guerras orixinadas por mor da crenza, de que todo aquilo que é diferente supón unha ameaza. Esta obra dedícase a desarmar semellante falacia e pon o acento en afirmar que o coñecemento dos outros enriquece e engrandece: non resta, suma.
Darién fai unha proposta iconográfica de marcada ambientación bélica a través dunha técnica de representación —colaxe dixital— de estrutura simple e formas primarias, multiplicadas baixo os efectos dun tratamento plástico-construtivo tan elemental como efectivo desde o punto de vista cromático.
Un conto para a paz que manexa conceptos como o da escravitude, o abuso, a resolución de conflitos..., pero tamén unha ferramenta didáctica para se familiarizar con códigos e procesos matemáticos.
Para iso, faise uso dun expresivo xogo tipográfico reservado aos personaxes principais, o que reforza a comprensibilidade dunha proposta que tenta tamén achegar conceptos matemáticos a lectores pouco avanzados e que, en calquera caso, nos permitirá gozar dunha disciplina que se vai comprendendo a medida que se fai uso dela.
E todo nun envoltorio repleto de valores universais como a liberdade, a paz, e o respecto aos demais e á diferenza.
Vía OQO editora
Non hai camiño para a paz, a paz é o camiño (Mahatma Gandhi)
Está á vosa disposición todo o material da exposición (e máis) neste enlace
27/1/11
Emmanuel Jal: a música dun neno da guerra
Durante cinco anos, Emmanuel Jal loitou como neno soldado en Sudán. Rescatado por unha cooperante, converteuse nunha estrela de hip-hop internacional e nun activista a favor dos nenos en zonas de guerra. Con palabras e con letras de cancións, el conta a historia da súa asombrosa vida.
(Preme en View subtitles e selecciona idioma)
No seguinte documento dispoñedes da tradución de todo o contido do vídeo..
A guerra suave, golpeando e seducindo.
La guerra suave
O documental é unha análise do uso do cine e o espectáculo con obxectivos propagandísticos e políticos. Móstrase como o cine, a televisión, os videoxogos e mesmo as estrelas do rock son utilizados na loita política. Pero abrigo destácase como a través da industria cultural se xeran valores e antivalores. A clave para que a propaganda sexa efectiva é que non se perciba, que nos seduza. As nosas series e películas favoritas e os nosos mitos musicais traballan nesa guerra. Unha guerra luminosa, sorrinte e chea de ritmo. A guerra suave é a loita polas mentes e os corazóns dos iranianos. E tamén dos nosos.
O documental é unha análise do uso do cine e o espectáculo con obxectivos propagandísticos e políticos. Móstrase como o cine, a televisión, os videoxogos e mesmo as estrelas do rock son utilizados na loita política. Pero abrigo destácase como a través da industria cultural se xeran valores e antivalores. A clave para que a propaganda sexa efectiva é que non se perciba, que nos seduza. As nosas series e películas favoritas e os nosos mitos musicais traballan nesa guerra. Unha guerra luminosa, sorrinte e chea de ritmo. A guerra suave é a loita polas mentes e os corazóns dos iranianos. E tamén dos nosos.
XNada
Fundación Cultura de Paz
Historia baseada en feitos reais e inspirada no texto Matar por diversión" de Diego Bagnera para XL Semanal.
Nesta curtametraxe móstrase de xeito claro e directo, a través duns alumnos de instituto, os resultados dunha educación permisiva e superprotectora, que produce na xuventude tanto dano coma o autoritarismo.
Hilarri
Director: Manu Gómez
Un lugar no que unha guerra deixou as súas pegadas. Unha enfermeira visita diariamente a tumba daquela persoa que "coñeceu" durante a guerra nunha situación moi especial que supuxo encontrar o sentido á súa vida.
Nasija
NASIJA from guillermo on Vimeo.
Director: Guillermo Ríos Bordón
Foi o gañador do 22 Festival Internacional de Curtametraxes de Berlín, Interfilme, na categoría de mellor película contra a violencia e a intolerancia.
A curtametraxe relata, a través da historia dunha moza africana, o maltrato físico e psicolóxico ao que é sometida a muller nalgunhas culturas desa parte do mundo.
Nasija xa obtivo o "Aceno" á mellor curtametraxe no II Festival El Ojo Cojo para a Integración Cultural que se celebrou en Madrid; o premio ao mellor cartel na V edición do Concurso Nacional de Carteis de Curtametraxe ComunicArte '06 e o segundo premio Alternatif no Festival de Curtametraxes de Pamplona.
Desaprender a guerra
Desaprender la Guerra from Luis Guitarra on Vimeo.
Dirección: David de la Morena
Tema musical: Desaprender la guerra de Luis Guitarra
Dirección: David de la Morena
Tema musical: Desaprender la guerra de Luis Guitarra
A Guerra
La Guerra. from JORGE DORADO on Vimeo.
Título: La Guerra
Director: Jorge Dorado
Data: 2007
Nominado ao Goya como mellor curtametraxe de ficción 2007. O curto logrou 60 premios en festivais nacionais e internacionais. Unha historia dura sobre a guerra e as súas consecuencias vista dende os ollos dun neno. A Guerra é puro risco narrativo e de posta en escena e aí é onde radica o seu encanto. Estupendo traballo cunha capacidade de síntese enorme, e que dá unha imaxe clara e directa do que un conflito armado significa para a poboación civil, e que pouco ou nada ten que ver coa fanfarra, os ouropeis e as marchas militares dos que comen cada día grazas ao sacrificio dos máis pobres e inocentes.
26/1/11
Sus crisis, nuestras soluciones - Susan George
... A clase de Davos, malia os agradables modais e a ben axustada roupa dos seus membros, é depredadora. Non cabe esperar que actúen de xeito lóxico, pois non están a pensar en intereses a longo prazo, polo xeral nin sequera os seus, senón en comer agora mesmo. Tamén están moi versados en xestión carceraria e encargan aos vixilantes mellor preparados e máis listos o control dos nosos movementos.
(...) A maioría das persoas non piden máis probas; ven á perfección que o sistema non funciona para elas, nin para as súas familias, os seus amigos ou o seu país. Moitos recoñecen tamén que é prexudicial para a inmensa maioría dos habitantes da terra e para o propio planeta. A estada ideolóxica e política que o sostiña caeuse xunto coa estrutura financeira, o que esmagou a millóns de vidas obrigando o establishment global a adoptar medidas sen precedentes que supuxeron un custo enorme para os cidadáns, sen garantías de que eses plans ideados a toda présa vaian ser suficientes.
Xa é hora de actualizar a frase de Lenin - "os capitalistas venderannos a soga coa que os colgaremos". Hoxe é aínda peor: os capitalistas véndense uns a outros a soga coa que se aforcan e nos arrastran aos demais con eles. Así é como provocaron a catástrofe actual, vendéndose uns a outros sogas ás que poñían nomes extravagantes ou acrónimos que ao final resultaron ser produtos financeiros sumamente perigosos. Os gobernos apresuráronse a evitarlles un final ignominioso antes de que chegasen a expirar. Pero que non se estenda o pánico: quizais metesen a pata no seu primeiro intento de suicidio, pero probarán de novo...
Susan George (Ohio, 1934) nacionalizada francesa dende 1994, é unha das intelectuais de referencia para o movemento antiglobalización e anticapitalista. Doutora en Ciencias Políticas na Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales da Universidade de París, filósofa e analista política é, ademais, licenciada en Francés polo B.A.Smith College dos EE.UU, en Filosofía pola Sorbonne de París e presidenta do Comité de Planificación do Transnational Institute de Amsterdam, .
No seu último libro Sus crisis, nuestras solucciones (Intermon Oxfam - Icaria Editorial, 2010) proponse explicar como e por que se chegou á crise actual, pero sobre todo propoñer solucións que pasan por contrarrestar o poder da elites do neoliberalismo.
Susan George (Ohio, 1934) nacionalizada francesa dende 1994, é unha das intelectuais de referencia para o movemento antiglobalización e anticapitalista. Doutora en Ciencias Políticas na Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales da Universidade de París, filósofa e analista política é, ademais, licenciada en Francés polo B.A.Smith College dos EE.UU, en Filosofía pola Sorbonne de París e presidenta do Comité de Planificación do Transnational Institute de Amsterdam, .
No seu último libro Sus crisis, nuestras solucciones (Intermon Oxfam - Icaria Editorial, 2010) proponse explicar como e por que se chegou á crise actual, pero sobre todo propoñer solucións que pasan por contrarrestar o poder da elites do neoliberalismo.
24/1/11
18/1/11
Os mellores libros do 2010 da literatura galega
Fervenzas Literarias volveu organizar este ano o concurso "O mellor do 2010" no que participaron 513 internautas amantes da literatura para escoller os mellores libros publicados nese ano nas vinte categorías propostas. Os resultados xa están colgados na súa web.
11/1/11
5/1/11
Canto de reis
tras dunha estrela;
dúrmete, neno meu,
se queres vela.
Tres mariñeiros veñen
tras dun luceiro;
dúrmete, neno meu,
se queres velo.
Dúrmete, neno meu,
meu neno, dúrmete;
tras dunha estrela veñen
polo deserto tres reis.
Muñoz Molina lee El Quijote
Don Quijote: decide ser lo que no es, actúa para dotarse de una identidad nueva, que no le pertenecía, en la que es un impostor. El ‘self made man’ no debería ser un término de los negocios, sino de la literatura, porque eso es la tarea de los personajes, hacerse a sí mismos, contra el mundo, contra el pasado, contra lo que sea: devenir. Pero hay otro aspecto, que es el del malentendido, tema también fundamental de la novela: el de las percepciones equivocadas o confusas, causadas por la distracción, por la ceguera del amor, por la falta de experiencia. Proust es el maestro máximo: alguien parece ser una cosa y resulta ser otra, la identidad de los demás –los más próximos- es un misterio que nunca se acaba, y sólo se poseen indicios que hace falta interpretar. La anagnórisis sería paralela al desengaño: alguien llega a ser quien es, o descubre quién es de verdad; pero también, alguien descubre quién es el otro, o en qué se ha convertido.
3/1/11
1/1/11
Suscribirse a:
Entradas (Atom)