Xosé Tomás (Betanzos - A Coruña, 1971), é ilustrador, humorista gráfico e profesor de inglés de ensino secundario no IES Melide (A Coruña, España). O seu campo de traballo diversifícase en diferentes ámbitos :
-O groso da súa obra sitúase na ilustración infantil e xuvenil.
Títulos: O caderno azul (Xerais, Vigo), O neno que tiña medo dos robots / O robot que tiña medo dos nenos (Edebé, Barcelona), María é Maior (Baía, A Coruña), Ou pirata Metepata (Baía, A Coruña), Sabeliña e vos intres (Galaxia, Vigo), Contos de reis e de nadal (Xerais, Vigo), Ou afundimento do Tiránic (Baía, A Coruña), Misterio en Guernica (Baía, A Coruña), Ou soñador (Baía, A Coruña), Un fantasma no colexio (Edebé, Barcelona), Ou monstro dous Ancares (Galaxia, Vigo), Orballo dá mañá (Baía, A Coruña), Un marciano neste mundo (Baía, A Coruña), Ou lume dous soños (Baía, A Coruña), Ou tempo ao revés (Baía, A Coruña), Boasorte (Baía, A Coruña), Carolina e os caracois (Baía, A Coruña), Flis-fli-ris-flas (Galaxia, Vigo), Cando eu saiba ler (Galaxia, Vigo), Ou arco dá vella (Xerais, Vigo), O gran libro de relatos de Piratas e corsarios (Parramón, Barcelona), Rodribico e a noite (Baia, A Coruña), Rodribico aprende a voar (Baía, A Coruña), Rodribico e ou mar(Baía, A Coruña), Rodribico vai ao circo (Baía, A Coruña), Rodribico visita a cidade(Baía, A Coruña), Antón, se tal! (Baía, A Coruña), Chispo, ou esquío que venceu ao frío (Galaxia, Vigo), Ou souto escuro e perigoso (Xerais, Vigo), Vos amigos de Santi (Galaxia, Vigo), Vou ter un irmán (Galaxia, Vigo), Jo de major vull ser... (Bromera, Valencia), Choiva de ras (Planeta, Barcelona), e outros.
- En cómic realizou a obra Tolos, para a Universidade dá Coruña, e tamén Compañeiros, encargo da Comisión para a Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, así como o Proxecto Terra (Colexio de Arquitectos de Galicia), ou a serie Preventigirl.
- Publica diariamente unha viñeta cómica para La Voz de Galicia, e realiza colaboracións habitualmente para este diario; tamén fai humor gráfico para as revístas Tempos Novos e a Revista Galega de Educación.
- Traballa igualmente o cartelismo didáctico, e estende o seu labor ao mundo dos materiais multimedia, con traballos para a Xunta de Galicia, a Universidade dá Coruña, Deputacións e Concellos, e diversas empresas editoriais.
- Imparte con regularidade talleres de ilustración e cómic en centros de ensino primario e secundario para profesores e alumnos, e colabora na formación dos docentes (a través dos Centros de Formación do Profesorado e de movementos de renovación pedagóxica) nos usos didácticos do cómic e a ilustración.
- Foi recentemente enviado pola Xunta de Galicia como ilustrador infantil á Feira do Libro da Habana para presentar o panorama da ilustracion infantil e impartir diversas charlas e talleres didácticos. Así mesmo, a Embaixada de España en Nixeria convocouno para impartir un curso de ilustración infantil a profesionais nixerianos, e interveu neste ano 2010 no Colexio Español de Lisboa coa celebración de actividades didácticas a escolares ao redor da ilustración e o cómic.
- Actualmente está a realizar a súa tese doutoral sobre o papel interventor do ilustrador nos álbums infantilles ilustrados.
( Compleméntase esta panorámica do ilustrador cunhas palabras súas arredor do papel das ilustracións como complemento enriquecedor dos textos - extractado do seu blog- )
Comentaba un amigo (ou amiga) (…) a "inutilidade" da ilustración (quizais esa palabra é demasiado forte pola miña parte) cando o texto xa di o que sucede, xa describe o que se ve, e xa é abondo para crear mundos. Eu coincido. Pero coincido no sentido de que a ilustración no debe repetir o que o texto di, sen máis. A imaxe non deixa de ser unha lectura, a do creador-ilustrador, que interpreta a obra do creador-escritor. Pero a imaxe, cando é feita tras o texto (e ben podería suceder todo viceversa), pode estendelo, amplificalo, crear submundos onde non os había (ou onde non tiñan "por que non" existir). A imaxe pode, en fin, desbordar a historia inicial.
Hoxe pola mañán fixemos unha viaxe moi especial: sacamos o billete na biblioteca Sarmiento e subímos ao tren do tempo, nesta ocasión conducido por Xulia Santiso, conservadora da Casa Museo de Emilia Pardo Bazán. Levounos de súpeto... ao século XIX e conseguiu meternos na pel de dona Emilia Pardo Bazán: como viviu, como se educou, que escribiu e por que o fixo así... Pero ademáis poidemos ver como era e para quen era a prensa nesa época, como se vestían as mulleres hai un século, cales eran as "funcións" que a sociedade lles encomendaba... 
SÍNDROME DE DIÓXENES: 
O filme galego Crebinsky logrou no Festival de Málaga o premio ao mellor guión novel.
Me voy a mi cuarto, dijo levantándose.
