Biblioteca do IES de Curtis.
28/5/11
Tamén ten que haber un tempo para a tristeza...
Pero sempre estarán as amigas, os amigos..., el presente, la esperanza.
Doentes: unha historia de perdedores...
26/5/11
PINTANDO COAS PALABRAS
rematar, o traballo final do alumnado da ESO: en grupos, e tomando como punto de partida, unha ou varias obras do polifacético artista , elaboránrose textos de distinto tipo, co obxecto de favorecer a creación e a expresión escrita. O resultado atópase no corredor que da acceso á nosa Biblioteca Sarmiento. 25/5/11
Amália Rodrigues: poeta tamén
"Lágrima". Autora: Amália Rodrigues.
Cheia de penas me deito
E com mais penas me levanto
Já me ficou no meu peito
O jeito de te querer tanto
Tenho por meu desespero
Dentro de mim o castigo
Eu digo que não te quero
E de noite sonho contigo
Se considero que um dia hei-de morrer
No desespero que tenho de te não ver
Estendo o meu xaile no chão
E deixo-me adormecer
Se eu soubesse que morrendo
Tu me havias de chorar
Por uma lágrima tua
Que alegria me deixaria matar
A voz, a poesía, o xesto: Amália Rodrigues.
22/5/11
Agustín Fernández Paz
Non hai noite tan longa é a última novela publicada por Agustín Fernández Paz.
Sinopse
18/5/11
Mouseland: terra de ratos
17/5/11
17 de maio: Vento Lois
15/5/11
11/5/11
LETRAS GALEGAS: O ANO DE LOIS PEREIRO
Biblioteca Saturnino Hermida
10/5/11
Vento Lois
TRANSMIGRACIÓN
Esta enerxía xa non vai ter fin
non foi creada nin será destruída.
Irá ocupando diferentes vidas,
transformándose en emocións alleas
situadas noutros corpos paralelos,
en simultáneas procesións
sen pausa.
Nun cálido universo apaixonado
voume dosificando con usura,
ata que chegue a hora de voltar,
canso e feliz,
ó punto de partida.
Lois Pereiro: Poesía última de amor e enfermidade (1995)
8/5/11
VENTO LOIS
Poema a Ánxel Fole
7/5/11
Un novo libro na nosa Biblioteca
06.05.2011 Xaime Toxo debuta nas letras galegas cunha obra sobre "o mapa do fracaso dunha xeración" que podreceu no tardofranquismo
VANESA OLIVEIRA . SANTIAGO 
 |
| Xaime Toxo, onte en Compostela, antes da presentación do libro FOTO: antonio hernández |
O escritor e pedagogo Xaime Toxo retrata na súa primeira obra, As palabras que move o mar ,"o mapa do fracaso dunha xeración", as feridas dunha sociedade que "podrecía" no tardofranquismo. O autor reúne catro relatos, tinguidos de autobiografía e inseridos como un crebacabezas literario, coa "memoria, o mar e a vida das vilas mariñeiras" na Galicia de mediados dos anos 70 como nexo de unión. A crítica e os lectores están a darlle moitas alegrías a Xaime Toxo (Bueu, 1955) que onte presentou na Feira do Libro de Santiago a súa ópera prima, editado por Xerais.
Os recordos, a memoria dos protagonistas do libro convértense en algo "presente, activo e dinámico", explica o autor. Os tres prime
iros relatos de As palabras que move o mar gardan unha relación espacial e temporal, ao situarse nos anos do movemento estudantil que estourou en Galicia durante a ditadura.
No primeiro relato, O alento das pedras, o autor utiliza o recurso do neno que foxe da realidade inventando unha fantasía. Berta recrea deste xeito a outra vida que podería levar seu pai na cidade. "Na aldea, o seu pai estaba condenado ao fracaso económico. A nena resolve a súa identificación co seu pai a través dunha historia máxica", comenta o autor. Unha das pegadas autobiográficas está neste relato: "Como Berta, eu tamén de neno coleccionaba pedras, pintábaas e escribía nelas", asegura Toxo, que preside o Ateneo de Pontevedra.
O segundo dos relatos, Cartografías, supón unha incursión do autor na Revoluçao portuguesa, que separa os destinos da parella protagonista logo de atoparse na Compostela universitaria. "Para a miña xeración foi unha auténtica revolución interior. Os dous protagonistas toman camiños distintos: é a súa maneira de compartir un momento histórico no que un deles se implica totalmente e atopa a razón da súa vida participando nesa Revolución mentres que outro distánciase, toma o camiño dunha viaxe interior, o da liberdade persoal", explica Toxo.
O terceiro relato, A casa dos alicerces mariños, traslada o lector a un territorio devastador, o do fracaso dunha xeración que viviu o cambio político en Galicia e España como leitmotiv da súa vida. "Neste relato está concentrado o que eu identifico como o gran fracaso dunha xeración. Por unha banda, está o fracaso das utopías políticas: hai un personaxe que se sitúa fóra desas utopías e intenta convencer ao seu amigo que tamén o faga. Por outra banda, está o fracaso de parte desa xeración que se refuxiou nos paraísos artificiais, a chegada das drogas duras á nosa vida. Son fracasos humanos e persoais, sen saída, que conclúe coa morte dun fillo deles como colofón a unha vida que non deixou nunca de maltratalos", explica Toxo.
Só o último texto, titulado Escuro é o rostro da memoria rompe a unidade espacial e temporal do libro. A vivencia dun peón de xadrez na ditadura instaurada por Pinochet en Chile funciona, segundo o autor, como un "resumo" da vida de todos os protagonistas do libro. "Quixen utilizar a idea do xogo, no que inflúe tanto a sorte como o destino. Non podemos evitar ser peóns dun certo destino que nos vai marcando ao longo da nosa vida. Está contextualizado no Golpe de Estado de Pinochet contra Allende en Chile, que foi un dos grandes revulsivos que viviu a miña xeración na súa militancia en contra do fascismo", explica o autor.
Homenaxes á literatura: Eliot, Méndez Ferrín e Neruda
O libro tamén representa, segundo o autor, unha homenaxe á literatura. "Eu formo parte dun grupo xeracional que lle daba moita importancia aos libros. Fomos todos grandes lectores. No terceiro relato hai o xogo das retesías literarias no que os protagonistas len fragmentos de libros e intentan adiviñar a cal pertence. Ésa é unha homenaxe á literatura. Aí aparecen dous autores: T. S. Eliot e Méndez Ferrín", explica o autor. Do mesmo xeito, no texto final, un dos represores da ditadura mira cada día o xornal agardando que titulen: "Morreu o poeta comunista Pablo Neruda".
O autor xa está a traballar en novos relatos para o seu próximo libro. Textos nos que varía a temática e a súa estrutura. "As miñas novas historias xa non son tan autobiográficas e xeracionais como as de As palabras que move o mar. Os relatos falan sobre o estrañamento, a desaparición, a individualidade, emprender camiños novos e distintos dentro de procesos vitais que implican descubertas, como a relación entre pais e fillos ou o humor e a ironía como a clave para gardar distancias coa realidade que nos está esmagando", avanza Toxo sobre os seus proxectos.
"NARRATIVA POÉTICA"
"Intentei recuperar o galego que se falaba en Bueu cando era neno"
O emprego da linguaxe en As palabras que move o mar desvela a minuciosidade do traballo do autor. "O relato esíxeche moita concreción e concisión. Non podes divagar moito nun relato, senón que necesitas unha síntese moi precisa, é algo que impón o propio xénero do relato", remarca Xaime Toxo.
Do mesmo xeito, o vocabulario escollido remite ao léxico mariñeiro das vilas costeiras onde se localizan as diferentes historias da obra. "Eu veño de Bueu. Cando era neno, alí falábase moitísimo galego e había moita riqueza de léxico mariñeiro. Hoxe, esas vilas son máis urbanas e perdeuse moito galego. Por iso, neste libro intento recuperar tanto ese galego como unha certa narrativa poética e unha conversa íntima", explica o escritor. Para o autor outra das pezas esenciais do libro é a amizade. "Os protagonistas medraron xuntos e sempre se están ensarillando os uns aos outros para narrarse a eles mesmos. Buscan momentos de intimidade moi fortes para contar as súas feridas, as súas alegrías, os seus pensamentos", engade o narrador.
Toxo é mestre especialista en atención escolar a alumnos con cegueira e discapacidae visual. Fundou a Asociación Liboreiro de Bueu en 1974 mais foi membro na súa etapa universitaria en Compostela das asociacións culturais O Galo e O Eixo. Recibiu o primeiro premio de narración Manuel Murguía en 2004, o primeiro galadón do certame de relatos do Concello de Paradela en 2002 e recibiu un accésit no premio Modesto R. Figueiredo no 2002.
5/5/11
Vento Lois
4/5/11
Vento Lois
3/5/11
Vento Lois
1/5/11
Correlingua 2011
A edición 2011 do Correlingua contará con 45.000 participantes, 5.000 máis do que no pasado ano, segundo as previsións da organización. As carreiras transcorrerán por quince localidades entre os vindeiros 2 e 13 de maio, comezando en Compostela e rematando en Ourense. O IES de Curtis participará na da Coruña, que terá lugar o próximo mércores 4 de maio.1º de maio - Día Internacional dos Traballadores
Manifesto en favor da Lectura - Rosa Regás.
Ao redor da lectura
A cultura cambia as nosas vidas, fainos máis
felices e mellores e abre ante nós todo un
mundo de posibilidades. Por suposto non a cultura
entendida como acto mediático, senón como transmisión
de coñecementos. Así é como progresa a
sociedade.
A economía, a riqueza, o diñeiro fannos máis
ricos pero non mellores, nin máis lúcidos, nin máis loitadores,
nin máis solidarios. O diñeiro converte unha
sociedade pobre nunha sociedade opulenta, ou polo menos
parte dela, pero non mellor.
Por iso é polo que a lectura que constitúe unha das
grandes armas da cultura, ademais de ser unha
fonte inesgotable de pracer porque pon en marcha
as nosas facultades mentais, como a fantasía, a
memoria, a experiencia ou a intelixencia, sexa un
dos elementos máis importantes para que a
cultura chegue ao interior das nosas conciencias.
Calquera coñecemento entrará máis profundamente
na nosa mente se atopa un terreo abonado,
é dicir, se atopa esa mente preparada e aberta.
Só a cultura pode transmitirnos a necesidade
profunda de coñecer e defender todos os dereitos
humanos pero sobre todo os dereitos fundamentais
de igualdade, xustiza e liberdade; a través dela
chegaremos a sentir o horror que provocan as
desigualdades a que están sometidos tantos seres
humanos por cuestións raciais, relixiosas, culturais
e económicas, e entenderemos o mancar
que supón para eles a falta de educación, a
pobreza, a vida en países arrasados por conflitos
armados.
Porque coa lectura saímos do reduto
do noso pequeno mundo, o que herdamos
ou que nos impuxeron, e vemos a vida e os seus
conflitos cos ollos dos demais.
É así como
aprendemos a respectar as ideas alleas e somos
capaces de atopar un camiño á solución dos
conflitos, e como se forma o noso criterio que nos conduce ao camiño da liberdade.
Por isto son importantes os libros e o pracer que
proporciona a súa lectura, porque axudan a desenvolver
a nosa mente, a nosa imaxinación, as nosas
emocións pero sobre todo a nosa intelixencia.
Ás veces, tanto se somos nenos como adultos como
anciáns, ler fáisenos difícil porque non estamos
feitos ao movemento da nosa mente e sentímonos
cansados, contrariamente ao que ocorre
cando practicamos tantos praceres pasivos que
deixan ao noso intelecto inmóbil e tan baleiro como
estaba antes de comezar.
Pero se seguimos fieis á
lectura entramos aos poucos no infinito e
complexo mundo dunha realidade que non ten fin,
que abarca toda a historia de todos os tempos,
toda a creación que foron capaces de levar a cabo
os que nos precederon e os que viven
aínda hoxe entre nós, e alcanzamos un pracer
distinto, o da plenitude que sentimos ao recrear,
como verdadeiros creadores, a historia que estamos
lendo, e ao pór en marcha intelecto, emocións,
creatividade e máis curiosidade para ir en busca de máis
coñecemento e de máis imaxinación.
Coa lectura aprendemos a mirar ao noso ao redor,
ao mundo en que vivimos, a ter o noso
propio criterio sobre o que ocorre nel, e en consecuencia
a ser máis libres e a non aceptar o que nos digan os poderosos ou os que pretenden convencernos
ou impor en beneficio propio as súas ideas, sen que
antes pase polo noso intelecto que xa
está preparado para emitir xuízos e tomar decisións
propias, nin herdadas nin aceptadas a cegas.
Así é como poderemos converternos en persoas
lúcidas e conscientes, capaces de loitar, cada cal
ao seu xeito e coas súas posibilidades, polos nosos
dereitos e os dereitos dos demais.
Porque o
coñecemento fainos solidarios, e non actuamos por obrigación,
nin por deber, nin sequera por caridade cos
máis necesitados, senón por xustiza. Porque camiñamos
en liberdade e só así poderemos axudar a construír
un mundo mellor.
Rosa Regás