Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/9/11 - 1/10/11

30/9/11

"Non hai nada máis contaxioso que o optimismo". Entrevista a Francisco Castro















Pódese ler  aquí o primeiro capítulo de Chamádeme Simbad .

José Luís Cuerda presenta en Oza dos Ríos a súa nova película “Todo é silencio” baseada na novela de Manuel Rivas

O director manchego presentou o pasado mércores a rodaxe ( que leva varias semanas desenvolvéndose na zona da Costa da Morte) da súa próxima película, Todo é silencio, no Pazo de Santa Cruz, no concello de Oza dos Ríos.

Acompañaron ao director o produtor da cinta, Gerardo Herrero, o autor do guión , Manuel Rivas, e os seus tres protagonistas, Quim Gutiérrez, Miguel Ángel Silvestre e Celia Freijeiro.
O filme relata un complexo e emocional triángulo amoroso ambientado no narcotráfico galego da década dos 80. Non é a primeira vez que Cuerda e Rivas unen cinema e literatura, na memoria de todos está A lingua das bolboretas, baseada en tres relatos do libro Que me queres amor? Agardamos poder gozar o antes posible desta adaptación cinematográfica da fantástica novela de Rivas.

                              Manuel Rivas, José Luís Cuerda, Miguel Ángel Silvestre, Celia Freijeiro e Quim Gutiérrez

29/9/11

MERECIDA HOMENAXE Á FIGURA DA PARDO BAZÁN

  A TVG vén de presentar onte no teatro Rosalía de Castro de A Coruña a longametraxe Emilia Pardo Bazán: a condesa rebelde. O feito non resulta en absoluto intrascendente, se temos en conta que é a primeira vez que a vida desta escritora se traslado ao audiovisual.
A directora, Zaza Ceballos, presenta un traballo que rezuma calidade e rigor a partes iguais, á hora de retratar a loita desta muller que se adiantou, con gran valentía, ó seu tempo: un exemplo de proxecto persoal levado adiante ata ó inimaxinable que debería facernos reflexionar sobre o valor do esforzo e a determinación persoal.
Feita para a Televisión de Galicia, emitirase tamén noutras canles autonómicas. Altamente recomendable.

A condesa rebelde

28/9/11

'Pa Negre', en catalán, ós Oscar en representación de España



A película 'Pa negre' de Agustí Villaronga foi seleccionada pola Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas para representar a España na 84ª edición dos  Oscar de Hollywood no apartado de mellor película de lingua non inglesa. A cinta do director mallorquín tamén nos representará  nos Premios Ariel da Academia de Cine Mexicana.
Os intérpretes Verónica Echegui e José Coronado foron os encargados de dar a coñecer na sede da Academia a produción seleccionada polo xurado.
'Pa Negre' desenvólvese nos anos da posguerra rural en Cataluña. Andreu, un neno que pertence ó bando dos perdedores, atopa no bosque os cadáveres dun home e o seu fillo. As autoridades queren facer responsable a seu pai destas mortes, pero el, para axudarlle, intenta averigüar quen son os auténticos responsables. Neste percorrido Andreu desenvolve unha conciencia moral fronte a un mundo de adultos que está alimentado polas mentiras e, para sobrevivir, traizoa as súas propias raíces para acabar descubrindo o monstruo que habita nel.


              Xornal.com     28/09/2011 - 14:34 h.

26/9/11

26 de setembro Día Europeo das Linguas

Desde 2001 o Día Europeo das Linguas celébrase cada 26 de setembro e neste ano cúmprense dez desde a súa institucionalización.
Europa posúe un tesouro lingüístico que cómpre manter: ademais das 23 linguas oficiais da UE, súmanse os idiomas de máis de 60 comunidades territoriais ou minoritarias, así como as linguas dos cidadáns orixinarios doutros países e continentes.
Para dar a coñecer esa diversidade, o Comité de Ministros do Consello de Europa decidiu instaurar a celebración anual do Día Europeo das Linguas.
Os obxectivos xerais do Día Europeo das Linguas son alertar a sociedade sobre a importancia da aprendizaxe de idiomas e diversificar a gama de linguas, promover a rica diversidade lingüística e cultural de Europa, que debe ser preservada e fomentada, e fomentar a aprendizaxe permanente de idiomas dentro e fóra dos centros educativos. Europa é un continente plurilingüe e Galicia achega, nese contexto, un elemento valioso para a súa característica diversidade: o galego.
Máis información: Europa plurilingüe

25/9/11

No sólo de pan vive el hombre

Tal mes coma este, no ano 1931, Federico  García Lorca pronunciou  na inauguración da primeira biblioteca de Fuente Vaqueros (Granada) estas palabras:

"No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan; sino que pediría medio pan y un libro. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio del Estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social. Yo tengo mucha más lástima de un hombre que quiere saber y no puede, que de un hambriento. Porque un hambriento puede calmar su hambre fácilmente con un pedazo de pan o con unas frutas, pero un hombre que tiene ansia de saber y no tiene medios, sufre una terrible agonía porque son libros, libros, muchos libros los que necesita y ¿dónde están esos libros? ¡Libros! ¡Libros! Hace aquí una palabra mágica que equivale a decir: “amor, amor”, y que debían los pueblos pedir como piden pan o como anhelan lluvia para sus sementeras. Cuando el insigne escritor ruso Fedor Dostoyevsky, padre de la revolución rusa mucho más que Lenin, estaba prisionero en la Siberia, alejado del mundo, entre cuatro paredes y cercado por desoladas llanuras de nieve infinita; y pedía socorro en carta a su lejana familia, sólo decía: “¡Enviadme libros, libros, muchos libros para que mi alma no muera!”. Tenía frío y no pedía fuego, tenía terrible sed y no pedía agua: pedía libros, es decir, horizontes, es decir, escaleras para subir la cumbre del espíritu y del corazón. Porque la agonía física, biológica, natural, de un cuerpo por hambre, sed o frío, dura poco, muy poco, pero la agonía del alma insatisfecha dura toda la vida"

24/9/11

Os medios en galego importan

 A pluralidade é esencial para a  formación do alumnado con espírito crítico. Todas as culturas deben poder contar con medios de expresión na súa propia lingua.


Mágoa que a situación actual estea tan lonxe destas necesidades tan obvias e fundamentais.

23/9/11

A prensa en galego


 A diversidade informativa convértese día a día nunha utopía en Galicia.  O día 19 de setembro  Xornal.com anunciou que  rematará  a súa andaina na prensa dixital  a finais deste ano. A edición en papel desaparecera o pasado mes de agosto. A última novidade é o adeus do histórico semanario A Nosa Terra na rede ( o peche do diario en papel xa se producira o  pasado ano)  . Reproducimos as palabras do seu director, Afonso Eiré:

Cento catro anos despois, un novo, até logo
 " Todo proxecto xornalístico ten unha empresa detrás. Os problemas económicos obrigan a liquidar Promocións Culturais Galegas S.A.
O esforzo denodado e o apoio de moitos, o alento dun gran número de galegos (moitos deles desde a emigración), chocaron non só contra a realidade económica da crise senón tamén contra a transformación que están a vivir o conxunto dos medios de comunicación.
Como xa catro veces antes, ao longo dos seus 104 anos de vida, a desaparición da empresa non ten por que supor a desaparición do proxecto, pois non é unha aposta empresarial, senón un proxecto de país.
Así que, unha vez máis, o proxecto de A Nosa Terra ficará conxelado.
Sabemos que algún día -agardamos que antes ca despois- renacerá coa mesma ilusión e con máis forza. Coa forza dunha nación que necesita unha voz propia.
Preservar o proxecto foi a nosa maior preocupación nos últimos tempos.
As outras foron que os traballos realizados, tanto no campo xornalístico coma no editorial (máis de 1.200 libros editados, ducias de exposicións e proxectos realizados), sigan tendo a presenza que se merecen conforme á súa vixencia e utilidade social. Apostamos porque o publicado no semanario e no xornal sigan estando na rede e os libros nas librarías.
Xa que logo, só queda dar as grazas aos máis de 10.000 subscritores, aos case mil accionistas, aos máis de 500 colaboradores, aos integrantes dos distintos consellos de administración, a ducias de traballadores e a todos os que, dun xeito ou doutro (de moitos xeitos e maneiras, moitas as máis das veces anonimamente), fixeron posíbel está xeira de A Nosa Terra que comezara en 1977 e que ninguén agardaba fose tan longa e frutífera.
A todos, moitas grazas e até sempre."

19/9/11

Oito obras literarias galegas preparan a súa adaptación ao cine

   
  Oito obras da literatura galega prepáranse para cruzar a liña que separa a narración tradicional do guion cinematográfico. Autores clásicos e contemporáneos figurarán nos créditos de películas que están nestes momentos nalgunha das distintas fases do longo proceso que leva unha idea das letras ás imaxes.
   Unha das novidades editoriais dos últimos meses, Lume de cobiza (Galaxia), cuarta novela de Miguel Anxo Fernández sobre o detective Frank Soutelo, xa ten asinada o seu conversión ao mundo audiovisual. O director Ángel da Cruz prepara unha tv-movie que chegará ás salas de cine e que, ao mesmo tempo, servirá en televisión como piloto para unha serie de nove episodios, cada un nunha localidade galega.
   O máis difícil da adaptación, segundo asegura o autor e crítico de cine e televisión, será elixir ao actor encargado de dar vida ao personaxe principal. «É un personaxe que ten xa dez anos, esta é a cuarta novela que protagoniza, e a xente ten xa unha imaxe preconcibida de el», afirma Miguel Anxo Fernández. O proxecto, que será moi innovador desde o punto de vista narrativo, empezará a filmarse a finais do 2012.
   A próxima semana comezará en Galicia a rodaxe de Todo é silencio, a nova película de José Luís Corda sobre o thriller homónimo de Manuel Rivas. O filme está producido por Tornasol Films, a mesma produtora que, xunto con Milú Films, adquiriu os dereitos de A praia dous afogados, segunda novela de Domingo Villar sobre o detective Leo Caldas. O autor confirma que actualmente leva a cabo o «proceso de adaptación do guion».
   Pola súa banda, José Luís García Sánchez dirixirá Sete palabras, de Suso de Toro .

La Voz de Galicia, 25/8/2011

Galiciana - Biblioteca de Galicia


Galiciana é a Biblioteca Dixital de Galicia impulsada pola Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia e a Fundación Cidade da Cultura e xestionada pola Biblioteca de Galicia co obxectivo de difundir e preservar o rico acervo bibliográfico galego.

O proxecto pretende non só a dixitalización dos fondos senón tamén a normalización do acceso mediante a aplicación de normativas abertas e internacionais, co fin de facilitar a máxima visibilidade da biblioteca e de cada unha das súas obras.

Galiciana integra, ademais de fondos da propia Biblioteca de Galicia, recursos das principais bibliotecas patrimoniais galegas e de centros galegos en América. Intégrase en Hispana, o directorio e colleiteiro de recursos dixitais españois e Europeana, a Biblioteca Dixital Europea xurdida como unha forma de contribuír á preservación e difusión do patrimonio bibliográfico e co fin de mostrar ao mundo a riqueza cultural dos pobos de Europa.

14/9/11

Nace o Refraneiro Galego, unha aplicación para iPhone con case 10.000 refráns para consultar offline


A tradición oral de Galicia conta desde agora cunha nova ferramenta de consulta e referencia: o Refraneiro Galego para iOS, unha aplicación para móbiles que permite consultar case 10.000 refráns diferentes desde trebellos como o iPhone, o iPod ou o iPad. Desde o pasado xoves está dispoñible na Apple Store esta anovadora aplicación, que trata de achegar o patrimonio cultural galego e a tradición oral do país ás tecnoloxías da información e as redes sociais.

A aplicación, que se vende por 0,79 euros, permite consultar en modo offline (sen necesidade de estar conectado a internet) os 9.500 refráns que forman esta colección do Refraneiro Galego, visualizándoos en modo aleatorio ou mediante a busca por palabras. Tamén é posible gardar os refráns preferidos na sección favoritos, así como compartilos pola rede vía correo electrónico, Facebook ou Twitter. O Refraneiro Galego para iOS tamén inclúe un sistema de alerta opcional que permite recibir no teléfono un refrán diferente cada día ou cada semana sen ter que abrir a aplicación.

Unha ferramenta útil, entretida e divulgativa; unha xoia da tradición oral e da sabedoría popular de Galicia. E é que? non hai refrán vello que non sexa verdadeiro!!

A aplicación do Refraneiro Galego para iPhone tamén conta cunha versión reducida na rede: www.refraneirogalego.com, unha web que publica novos refráns diariamente e onde calquera pode enviar as súas suxerencias, do mesmo xeito que no Facebook e no Twitter (@RefraneiroGZ).

O Refraneiro Galego para iOS é un proxecto persoal da xornalista coruñesa Pilar Mera, encargada de recompliar os case 10.000 refráns, deseñar a interface da aplicación e poñer en marcha a web e os perfís en facebook e twitter do Refraneiro, todo baixo o alias de Decrecemento Feliz. Canto ao código, a programación do Refraneiro está asinada por Víctor Pena e Esteban Bouza, os dous enxeñeiros informáticos que forman o selo Filloa Dev e autores de O Tempo, outra aplicación para móbiles publicada en xaneiro de 2011 e que ofrece con detalle e actualizacións frecuentes todas as predicións e informacións meteorolóxicas de Galicia.

                                                            GaliciaHoxe.com 14.09.2011

13/9/11

Parabéns, Agustín!





A literatura galega vístese de gala, xa que Agustín Fernández Paz vén de ser galardoado co VII Premio Iberoamericano SM de Literatura Infantil e Xuvenil na cidade de Guadalajara (Méjico).
O premio, dotado con 30.000 dólares (uns 22.000 euros), recoñece a traxectoria de autores de recoñecido prestixio. Convócao anualmente o Instituto SM para a Educación xunto coas institucións que conforman a Asociación do Premio: Centro Rexional para o Fomento do Libro en América Latina e o Caribe (CERLALC), International Board on Books for Young People (IBBY), Organización de Estados Iberoamericanos para a Educación, a Ciencia e a Cultura (OEI), e a Oficina Rexional de Educación para América Latina e o Caribe da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO/OREALC).
Agustín, que sempre escribe en galego porque segundo ten manifestado en distintas ocasión esta é a súa lingua habitual e literaria, é premio nacional de literatura infantil e xuvenil en España (2008) pola súa obra O único que queda é o amor. El non concorda con aqueles que pensan que escribir nunha lingua minorizada pecha portas, e este galardón vén darlle unha vez máis a razón.
Grazas, Agustín, por volvernos facer sentir universais dende a nosa lingua e a nosa cultura.





11/9/11

Mª Dolores - DEP


A Mª Dolores,
responsable da biblioteca do IES Luís Seoane,
con todo o noso cariño.
As nosas apertas para a familia, amig@s, compañeir@s e alumn@s.

8/9/11

No niño novo do vento

O Pazo de Exposicións e Congresos da Coruña (Palexco) acolle dende este xoves a mostra itinerante 'No niño novo do vento. Cen anos con Alvaro Cunqueiro 1911-2011', coa que se conmemora o centenario do nacemento do escritor mindoniense.

Esta exposición, promovida pola Consellería de Cultura e Turismo, a Editorial Galaxia, a Fundación Penzol e o Concello da Coruña, inclúe todo tipo de fondos documentais, obxectos persoais, manuscritos e primeiras edicións das súas principais obras.

'No niño novo do vento', que estará aberta ao público durante todo o mes de setembro, estrutúrase en cinco apartados nos que se describe o universo de Cunqueiro a través de elementos como a reprodución do seu escritorio de traballo, a narración biográfica no seu contexto histórico ou a exhibición de materiais "de grande valor tanto emocional como patrimonial, sinala a Consellería de Cultura nun comunicado.

Así mesmo, un espazo audiovisual reproduce en vídeo distintos documentais, entrevistas e gravacións das súas obras teatrais e dous computadores con pantallas interactivas permiten a consulta de datos, fotos e bibliografía. Como material complementario editouse un catálogo sobre os contidos da exposición.

En total, a mostra está composta por 16 paneis de textos informativos e imaxes nas que se fai un percorrido pola vida e obra de Alvaro Cunqueiro. Así, en oito vitrinas preséntase unha selección bibliográfica da súa obra en galego e en castelán, ademais de traducións en diferentes linguas estranxeiras ou unha compilación dos seus artigos xornalísticos.

A exposición, comisariada por María García Liñeira e Víctor Freixanes, inclúe un espazo escenográfico realizado por Rodrigo Roel, que reproduce o estudio no que traballaba Cunqueiro nos anos 50 no seu Mondoñedo natal.

'No niño novo do vento' xa se expuxo en Mondoñedo, Santiago de Compostela; Ourense e Lugo. Tras o seu paso por A Coruña, visitará Pontevedra, Ferrol e finalmente rematará en Vigo a finais de ano.

                                                                                           Galicia Hoxe 8-9-2011

5/9/11

No somos fans de locomía


Me reí bastante leyendo la siguiente carta del EPS
CARTA DE LA SEMANA
Salimos en una de las fotos del artículo de Diego A. Manrique, con fotos de Miguel Trillo,‘Estrellas anónimas’ . Somos la pareja de una de las fotos, presentados como fans de Locomía. Queremos que rectifiquen. Esa foto está hecha a la salida de uno de los conciertosde Tino Casal en el Parque de Atracciones de Madrid, no de un concierto de Locomía, al que nunca hemos asistido. Sobre todo dejen de referirse a nosotros como fans de Locomía. Tenemos una trayectoria personal y profesional que en ningún momento ha tenido que ver con ese fantástico grupo de los ochenta, más allá de la referencia estética, que coincidía, en este caso,con todos los que nos dedicábamos al mundo del espectáculo en ese momento, estética de la que sin duda fuimos pioneros. Nunca hemos sido fans de Locomía. Por supuesto, nos encantaba su trabajo, pero ya anteriormente teníamos ese ‘look’ . Sí éramos seguidores de Culture Club, Visage, Divine, Dear of Alive, David Bowie, Peor Imposible, Tino Casal. Además, jamás hemos pertenecido a ninguna tribu. Como periodistas,deben ilustrarse antes… Como decir que llevamos pantalones bombachos… ¡son pantalones de arrocero de la India! Que Manrique y Trillo hagan el favor de excluirnos de sustribus y de no volver a sacar ninguna foto nuestra. ¡Es la foto más horrorosa que nos han hecho nunca!

Educación subvenciona con 46.000 euros un centro de élite ultrarreligioso

El colegio Miraflores propone formar a los niños "como verdaderos apóstoles"

CRISTINA HUETE - Santiago - 04/09/2011

La orden religiosa de las Esclavas de la Santísima Eucaristía y de la madre de Dios -de origen mexicano y con excelentes relaciones políticas y económicas en el país azteca y en Galicia- ha obtenido un concierto educativo de la Consellería de Educación. Recibirá más de 46.000 euros de las arcas públicas este año para formar a los niños "como verdaderos apóstoles" en la fe cristiana. La aseveración sobre el objetivo educativo la formuló el año pasado, en una entrevista publicada en La Voz de Galicia, la máxima responsable de los centros Miraflores esparcidos por el mundo, Salud Conde. "La verdad es que este colegio no es para todos", precisó la monja en la entrevista para destacar el elitismo del centro escolar que ahora subvenciona la Xunta. Y dibujó el perfil de quienes deben ser sus alumnos: "La familia, que sea lo mejor integrada posible y si está disfuncional, que no haya problemas". "El perfil de estos niños es que sean verdaderos apóstoles en el medio en el que se desenvuelvan. Que sean niños que se sientan capacitados en todos los sentidos: espiritual, académico, social... y también son muy importantes los idiomas", enumeró la religiosa los valores del centro ahora concertado.

Salud Conde (ourensana emigrada a México, en donde lleva más de medio siglo creando y dirigiendo el conglomerado de los centros religiosos Miraflores) es íntima amiga de Manuel Fraga. El entonces presidente de la Xunta acudió a la inauguración del colegio ourensano en 2004. Junto a él, el empresario ourensano afincado en México Olegario Vázquez Raña (propietario de diversos grupos de comunicación en México), la plana mayor del PP provincial y, además, representantes de la directiva de la Fundación San Rosendo que presidía el cura Benigno Moure, ahora en la cárcel cumpliendo condena por estafa.

La concesión de un aula de Infantil concertada para el colegio ultrarreligioso supone un primer paso en la cofinanciación por la Xunta del centro. La Consellería de Educación confirmó a este diario que en años sucesivos podrían incrementarse las aulas concertadas. "Cumple todos los requisitos que figuran en la norma, de demanda y de población", sostienen las fuentes de Educación.

Sin embargo, el elitismo del centro -que segrega por sexos- y las condiciones familiares que exige la dirección para aceptar a sus alumnos, han hecho que hasta el momento su matrícula se nutra básicamente de familias de la ciudad con alto poder adquisitivo y de las de nueva adscripción en el municipio.

En el mismo ayuntamiento de Pereiro de Aguiar está el colegio público Ben-Cho-Shey. Masificado. El profesorado se ha movilizado constantemente en los últimos años en demanda de nuevas aulas que la Consellería de Educación les ha negado "mientras las concede al colegio privado". Ello, aun cuando Salud Conde no es partidaria de subvenciones. En la entrevista concedida a La Voz de Galicia, la máxima responsable de los centros Miraflores del mundo aseguraba tajante: "Hemos pedido el concierto porque lo quieren las madrecitas, pero no me gustan las subvenciones porque no quiero vivir amarrada". Lo hará. Pero con el malestar de todos los sindicatos.

A comienzos de este año, Comisiones Obreras, CIG, STEG y UGT denunciaron ya el inminente "despilfarro" que supone la concertación con el Colegio Miraflores. "La Xunta le paga la educación a los ricos cuando esa necesidad está cubierta ya por el centro público de Pereiro de Aguiar", sostienen, indignados. El colegio Miraflores crece, según los profesores, a expensas del centro público.

Las buenas relaciones de Salud Conde con el Partido Popular acrecientan el malestar de los sindicatos. No solo Fraga acudió a arroparla en el acto inaugural del centro privado en 2004, acompañado de importantes empresarios. Seis años después, Alberto Núñez Feijóo representaba a la Xunta en el respaldo al centro que había aumentado ya sus aulas, en previsión del crecimiento que ahora llegará con el concierto. Junto a él, el presidente de la Diputación provincial, José Luis Baltar, el presidente de Coren, Manuel Gómez Franqueira, el obispo de Ourense y Vázquez Raña, el gran benefactor de todos los centros educativos Miraflores que están esparcidos por el mundo.
Masificación en la escuela pública

El concierto que la Consellería de Educación ha concedido al colegio Miraflores supone "la asfixia del centro público". Sindicatos y profesores del colegio Ben-Cho-Shey no tienen duda alguna de que la Xunta ha impedido la ampliación del colegio público para garantizar la subvención del religioso.

"Los niños del Ben-Cho-Shey están masificados, superando la ratio recomendable de alumnos por aula", sostienen los representantes sindicales que advierten de que los vecinos del municipio no acudirán al centro privado "porque no pueden pagar transporte y comedor".

El concierto con el centro Miraflores pone el punto final a una "evidencia" que profesorado público y sindicatos esperaban desde 2010, cuando Salud Conde acudió a Ourense para inaugurar la ampliación de las instalaciones acompañada de los máximos representantes del PP gallego y provincial. "La vinculación con el PP es diáfana", destacan los representantes de Comisiones Obreras, que, al mismo tiempo, tildan de "ultrarreligioso" el centro.

La monja despejó abiertamente la incógnita sobre el elitismo del centro cuando, ampliado el espacio del colegio, explicó a La Voz de Galicia: "Los colegios para nuestros niños tienen que ser muy oreados, con mucha vegetación, con mucho espacio. El niño tiene que crecer distendido, no puede crecer a oscuras. Tiene que ser un colegio en el que los niños se sientan en su casa".

Los alumnos del Ben-Cho-Shey no podrán disfrutar de tanto espacio. "Están masificados y utilizan las aulas de informática e inglés por falta de espacio", detallan molestos los sindicatos.

Excomuniones de quita y pon

JAVIER MARÍAS LA ZONA FANTASAMA
Excomuniones de quita y pon

JAVIER MARÍAS 04/09/2011

España tiene cuatro millones de parados, un 20% de la población. Las perspectivas son malas y el desempleo entre los jóvenes alcanza el 45%. No hay un euro para nada salvo para las fiestas de cada localidad -ninguna las cancela nunca, para la diversión municipal e idiota no hay crisis-. La gente sale cada vez menos en verano: una semana, diez días, quince a lo sumo. Agosto es ya un mes normal en las grandes ciudades. Éstas no se quedan vacías jamás y la mayoría de sus comercios permanecen abiertos, por necesidad. Los que disponen de vacaciones pero no de dinero para marcharse intentan hacer lo que no pueden el resto del año: dormir más, descansar, pasear, llevar un ritmo sosegado, recuperar fuerzas. A sabiendas de todo esto, al Gobierno de la nación y al Ayuntamiento y la Comunidad de Madrid no se les ha ocurrido otra cosa que paralizar, bloquear y dividir la capital del Estado durante ocho días seguidos -ocho- para entregársela sin restricciones al Papa y a la Iglesia Católica, en detrimento de los pobres madrileños, que, una de dos: o se convertían rápidamente y se sumaban a las hordas de "peregrinos", o se veían encarcelados en sus domicilios y asediados desde el exterior. Durante ocho días -ocho- es como si hubiéramos padecido dos Muros de Berlín que nos confinaban a una pequeña porción de nuestra ciudad, casi a un barrio. Resultaba imposible cruzar la Castellana a menos que uno diera un monstruoso rodeo a pie bajo temperaturas tórridas; otro tanto sucedía, en perpendicular, con la Gran Vía y Alcalá. Las dos arterias principales, vedadas al tráfico; las líneas de autobús, imbécilmente suprimidas o desviadas cuando más se las necesitaba, dado que habían llegado de golpe "un millón de peregrinos", según los organizadores de las Jornadas Mundiales de la Juventud papal, quienes han invadido y tomado Madrid. En el metro, por tanto, no podía ni entrarse: los que se aventuraban salían planchados como Tom y Jerry o sucumbían a lipotimias.

El espectáculo ha sido dantesco y de un primitivismo descorazonador: las jóvenes huestes uniformadas (unas parecían de Falange, otras boy-scouts) deambulando sin sentido, en riadas, gritando y cantando antiguallas sin cesar (muy cívicas no han sido, sin ningún respeto por el trabajo o el descanso de los habitantes), esperando a vislumbrar a Ratzinger para luego exclamar cosas propias de tarados mentales ("¡Lo he visto un segundo, ha sido superemocionante y superimpresionante!"), tratando de parecer alegres y resultando irremediablemente tristes. ¿Qué tiene la Iglesia Católica para conseguir la sordidez incluso allí donde la media de edad es de veintidós años y el motivo -se supone- uno de júbilo para ella? No sé, quizá lo aclaraba una participante al referirse a la "juerga" de la noche anterior: "Ay, nos quedamos hasta las dos de la madrugada, en una macrofiesta de vida consagrada" (sic). Sea esto último lo que sea, como gran jolgorio no sonaba muy prometedor.

La Iglesia española no ha tenido bastante este año con su abuso de Semana Santa. En Madrid ha celebrado una segunda, multiplicada por cien. En pleno agosto todo ha sido ocupado por procesiones, hemos vuelto a ver desfilar a sus deprimentes y falleras efigies (que para muchos no son más que tótems), nos han breado a misas y alocuciones, nos han llenado el Retiro de confesonarios grotescos -como si no hubiera bastantes templos vacíos-, las calles de feligreses chillones. TVE, que se debe a todos, ha estado monopolizada y ha retransmitido cada pasito del Sumo Hechicero de una tribu, como si no hubiera más en el mundo y sólo católicos practicantes en el país. De los beatos Gallardón y Aguirre, de los beatos todos del PP, no otra cosa se podía esperar. Pero qué truculenta despedida la de Zapatero: calzándole los escarpines rojos a ese Papa fashion-victim, convirtiendo la capital del país que gobierna en el escenario más reminiscente de la vida bajo el franquismo que yo haya contemplado desde que Franco murió. La misma sensación de agobio y de no tener escapatoria, de claustrofobia, de cautiverio. En Madrid, durante ocho días, nadie pudo trabajar, ni desplazarse, ni comprar, ni descansar, ni pasear, ni respirar. Claro que ha habido pérdidas, y no sólo económicas: de salud democrática y de salud mental. Parecía 1961, no 2011. Y qué decir de los obispos españoles: Rouco, con su rouca faz; Martínez Camino, con su retorcido colmillo; Braulio Rodríguez, con su peculiar idea de lo que son "paletos". Además de eso, han llamado "parásitos" a quienes se oponían al boato de esta visita papal, esa palabra, "parásitos", que precisamente ellos nunca deberían pronunciar. Han hablado de "acoso" a la Iglesia ... mientras se adueñaban de una capital a cuyos ciudadanos acosaban ellos sin contemplaciones. Y Ratzinger ha cargado contra quienes, "creyéndose dioses, desean decidir qué es o no verdad, lo que es bueno o malo, justo o injusto" ... cuando no otra cosa lleva dos mil años haciendo la institución que él preside, con la agravante de imponérselo a los demás.

Con todo, el cinismo, la frivolidad y el mercantilismo de la Iglesia han hallado su más nítida expresión en este detalle: según ella, hay pecados tan horribles que acarrean la excomunión, en este mundo no hay posible perdón para ellos ... salvo si se confiesan ustedes en Madrid en estos días de agosto, que el Papa necesita masas y hay que atraerlas como sea. Entonces sí les levantaremos la excomunión. Bueno. Es asunto de la Iglesia, claro está, pero no me digan que no es esto lo mismo que lo que en publicidad se llama una "superoferta" o un "ofertón".

© EDICIONES EL PAÍS S.L. - Miguel Yuste 40 - 28037 Madrid [España] - Tel. 91 337 8200
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas