Nada máis entrar

Nada máis entrar", de Lucía Aldao
Outubro de 2007

Nada máis entrar,

incluso antes de calquera porta,

había unha intención enorme de quererte.

Había manchas de humidade que eu mesma

levei a enmarcar ó mesmo inferno

e penso que por iso agora

teño unha relación parecida cos recordos e cos museos.




Había xente que estivera antes

e eu era a encargada de esquivalos polo pasillo

e de buscar incansable as súas biografías na túa cama.




Non había luz.

As ventás estaban mal pensadas.

Servían para outras cousas…




E a pesar dos choros, eu timbraba.

Timbraba para ver se baixabas

pero sobre todo timbraba

para ver se eu subía.