"Non hai ningunha lectura perigosa. O mal non entra nunca pola intelixencia cando o corazón está san"

Jacinto Benavente

16/11/14

Sísifo

Outro castigo eterno famoso foi o de Sísifo, o máis astuto dos mortais. Sísifo foi fundador e rei de Éfira (nome antigo da cidade de Corinto) e  pai de Odiseo con Anticlea, antes de que ela casara con Laertes.
 
 Condenado por denunciar a Zeus polo rapto de Exina, foi obrigado no Tártaro a empurrar una rocha enorme ata o cumio dunha pendente, desde onde caía  de novo impelida polo seu propio peso, véndose obrigado a empurrala unha e outra vez.




                                                                         Paula Sánchez Hernández, 1º Bacharelato-B
 
   

Danaides


Belo e Anquínoe tiveron dous fillos, Dánao e Egipto. Egipto enfrontouse con Dánao e este exiliouse a Argos coas súas cincuenta fillas, as Danaides. Máis tarde Egipto, por medo a represalias, decidiu facer as paces co seu irmán e, para iso, fixo que os seus cincuenta fillos casasen coas súas sobriñas, as Danaides, pero Dánao encargou as súas fillas que levaran unha daga a noite de vodas para asasinar aos seus respectivos homes. 
Por esta acción, as Danaides, agás a maior que non matou ao seu home, foron condenadas no Tártaro a encher eternamente un barril sen fondo.

                                                           
                         Marta Lodeiro Merelas  1º bacharelato B

Ixión

Ixión prometeulle a Deyoneo un valioso agasallo, se este lle permitía casar coa súa filla Día, pero ste enon cumpriu a súa promesa. Entón, Deyoneo quedou coas eguas  de Ixión.
Ixión pareceu non molestarse e invitou ao seu sogro a un banquete. Cando Deyoneo chegou, Ixión tirouno a un pozo cheo de carbón ardendo. Todos se arrepiaron, xa que violara a sagrada lei da hospitalidade.

Zeus foi o único que se apiadou del e invitouno a un banquete cos deuses. Durante o banquete, Ixión intentou seducir a Hera. Zeus formou unha nube coa apariencia da deusa, coa que se  uniu Ixión. Informado Zeus, conformouse con desterralo, porque pensou que beber néctar  o fixera tolear. Pero cando viu que Ixión presumía de seducir a Hera, decidiu matalo cun raio e castigalo a xirar eternamente atado a unha roda no Tártaro. 


                                                                                         Déborah dos Santos, 1º bacharelato-B

Tántalo

Segundo a mitoloxía, aqueles mortais que por exceso de orgullo (hybris) ofendían aos deuses, eran enviados ao Tártaro  (lugar do inframundo destinado aos criminais), onde sufrían un castigo eterno.
Así pasoulle a Tántalo, fillo de Zeus, que era invitado habitualmente aos banquetes dos deuses e reveláballes aos mortais os segredos que alí escoitaba. 
Nunha ocasión, rouboulles néctar e ambrosía, polo que os deuses se enfadaron. Tántalo para disculparse organizou un banquete, e cando viu que non había suficiente comida, decidiu matar ao seu fillo Pélope, cociñouno e ofreceullo aos deuses. Estes advertidos non tocaron a comida, agás Deméter aínda apenada pola perda da súa filla Perséfone.
Tántalo ao morrer sufriu un suplicio eterno consistente en estar mergullado nunha lagoa coa auga ata o colo e con árbores cheas de froitos sobre a cabeza, pero sen poder beber nin comer.

                                                                Rocío Espiñeira, 1º bacharelato-B

13/11/14

O MISTERIO DO BOSQUE

        Vouvos contar a historia que me sucedeu unha noite de outono cando fomos pasar,  eu e unha filla miña,  a fin de semana á casa que herdei da miña avoa.
       Chegamos o venres á noite e ó rematar de cear decidimos ir dar un paseo ata unha lagoa que hai preto da vivenda. Íamos camiñando, cando de súpeto, sentimos unha forte respiración entre os matoxos.  A filla tremeu co medo e decidín ir botar unha ollada. Nese intre sentín como se botou  sobre mi un gran lobo; forcexeamos, pero non puiden evitar que me trabara.
       A rapaza conseguiu coller unha pedra e tiroulla ó animal, que quedou aturdido e fuxiu. Eu esvaecínme no momento: cando espertei, estaba deitado na cama, cunha ferida sanguenta na man.
       A mañá seguinte vin que xa non tiña ningunha marca no corpo do ataque que sufrira. Erguinme, fun ao lavabo  e cando me mirei ó espello vin que os dentes que están preto das moas medráranme tanto que me saían fora da boca. Comezoume a picar todo o corpo e cando levantei a camisa vin que  tiña o peito cheo de pelo. Pensei tolear !
       

Comenteillo cheo de angustia a Manuela , a miña filla. Ela buscou información na Rede sobre o que me estaba acontecendo, e díxome que cando houbese lúa chea convertiríame nun lobishome. Sería perigoso, podería mesmo atacar e matar xente que estaba ó meu redor...
 Mirei o almanaque : nunhas horas estaría a lúa en todo o seu esplendor no medio do ceo!
       Vendo a terrible situación, a miña filla díxome que había un curandeiro que vivía nunha montaña preto da lagoa e que sabía de historias e feitizos relacionados cos lobos.  
Decidimos ir alí, pero o traxecto ocupounos máis tempo do esperado. Na metade do camiño alcanzounos unha terrible tormenta, que nos fixo desviar da ruta que pensáramos seguir. Cando a tempestade rematou,  entre as árbores, apareceu o resplandor da lúa chea:  convertínme en lobishome e empezoume a ulir marabillosamente o sangue daquela moza que ía comigo e que eu xa non recoñecía!
        Manuela botou a correr e chegou por fin á casa do curandeiro, ao que lle pediu axuda desesperadamente. O home colleu unha estaca de madeira e dirixíuse cara a min, cravándoma no corazón.
       Eu lancei un forte ouveo e desplomeime no chan transformándome por fin na persoa que era antes de comezar toda esta desagradable experiencia. Manuela e eu démoslle as grazas a aquel home tan sabido e voltamos á nosa casa, por fin. O pesadelo rematara.




 Este relato é unha creación conxunta de  Marta, Sergio, Daniela e Lorena, alumnos de 4º ESO C
     

9/11/14

As Parcas

Átropos ou As Parcas (pintura negra), Francisco de Goya
As Parcas, chamadas Moiras en Grecia, eran tres divindades que personificaban o destino. Pertencen a primeira xeración divina e encargábanse de establecer a duración da vida de cada persoa.
Os seus nomes eran Cloto (Nona, en Roma), Láquesis (Décima, en Roma) e Átropos (Morta, en Roma). Son representadas como tres vellas fiandeiras. A primeira representaba o nacemento, a segunda o matrimonio e a terceira a morte. Cloto fiaba o fío da vida cunha roca e un fuso, Láquesis medíao coa súa vara e Átropos, a máis terrible, cortábao coas súas tesoiras, cando chegaba a hora. Zeus informábaas sobre quen debía morrer e era capaz de retrasar esa morte, pero non de evitala, xa que incluso el estaba sometido ás Parcas.
No Foro de Roma estaban as súas estatuas, chamadas Tria Fata ou Tres Destinos, en alusión ao Fatum ou personificación do destino. Do plural Fata, deriva o substantivo “ fada". 
                                                                              Elvira Sánchez Barreiro, 4º ESO-B

Falando en latín sobre a morte

     
  • In articulo mortis (“á hora da morte”): expresión que se emprega para indicar os últimos momentos de alguén.
  • In memoriam (“en memoria dunha persoa morta”): locución relacionada con inscricións funerarias e os escritos en homenaxe a un defunto.
  • Post mortem (“despois da morte”): emprégase na linguaxe médica e no dereito.
  • Réquiem (“descanso”): misa que se di polas almas dos mortos. Composición musical para dita misa.
  • Corpore insepulto (“co corpo sen sepultar”): dise do funeral que se celebra co defunto de corpo presente.
  • Resquiescat in pace (“descanse en paz”): frase do oficio de defuntos cuxas iniciais grávanse sobre as tumbas, R.I.P., aínda que hoxe en día acostuma a empregarse máis a fórmula D.E.P.
  • Rigor mortis (“rixidez do cadáver”): endurecemento do corpo despois da morte.

                               Alba Sánchez, Paula Sánchez e Marta Lodeiro, 1º bacharelato-B
     
     

Léxico da morte

  • Cadáver: é o corpo dun ser vivo morto. De cadāver, -eris, en relación co verbo cadere, 'caer' (“caído”, “morto”). Descomponse nos termos: caro data e vermibus. O significado sería “carne dada aos vermes”.
  • Defunto: procede de defunctus, do verbo defungor “cumprir, pagar unha débeda, acabar con”.
  • Incinerar: acción de queimar algo ata reducilo a cinzas. Do latín in + cinus “cinza”.
  • Inhumar: acción ou acto de enterrar un cadáver. Do latín in + humus “terra”.
  • Sepelio: acción ou cerimonia de inhumar ou enterrar o corpo dunha persoa falecida. Do verbo sepelire “enterrar”.
  • Exequias: de exequiae que significa “honras fúnebres”, do verbo exsequor que significa seguir ao enterramento.
  • Funeral: do latín funus,-eris “cerimonia fúnebre”, “cortexo fúnebre”.
  • Columbario: do latín columbarium “conxunto de pequenos nichos nos cemiterios dos antigos romanos, onde colocaban as urnas coas cinzas dos defuntos”. Ten relación con termo latino columba “pomba” e con columbarium “palomar” pola similitude entre os palomares e os nichos funerarios.
  • Osario: nun cemiterio lugar onde se enterran os ósos que se sacan das lápidas. Do latín os,ossis “óso”, máis o sufixo -arius “lugar”.
  • Lápida: do latín lapis,-idis “pedra”. Pedra gravada xeralmente en mármore que serve para marcar onde se atopa unha sepultura.

                                                     HELENISMOS
  • Tumba: do grego: τύμβοςtúmulo”. É unha edificación con forma de cámara destinada a depositar os defuntos.
  • Necrópole: é un cemiterio ou lugar destinado aos enterramentos. Etimoloxicamente significa cidade dos mortos, de νέκρος “morto, cadáver” e πόλις, “cidade”.
  • Sarcófago: é un recipiente, xeralmente tallado en pedra, destinado a conter un cadáver. De σάρξ, σαρκός “carne” máis φαγεîν “comer”, que se traduciría como «o que devora carne».
  • Pompa: de πομπή , “procesión, desfile solemne”.
  • Epitafio: de ἐπί “sobre” máis ταφός “tumba”. É o texto en verso, que inscrito nunha lápida ou placa, honra ao defunto,
  • Cemiterio: do termo κοιμητήριον "dormitorio", derivado de κοιμάω “acostarse”. Segundo o cristianismo, os corpos durmen” ata o día da resurrección.

                   Antía Merelas e Antón Sánchez, 1º bacharelato-B

Inscricións funerarias dos romanos



              As inscricións funerarias están dedicadas aos defuntos. Normalmente están formadas polos seguintes elementos:

1.  Unha invocación aos deuses Manes D (Dis) M (Manibus) S (Sacrum), que significa consagrado aos deuses Manes (espíritos dos mortos).
2.     O nome do defunto en caso nominativo ou dativo.
3.    A idade na que finou é indicada normalmente por AN (annorum), tamén por A ou ANN e logo o número.
4.     As seguintes fórmulas:  H (Hic) S (Situs/a) E (Est) “aquí está enterrado/a”  e S (Sit) T (Tibi) T (Terra) L (Levis) “que a terra che sexa leve”.
5.    O nome da persoa ou persoas que pagan ou mandan facer a inscrición e ás veces a súa relación co finado.
6.  Un verbo indicando a realización da inscrición. Poden aparecer os seguintes: F (Fecit / Fecerunt:fixo / fixeron), F(Faciendum) C (Curavit / Curaverunt:  encargouse / encargáronse de facela) ou P (Posuit / Posuerunt: colocou / colocaron).






Abreviaturas:

D.M.: Dis Manibus

Nome propio: Caio Calpurnio Clibertilo

HIC SITUS EST: aquí está enterrado

VIX(it) ANN(os) XXI: viviu 21 anos


     
              

                      Déborah Dos Santos, Rocío Espiñeira e Sara Corral, 1º bacharelato-B




Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas