"Non hai ningunha lectura perigosa. O mal non entra nunca pola intelixencia cando o corazón está san"

Jacinto Benavente

31/10/14

No Samaín... contos de medo



Unha noite para recordar

Mariela, unha moza de 15 anos, vivía coa súa familia nunha casa antiga que había nunha pequena aldea case deshabitada.  Achábanse nunha zona de pouca xente,  xa que das casas que quedaban só eran dúas ou tres as que estaban ocupadas.  A Mariela, nas tardes de verán, encantáballe pasear polos prados que había ao redor do cemiterio e así, de paso, tamén ía visitar os seus avós aos que por desgraza non puidera coñecer. Os seus pais, Xan e Lupe, sempre estaban moi pendentes dela, porque dende pequena tiña o costume de espertar e erguerse xa ben entrada a noite.  Xa levaran varios sustos.  Cando tiña só seis anos decatáronse de que a nena non estaba na cama e pasaron o resto da noite en busca dela, sen atopar rastro. Á mañá seguinte, despois de non pegar ollo en toda a noite, Lupe recibiu unha chamada da súa veciña Maribel dicíndolle que encontrara a cativa deitada diante da súa casa e que esta non sabía onde estaba nin que facía alí. A partir desa noite botou un ano enteiro levantándose polas noites, e os seus pais xa estaban desesperados.
Foi a noite do 1 de novembro de 1983, día de Todos os Santos. Era unha noite fría de inverno, o único ruído que se podía escoitar na rúa era o da choiva retumbando nos tellados das casas en ruínas que rodeaban o cemiterio. Mariela, atopábase no seu cuarto, tombada na cama e xa co sono prendido. Xa levaba varios anos sen acontecerlle nada fóra do normal, polo que Lupe e Xan xa durmían tranquilos. Pero aquela noite, Mariela volveu a marchar, e, desta vez, ninguén se decatou. Non eran moito máis das tres da mañá e a rapaza saíu da súa casa  en dirección ao cemiterio, cunhas flores na man, disposta a levarllas aos seus avós. Ía en pixama, sen abrigo ningún, e tampouco se detivera para calzarse. Naquel momento estaba a caer un boa treboada, polo que Mariela se puxo pingando. No cemiterio había máis xente, xente que se xuntaba alí cada noite... A rapaza chegou a xunto a eles e a súa sorpresa foi que atopou alí aos seus avós. Naquel momento todo era felicidade, pero non ía durar moito. Non lle temía a nada, a pesar da hora que era e onde se atopaba. En realidade, esa xente eran os espíritos dos cadáveres que estaban alí soterrados e había moito que non vían a unha persoa. De súpeto, toda esa tranquilidade se converteu nun rebumbio. Os mortos comezaron a berrar e a rodear a Mariela, cada vez estaban máis preto dela e esta comezaba a asustarse. Os tronos cada vez soaban máis forte e os raios relucían máis. Todo estaba escuro, e a rapaza non podía ver nada. Ela tamén empezou a berrar, estaba morta de medo, pero aínda seguía durmida. A cabeza comezaba a darlle voltas e a cada paso vía máis xente. As árbores non facían máis que abanearse dun lado para o outro, e as súas sombras cubrían todas as tumbas. Xa non sabía que facer.  Entón, botou a correr.
 Xa afastada do cemiterio a tranquilidade parecía que regresaba. Ía camiñando por unha corredoira de terra e os pés enterrábanselle no chan debido á cantidade de auga que caera. Tropezou cunha pedra con tan mala sorte que caeu por un barranco. Espertou ao día seguinte ao escoitar os berros dos seus pais e do resto dos veciños da aldea. Levaban toda a noite na súa busca, e por fin deran con ela. Estaba sentada xunto a unha árbore. Choraba desconsolada, ao mesmo tempo que a boca non paraba de tremerlle debido ao frío que ía. Non sabía que acontecera,  nin de que maneira podía ter chegado ata alí.
Xa na casa, e unha vez que Mariela entrou en calor, os seus pais comezaron a preguntarlle o que pasara. Pero Mariela non lembraba nada do acontecido esa noite. 

     Mencía Corral Ares ( 3º ESO A)







29/10/14

BENVIDOS Á BIBLIOTECA DO NOSO IES...


        Vimos de rematar, un ano máis, as sesións de FORMACIÓN DE USUARIOS pensadas para o alumnado de 1º de ESO do noso instituto.
       Como se trata de rapaces e rapazas novos no centro, o equipo de biblioteca adica neste primeiro trimestre, como xa é costume,  un par de sesións a presentarlles o funcionamento deste espazo común do IES. Fálase con eles dos tipos de fondos dos que poden dispoñer, da distribución dos mesmos neste espazo, do funcionamento da CDU, dos blogs que poden visitar e nos que poden participar... Despois de ofrecer esta información, agárdalles unha tarefa por equipos na que competirán para ver quen aplica con maior acerto e rapidez o aprendido á hora de facer a busca de media ducia de materiais de distinto tipo. Que gañe o mellor!


E VÓS, A QUE TEDES MEDO?


   
      Achéganse con pasos silandeiros o Samaín, Defuntos, Halloween... E con eles vainos envolvendo unha néboa de intriga, suspense, temor e curiosidade polo Alén. Tes medo? A que? Pensa no fermoso epílogo de Cando petan na porta pola noite, de Xabier P. Docampo:


                               EU TEÑO MEDO...


Cando petan na porta pola noite.
A estar só cando non quero estar só.
A estar no medio de moita xente.
A quedar só no mundo.
A non morrer nunca. 
A morrer pronto.
A morrer estupidamente nunha estrada.
A quedar inútil.
A tolear.
A que lle pase algo aos meus.
A que os que quero non me queiran.
A perder o gusto polas cousas que me gustan. 
A ter que vivir sempre nunha cidade.
A que non haxa flores.
(...)
A non ter medo a nada.
A ter moito medo.
Cando pasa moito tempo sen que ninguén pete na miña porta.
A...





      Nas aulas respiramos estes días o aire do misterio, que fai agromar en nós a intención de deixarvos aquí textos feitos polo alumnado e relacionados co apaixonante mundo do irracional. Se queredes sentirvos atrapados polo medo, polo misterio e polos coñecementos sobre o Máis Alá, non deixedes de abrir estes días a xanela do noso blog... Seguro que non vos vai deixar impasibles.  

28/10/14

Falece Begoña Caamaño

Begoña Caamaño
Onte faleceu en Santiago de Compostela a xornalista,  escritora e activista Begoña Caamaño. Carlos Negro, escritor vencellado ao quefacer desta biblioteca, expresa así a súa dor, que tamén é a nosa. 


 Carta desde a illa de Eea

"De Circe, deusa infeliz que leva na fronte a marca da saudade, para Begoña Caamaño, muller libre e notable escritora, cuxa ausencia conmove as entrañas con grande coita.
Prezada compañeira:
Desde o lamento que provoca a partida daquelas que máis amamos, e mesturada coa dor que pousa no ánimo o impío capricho das Moiras, permite que invoque o teu nome
Desde o lamento que provoca a partida daquelas que máis amamos, e mesturada coa dor que pousa no ánimo o impío capricho das Moiras, permite que invoque o teu nome como un néctar sagrado á beira dos cons desta illa oculta aos ollos do mundo, gándara onde moitas de nós loitamos por construír unha civilización que aínda non se albisca no horizonte, presas da tiranía que tan adoito exercen os nosos compañeiros masculinos, ben polo imperio das armas, ben polo abuso da lei, que acostuma nos tratar como servas.
Quero agradecerche, nobre compañeira, máis alá das bágoas que esvaran sen vergoña polos sucos do rostro, a clarividencia dos teus actos, e as enormes doses de entusiasmo que fuches pousando, como unha mensaxeira da alegría, alí por onde os teus pés (non alados) pisaban. E sempre, desde o exercicio pleno da palabra, a perseguir esa utopía colectiva que ás veces semella tan lonxe: o ben común dunha sociedade de mulleres e homes libres, sen grillóns nin cadeas, unidos pola cor lila, emblema de liberdade.
Quixera agradecerche tamén, desde este arquipélago imaxinario da literatura, a xenerosidade da túa voz, que deu alento a aquelas que nunca o tiveron, pois outros, deuses sen misericordia, sentían e decidían por elas, negándolles o don da fala. E permite que che mande, desde o alén onde as vellas sombras se volven mitos, unha cálida aperta de Penélope e Morgana, de Medea e Clitemnestra, de Andrómaca e Helena. Porque ti, Begoña, acolliches as súas voces na túa boca, mudando o rumbo dos seus tráxicos destinos.
Debes saber, nestas horas de tránsito incerto, que agardamos por ti, conscientes e solidarias, na illa onde nacer muller nunca será unha condena"
Praza Pública (28-10-2014)

Desde este enlace podes visualizar un vídeo no que Begoña Caamaño presenta a súa novela Morgana en Esmelle, obra galardoada co Premio Nacional da Crítica no ano 2013. 





24/10/14

24 OCTUBRE, DÍA INTERNACIONAL DA BIBLIOTECA



A palabra "biblioteca" provén do latín bibliothēca, que á sua vez deriva do grego βιβλιοθήκη ('bibliothēke'), termo composto por βιβλίον ('biblíon' «libro») e θήκη ('théke' «armario, caixa»). Fai, pois,  referencia ó lugar onde se gardaban os libros. 

Tanto na língua castelá como na galega temos, a día de hoxe, numerosos termos que contan coas raíces prefixas e sufixas que forman a palabra biblioteca. Vexamos algúns: 

Bibliófilo: adxectivo que se aplica a aquelas persoas ás que lles gusta moito ler.

Bibliografía: relación de libros e/ou documentos referidos a un tema determinado.

Hemeroteca: colección de publicacións diarias ou periódicas.

Discoteca: colección de discos.

Oploteca: colección de armas.

Pinacoteca: colección de pinturas.

Cinemateca: colección de películas de cine.

Ludoteca: lugar onde hai xogos a disposición dos usuarios.

Moitos son os termos que podemos relacionar coa vida e funcionamento destes marabillosos espazos adicados a gardar o saber e o lecer nos seus andeis. Deixámosvos aquí algúns que poden ser do voso interese:



- Se alguén tivo diante algunha vez un INCUNABLE, podedes dar por certo que tivo a sorte de ver un libro de elevado valor. Chámaselles  así aos primeiros libros que saíron da imprenta, creada por Gutemberg a mediados do século XV. Antes da impresión dos incunables, os libros eran manuscritos. 

- Non menos afortunado será o que poida conseguir a EDITIO PRINCEPS / EDICIÓN PRÍNCIPE dunha obra de séculos pasados, pois terá dentro das súas propiedades a primeira edición impresa dunha obra literaria. Imaxinades o que pode significar ter a editio princeps do Quijote ou de Follas Novas? 


- Debedes saber que cando entrades nunha biblioteca atoparedes nos ANDEIS (cada soporte horizontal dos armarios) unha parte dos FONDOS dos que podedes facer uso (conxunto de materiais a disposición dos usuarios). Para localizar o que buscades debedes consultar os datos do LOMBIÑO de libros, DVD... Nesa etiqueta  recóllese en clave numérica a disciplina á que pertence cada fondo, as tres primeiras letras -sempre maiúsculas-  do apelido do autor (os materiais ordénanse dentro de cada disciplina de xeito alfabético, seguindo como pauta as tres primeiras letras deste dato) e, finalmente, as tres primeiras letras -minúsculas- do título da obra). 

                                                                                                       


EQUIPO DE BIBLIOTECA E 4º ESO C 


23/10/14

ACERCA DE BERNARDINO, FABULOSO CUENTO DE A.M. MATUTE

Hoy he leído un relato de Ana María Matute, titulado Bernardino.

El protagonista, que da título al cuento, es un niño raro que no se relaciona con los demás y que vive en una gran casa con sus hermanas mayores. El narrador, más o menos de la edad de Bernardino, va con sus hermanos a Los Lúpulos para jugar con Bernardino. El resto de los niños del pueblo lo rechazan  y deciden quitarle a su perro. Él los descubrirá y acepta una paliza a cambio de recuperar su mascota.

Me ha gustado este relato. Hay en él varios aspectos que me gustaría compartir con vosotros:

- La humanización del personaje. Al comienzo del relato, Bernardino es un niño frío, que no muestra sus sentimientos. Poco a poco va demostrando lo que siente: la falta del perro provoca en él angustia y cuando lo recupera llora de rabia y de alegría. El lector cuando acaba de leer el cuento simpatiza con el protagonista.

-La autora consigue intrigarnos. No sabemos lo que le sucede realmente al personaje, aunque poco a poco imaginamos que está en casa siempre porque está enfermo. Además sentimos curiosidad cuando los chicos del pueblo planean algo contra él o cuando busca a Chu, su perro.

- El cuento no sólo entretiene sino que nos hace pensar sobre la crueldad de las personas, no sólo hacia los animales sino también hacia los demás humanos. Los chicos del pueblo son intolerantes: no entienden por qué Bernardino no se relaciona con ellos  y en vez de ayudarle lo maltratan quitándole lo que más quiere violentamente y pegándole. Aunque este relato se escribió hace muchos años, hoy en día se están dando casos de violencia e intolerancia en nuestra sociedad (acoso escolar, violencia de género) y en otras culturas (países islámicos).

Os dejo aquí el enlace del texto para que reflexionéis sobre lo que os he contado.


http://oran.cervantes.es/imagenes/bernardino_de_ana_maria_matute.pdf

                                                                           
                                                                            SONIA MARTÍNEZ PETEIRO, 4º ESO C







16/6/14

Concellos de Galicia



Autor: David Ansede, 1º ESO A


Autora: Tatiana López, 1º ESO B


Autor: Angel Nicolás Dopazo, 1º ESO B

Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas