Blog da Biblioteca do IES de Curtis: Resultados de la búsqueda de cristian
Mostrando las entradas para la consulta cristian ordenadas por relevancia. Ordenar por fecha Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas para la consulta cristian ordenadas por relevancia. Ordenar por fecha Mostrar todas las entradas

19/12/10

A nosa lectura de Resistencia


Resistencia é unha maneira diferente de aprender un pouco sobre a historia e a cultura dun pobo tan próximo a nós. Eu escoitara moitas veces falar da revolución dos caraveis, mais nunca crin que puidese ter unha transcendencia tan importante para o pobo portugués”

Beatriz Prieto (2º Bach B)

“ É un libro que ten unha forza especial, un algo que non se sabe explicar pero que deixa ao lector satisfeito e á vez pensativo”

Isabel Cabado ( 2º Bach B)

“ A historia de Dinís e Filipa é o eixe central dunha historia na que se nos narra a historia dun Portugal que loita polos seus dereitos”

                                                Paula Quintás (2º Bach A)

“ Unha obra cargada de moitos sentimentos e de historias de amor”

Sonia Santos (2º Bach A)

“ A novela amosa as penurias e fatalidades do Portugal da ditadura, e , en especial a dura represión dos presos políticos. O personaxe de Dinís impactoume pola súa fidelidade ao amor e aos seus ideais”

Cristian García (2º Bach A)

“ Eu recomendaría este libro porque te fai reflexionar sobre a vida e destaca a importancia do sentimento de loita nos malos momentos”

Cristina Vázquez (2º Bach B)

Resistencia amósanos a vida de xente marcada pola guerra, pola emigración, polo amor…”

Araceli Mato (2º Bach A)

“No libro destácanse os acontecementos máis importantes de Portugal no século XX poñéndoos en relación coas vidas dos personaxes “

José Antonio Costoya (2º Bach B)

14/2/09

Historias de amor


Cristian Barros, recrea la feroz historia de amor de Pablo Neruda en Rangún con una mujer birmana .
Josie Bliss es una de las musas más enigmáticas en la vida del poetaPablo Neruda. Sensual y posesiva, tuvo a Neruda entre las cuerdas de la pasión y los celos. El la abandonó y le dedicó un célebre poema de Residencia en la Tierra, "Tango del viudo".

21/3/11

XA TEMOS GAÑADORES DO CONCURSO QUEN É ESA MULLER?


Rematou hai uns días a terceira edición do concurso que organiza a Biblioteca Sarmiento para conmemorar o Día da Muller  Traballadora. O certo é que este ano a participación foi alta e os equipos funcionaron moi ben. Aquí vos deixamos imaxes das buscas de varios equipos.  Especialmente queremos dar as grazas a
Reme e a Marco, que colaboraron para que a participación dos nenos con NEE fose posible. É tamén de agradecer a actitude de interese en intervir no concurso, o esforzo para descubrir os enigmas propostos e o correctísimo comportamento de todos os  participantes.


A cousa realmente estivo moi disputada e ao remate concedeuse un premio ex aequo a dous equipos de 3º de ESO, que en breve recibirán os seus agasallos:

·        EQUIPO 6: 3º A ESO

o       Iván Astray Ben
o       David Fernández Ramos
o       Cristian Pérez López
o       Alberto Rivadulla Sánchez

·        EQUIPO 9: 3º B ESO

o       Nuria Bello Barral
o       Alba Núñez Aldudo
o       Paula Penas Barreiro




1/6/10

Os recordos de Alvarella


En esta excursión paseino moi ben. Estivemos tres días que se pasaron moi rápido. Compartimos actividades con un instituto de Vigo , que por certo, pasámolo moi ben con eles, eran moi divertidos. Fomos as Fragas do Eume onde demos un paseo de 7 km. Tamén me gustaron moito os dous monitores, eran moi simpáticos e divertidos. Unha anecdota que me levo da excursión é o gran arrouto que me votou un dos cans do albergue.
Cristian.

27/1/10

Lectura de Pic-NIc


Co gallo da celebración do Día da Paz, Cuarto C ( Dani, Yesi, Olalla, Cristian, Mónica y Vane) e Tani farán unha lectura animada da obra de Fernando Arrabal Pic-nic. O Finalizar Alejandro nos rapeara.
Mañan na Biblioteca

25/3/11

CUESTIÓN DE INSTINTO


Gustaríanos falar das aptitudes dramáticas dos actores para a traxedia e para a comedia. Despois de ver Medea e Miles Gloriosus, observamos que había un mesmo actor que actuaba de Jasón (personaxe tráxico) nunha obra e de Periplectómeno (personaxe cómico) na outra. Démonos conta de que tiña mellores aptitudes para a comedia: xesticulaba moi ben e facía rir con facilidade; sin embargo no papel de Jasón viase moi finxido. Valoramos, de todos modos, o esforzo do artista para pasar dun rexistro a outro.

                                                 Cristian e María

6/4/09

El libro de Cristian


La puerta trasera del Paraiso
Joaquín y Mario se dirigen a su instituto para realizar un examen de latín pero la lluvia complica el tráfico por las calles de Barcelona y el padre de Mario atropella a un peatón que cruza sin mirar.
Se llama Ahmed y resulta ser un emigrante sin papeles nacido en el Sáhara que se niega a ser
trasladado a un hospital. Sin embargo, Joaquín lo convence para que su madre que es enfermera,
le vea la herida de la cabeza.
Desde el primer momento una sólida e intuitiva complicidad surge entre ellos. Ahmed ve
confirmado sus presentimientos cuando descubre en la habitación de Joaquín la foto de una
mujer magrebí a la que identifica como la esposa de su mejor amigo y a quien el chico recuerda
como su niñera.
Joaquín había nacido en la ciudad de Khassar, en el desierto del Sáhara. Su padre, Brahim, que
era pastor, cuando vuelve de buscar pasto para el ganado, se da cuenta que la ciudad ha
desaparecidos bajo la arena del desierto a causa de una gran tormenta.
Su mujer, Fatma, y su hijo, de menos de un año, han tenido que seguir a la tribu para intentar
sobrevivir. Desesperado, Brahim se encamina a las montañas del norte y un grupo de bereberes
le indican que su tribu pasó por allí, hacía más de un mes, dirigiéndose a un lugar desconocido
llamado Europa. Nunca logrará alcanzarlos.
Fatma y su hijo acaban acogidos en casa de un matrimonio barcelonés que tiene un hijo de la
misma edad. Arreglan los papeles de residencia de la madre y, cuando Fatma muere, intentan
adoptar al niño, que se llama Brahim. Poco antes de conseguir la adopción muere su propio hijo,
Joaquín, y deciden poner este nombre a Brahim.
Enterado de estos hechos, Joaquín decide buscar a su padre que sabe que un año antes ha
pasado por Barcelona trabajando en un circo. Contando con la comprensión de su madre
adoptiva, Ana, y la ayuda de un detective amigo de su padre, lo encontrará gravemente enfermo
en Alicante. Todas sus peripecias las vivirá acompañado siempre por su amigo del alma, Mario,
que le será de gran apoyo.
Brahim, padre e hijo, vivirán intensos y definitivos momentos juntos hasta la muerte del padre.
Unos años más tarde Joaquín se traslada al Sáhara para ver el lugar donde había nacido y vivir
un atardecer en el desierto. Desde allí llama su novia Mahmuda, hija de Ahmed, que no ha
querido acompañarlo porque ella no ha nacido en el desierto.
Profesor

21/3/09

Cristian Rodríguez López


PRIMAVERA
Abril, sin tu asistencia clara, fuera

invierno de caídos esplendores;

mas aunque abril no te abra a ti sus flores,

tú siempre exaltarás la primavera.
Eres la primavera verdadera:
rosa de los caminos interiores
brisa de los secretos corredores,
lumbre de la recóndita ladera.
¡Qué paz, cuando en la tarde misteriosa,
abrazados los dos, sea tu risa
el surtidor de nuestra sola fuente!
Mi corazón recogerá tu rosa,
sobre mis ojos se echará tu brisa
tu luz se dormirá sobre mi frente...

8/4/11

A CULTURA CLÁSICA PERVIVE NA NOSA REALIDADE

Hoxe os alumnos de latín de 4º adicamos a clase a investigar sobre diversos síndromes, os cales levan o nome de persoaxes mitolóxicos e literarios do mundo clásico.


SÍNDROME DE DIÓXENES:
O síndrome de Dióxenes é un trastorno de comportamento; caracterízase polo total abandono persoal e social e polo aislamento voluntario. Xeralmente , acompañase da acumulación de moitos cartos e desperdicios. Bautizouse así porque facía referencia a Dióxenes de Sinope, un filósofo grego que promulgou os ideais de privación e independencia das necesidades materiais.

Cristian Sánchez Merelas , 4º ESO





SÍNDROME DE PIGMALIÓN

O síndrome de Pigmalión producese cando unha serie de circunstancias provoca un aumento ou detrimento das capacidades dun suxeito para realizar unha actividade. O síndrome adoita aplicarse ao efecto negativo. Obtén o seu nome da historia de Pigmalión , un escultor que vivía en Chipre: buscou durante moito tempo unha muller coa que casarse que debía cumprir unha condición : debía ser a muller perfecta. Frustado na súa busca ,decidiu non casar e adicar o seu tempo a creación de esculturas fermosas . Unha delas , Galatea , era tan bonita que Pigmalión namorouse dela. Afrodita, vendo o amor que sentía por Galatea , concedeulle a esta a vida.

Ana e Lucas. 4º ESO

                                
O COMPLEXO DE EDIPO


O Complexo de Edipo é un problema psicolóxico que ten as súas orixes no mito grego de Edipo, o cal casou coa súa nai sen sabelo. Consiste en establecer una relación especial coa nai, quizais non de tipo sexual, senon de codependencia, como vivir anclado na nenez, na que non es autosuficiente, e é túa nai a que fai todo por ti.
Edipo foi un rei mítico de Tebas, fillo de Laio e Iocasta, que sen sabelo matou ao seu pai e desposou a súa nai.
Patricia e Celeste, 4º LATIN





O SÍNDROME DE ULISES:


Co nome de Síndrome de Ulises coñécese o sindrome do emigrante con estrés crónico.Caracterizase por un estrés asociado a problemática dos emigrantes ao afincarse nunha nova residencia.
O nome ven da odisea que padeceu o mitico heroe Ulises para voltar desde Troia a sua patria grega,Ítaca.

David e Miguel, 4º LATÍN





SÍNDROME DE PENÉLOPE:
O síndrome de Penélope consiste nunha serie de problemas físicos e emocionais provocados na muller pola longa ausencia do home. Os problemas emocionais son: ansiedade, tristeza, desánimo, falta de motivación, sentimento de culpa, depresión ... A todo iso, asócianse complicacións físicas como a hipertensión, os mareos, as taquicardias...


Penélope era muller do heroe grego Ulíses. Este marchou á guerra de Troia e tardou 20 anos en volver. Ela era requerida por moitos pretendentes: para evitar a presión díxolles que os atenderia cando rematase de tecer unha tea para o seu sogro, Laertes; a tarefa presentábase como imposible, xa que ela mesma desfacía de noite o traballo realizado durante o día. Simboliza o amor e a fidelidade conxugal.

Noelia e Paula, 4º LATIN

26/2/10

Creación colectiva



Platero é medianiño, preto, agarimoso; tan mol por fora, que se diría brisa mariña no verán,. Os ollos son mornos, acastañados , as veces duros como un canto do rio.
Deixo a Platero ceibo e vai ao prado, paraiso do noso burro no que pace, anda a rolos ofrecendo ao sol un ventre plata.
Cando o chamo: "!Platero!?" ven alegre, feliz , acaríciame co seu fuciño de mercurio e ríe, e rimos.
Xanta laranxas, mandarinas ,verdes e tenras berzas da horta enfeitizadas con pingas de neboa .É tenro e doce como a nenez; forte e teimudo como a adolescencia.
No tempo de lecer paseo sobre el pola, eira, polo campo, pola pista, polo regato do peneco… As veces os que pasan quedanse mirándonos.

Realizado por 4º ESO c; Cristian, Olalla, Mónica, Daniel, Yesica, Vanesa

14/2/09

El Tango del viudo de Cristian Barros


La sentía orinar en cuatro patas, del otro lado del muro, como un vestigio del monzón, una lluvia amarilla, un eco femenino, mojando las junturas de la casa, la casa innoble, viciada por la fetidez del cocotero, por los frutos abiertos, enseguida corruptos, podridos por el clima, su clima. Y sentía su conspiración, rondando por la casa, silbando por la hoja del cuchillo, grabando las maldiciones de su alfabeto, orinando sin parar, desaguando en cuatro patas, pegada a los muros, no menos ágil que una gata azul, de ésas que comen en los templos, ágil, activa, urgente, no menos rapaz, no menos tierna. Y esta gata, esta bestia, esta criatura era Josie Bliss, orinando por los cuatro costados de la casa, ahinojada, turgente, encendida, con la piel blindada bajo el amplio tatuaje, quemada al fin, oscura, azul, imposible. Y al sentirla orinar, tullido sobre el jergón de esparto, comido por los mosquitos, temeroso de los contagios, de contraer el dengue y hundirme entre las erupciones, tullido entonces, temeroso, extranjero, yo, Pablo Neruda, Cónsul del último país en este último país, pienso en Josie.
Estoy en mi dormitorio, tumbado, vencido, con las maletas a medio hacer y las papeletas del Dawson's Bank puestas como parches sobre la gasa del mosquitero. Si Josie quisiera rasgar aquella defensa, bastaría con un breve empuje de su daga. Sería suficiente con introducir el filo por la malla, doblar el cuchillo e irrumpir a través de ésta, furiosa, consciente, decidida, como quien irrumpe a través de una telaraña. Y de nuevo en mi dormitorio, sin jamás haber marchado de aquí, lealmente aquí, estúpidamente aquí, en Rangún la podrida, no hago sino mirar la maleta a medio hacer, inconclusa, omisiva, terrible, pues sé que el títere de Josie no irá entre mis camisas. Quisiera que fuera lo contrario. No miento. Quisiera irme con Josie, y tener el poder que ella dice que tengo para volverla una miniatura.

5/5/09

Un pueblo contra los Hamid




Este libro de Oriol Vergés gustoume bastante porque trata o tema do racismo e pareceume interesante. Escollino porque gustanme as aventuras de roubos e mortes e por eso me inspirou o titulo a collelo.


20/1/10

Creación colectiva


Caperucita negra

Caperucita era abúlica , en ocasiones agresiva, y, maliciosa. Su apariencia angelical confundía a quienes la conocían
Su madre, bondadosa, le encomienda una cesta con víveres para su abuelita. La niña perezosamente inicia la tarea.
El camino se bifurca pronto en dos ramas, uno corto, directo a la casa, otro largo
que pasa por la casa de Lupo. Por éste se encamina.
Muy alto , el pelo denso, erizado, el ceño fruncido, los dientes cortos, agudos. Lupo recibe a Caperucita con la mirada del que sabe. Se dirigen al armario Lupo extrae un paquetito de su gastada cazadora de cuero. Abren el envoltorio, precipitan el contenido en uno de los termos de la cesta, se besan y se despiden.
Caperucita llama a la puerta; Toc- Toc
LA SEÑORA DOÑA ROSAFLOR FELIZ
(Vecina das Mariñas)

Falleció en su residencia de Xanceda
el día 19 de Enero de 2010
a los 82 años de edad


D. E. P.

Su hija Rosalinda y su amada nieta Caperucita RUEGAN UNA ORACIÓN POR SU ALMA

El MIÉRCOLES, día 20 de Enero, a las CINCO de la tarde, será recibido el cadáver en la iglesia parroquial de Teixeiro , donde se celebrará el funeral de cuerpo presente y, acto seguido, recibirá cristiana sepultura en el cementerio municipal.

Capilla ardiente: Tanatorio de Curtís - Sala 3 Telf. 985456724
Email: pesames@uniondefunerarias.com






4º C (Yesi, Vane, Daniel, Olalla, Mónica,Cristian)
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas