Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/4/10 - 1/5/10

30/4/10

“A CLAVE ESTÁ EN USAR RESPONSABLEMENTE A ENERXÍA”


Nesta segunda quincena de abril, o IES de Curtis acolleu unha exposición do INEGA sobre itipos de enerxía e aproveitamento enerxético. As visitas a esta exposición estiveron guiadas por Laura, unha licenciada de Pedagoxía, cunha ampla formación sobre temas medioambientais e especializada no ámbito enerxético. Un grupo de alumnos do PCPI ( Tania, David e Manuel ) entrevistouna ao remate da actividade. Velaquí o resultado.

P – Gústache o tema do que trata a exposición?
R – Si, creo que se me nota ao guiar as visitas.
P - Cal é a enerxía máis limpa e menos perxudicial?
R – A que non se utiliza: moitas veces usamos enerxía sen decatarnos e sen necesidade. Por exemplo, deixamos a TV en stand by e iso supón un consumo innecesario.
P - Cal cres que é a enexía do futuro?
R – A clave está en concienciar a poboación do uso responsable da enerxía e do aproveitamento do sol e da luz segundo a zona xeográfica. Por exemplo: orientar ventanas cara ao sur, disposición das tellas…
P - Participache no diseño da exposición?
R – Non, xa a atopei deseñada.
P - Que destacarías do conxunto de paneis?
R – O apartado de eficiencia enerxética, onde se ve a utilidade das enerxías naturais.
P - Cambiarías algo na exposición?
R – Non: todo e necesario e formativo.
P - Cres que foi de utilidade para que o alumnado aprenda a usar razonablemente as enerxías?
R – Si, en xeral vin interese nos alumnos e seguro que hai varias cousas que van recordar na súa actividade diaria.
P - Tes algunha anécdota?
R – Non, só quero suliñar a atención, en xeral, dos distintos grupos.

Alumnos do PCPI (Administrativo / Automoción)

De libros


Boísima resposta de Calveiro ao comentario que de Settecento fai Arume dos piñeiros no seu blogue: http://arumes.blogspot.com/
Quizabes onte non me expliquei ben ou o fixen dun xeito moi informal que non quedou moi elegante.
Marabíllame que un lector, neste caso rigoroso e espelido coma ti, sexa quen de atopar nunha novela miña algo que eu ignoraba que estaba a alí. E non falo dunha sinxela lectura senón da verdadeira reescrita que supón un texto coma o teu. Xa non lerei Settecento cos mesmos ollos de autor. Grazas por descubrirme a súa música secreta, unha melodía que eu non fun quen de escoitar cando a escribía.

Suso de Toro


E cando se nos critica aos escritores galegos por permitir que se editen os nosos libros en castelán o que se pretende é ternos encerrados. Porque, débenmo crer, temos que ler e ouvir esas críticas: "Ten moita présa por ser traducido", "cada vez deixa menos meses entre a edición en galego e en castelán", "o que quere é triunfar en Madrid"... Persoas que seguramente non len os libros de un e que mesmo os combaten síntense con autoridade moral e dominio sobre un. A miseria interiorizada pola nosa cultura crea unha policía política que persegue a nosa pureza. Vivir da literatura, un pecado. O castelán, vaites co pecado mortal! Ser escritor galego é apandar cunha carga ética e moral en por si, sabiámolo e asumímolo. Aínda comprobamos logo que a sociedade, sobre todo en momentos de crise, agardaba dos seus escritores que cumprisen un papel alén de escribir versos e historias. Agora ben, non hai por que aturar a carcereiros voluntarios. En fin, que todo cansa.
Sobre todas estas cousa teño escrito e está recollido en libros, fun pasando a palabras a experiencia como escritor, a carón dos libros de ficción fun ofrecendo as reflexións: F.M., Parado na tormenta, A carreira do salmón, Ten que doer, Outra Galiza... Quen teña lido algún deses libros non levaría sorpresa polas miñas conclusións.
Moitas causas para explicar canseira, tamén por que habemos negalo, a conciencia de que a relación particular do autor coa literatura galega nunca cambiará. Pasan as décadas e son, e han ser, as mesmas que estableceron mutuamente cando empezou a publicar. Un autor só ten a palabra, a que publica, logo son as persoas que len quen deciden se existe ou non. Fun autor afortunado, os meus libros tiveron e teñen o alento dos lectores, non lles podo estar máis agradecido. Porén este autor vén desde o comezo custionando o establecemento cultural e literario, e o establecemento lóxicamente opúxolle e oponlle resistencia ao autor.
O autor coñécese e sabe que non pode cambiar a súa natureza nin o seu destino, sabe que os observadores da literatura que se comprometan cos seus libros sempre serán persoas que vivan fóra ou nalgunha marxe, ora desde Barcelona ora desde Nova York. Sabe que está no seu que o maior coñecedor da súa obra sexa un estudoso aragonés que exerza de profesor na universidade estatal de Colorado. Como está na propia natureza o terse significado en temas sociais e posicións políticas, co lóxico coste (quen mide ese coste?). A un cánsalle ser un.
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Mutis/explicado/elpepiautgal/20100430elpgal_16/Tes/

29/4/10

Aqueles anos


Vouvos a contar alguns dos meus mellores recordos e tamén malos que me pasaron neste instituto o largo dos sete anos que levo aquí.
Un dos mellores momentos que pasei aquí foi o ano pasado, concretamente en setembro o día que viñen a buscar as notas, cando me encontrei con tres asignaturas aprobas das cinco que tiveraque recuperar. Este momento foi algo incrible xa que non contaba con aprovalas nin de broma, pero non foi so esto, o mellor foi a celebración xa que Diego tamén recupera duas das catro que deixara e Pablo non aprovara pero uneuse a festa por acompañarnos. Fumos tomar unos cubalibres o Alvaro para celebralo e ademais porque tamén había festa no so pobo, que o marchar do instituto continuamos celebrando ao chegar alí.

7 años después...


Me dispongo a hacer una enumeración de los momentos buenos y malos que he pasado a lo largo de los 7 años que llevo en el instituto. Para comenzar diré que el peor año que pasé fue el primer año de 1º de Bach que me quedaron 7 asignaturas, aunque en realidad me lo pasé bien durante todo el año, no fue lo mejor que podía hacer. Las mejores situaciones que pasé fueron también en ese año ya que fue en ese momento cuándo fuimos de excursión a Jaca. Este año también es muy feliz para mí ya que al llevar tanto tiempo hay confianza con los profesores, el curso es muy llevadero, dejando aparte que apruebe o no. Las semanas culturales tuvieron gran importancia para mí ya que gracias a ellas y a la iniciativa de Soliño y de Reme pudimos tocar dos veces con el “grupo”. Los carnavales también dejaron huella en mi memoria ya que ganamos el gordo por dos veces consecutivas, la primera por la excelente actuación de Mario Novo como “la niña de Shreck” y la segunda por una sublime vergüenza que pasamos parodiando el “Single Ladies”.

Espero que este año pueda abandonar este paraje para dirijirme a un lugar nuevo jeje, que ya toca.


Pablo Naveira López


Lembranzas de sete anos no instituto.


Nesta crónica vou facer unha lembranza sobre momentos bos e malos que pasei durante os sete anos que levo neste instituto.
Nunca olvidarei cando me deron as notas de septembro de 3º da ESO , en ese curso deixara sete asignaturas para setembro e despois de pasar un verán no que non fixen outra cousa que estudar consenguín pasar de curso, sin duda cando mirei esas notas no taboleiro sentín unha gran satisfación xa que o meu esforzo merecera a pena, foi o mellor momento de todos.
Outros momentos moi bos e divertidos que pasei no instituto foron os das semanas culturales de 1º e 2º da ESO xa que non tíñamos ningunha clase e facíamos actividades moi divertidas, este tamén é un moi bon recordo.
Tamén debo recordar todos os momentos bos que pasei cos compañeiros, por exemplo en excursións, e todos os amigos que fixen dende que estou no instituto
Como momentos malos podo recordar o curso de 1º de bacharelato cando tiven que repetir curso ou
o primeiro día de clase que tiven no instituto, xa que me berrou un profesor e eu, o ser o primeiro día asusteime un pouco.
En definitiva cando levas tantos anos aquí recórdaste mais dos mellores momentos que dos malos.

Diego Cabado Pintor.

28/4/10

Coherencia???



O debate está servido. Podemos facer un anuncio contra o cancro de mama utilizando como símbolo o pano na cabeza das mulleres? Pode un rapaz, ou unha rapaza, levar gorra ao instituto e non unha nena un veo na cabeza? Pode unha monxa católica levar a cabeza tapada nun hospital, nun centro educativo -hainos rexidos por monxas-, nun centro estatal de calquera tipo, e non unha nena, sexa ou non musulmá? Pode o "profesor-cura" de relixión católica entrar na aula a dar a súa clase cun "alzacuellos"? Teño que agochar o crucifixo que levo colgando do pescozo cando entro no meu instituto? Hai uns anos as adolescentes españolas cubríronse a cabeza cunha peza de tea triangular, logo pasou de moda.

Spot Ausonia - pano I

Spot Ausonia - pano II


"Hiyab" de Xavi Sala

27/4/10

A intervención



Un pianista retirado, unha dermatóloga, o fillo desta, estudante universitario, e mais unha das súas profesoras na facultade de Historia reúnense para constituíren un comando artístico. O seu obxectivo é levar a cabo unha performance un tanto particular, a medio camiño entre a creación estética e a toma de conciencia política. Instalados ao pé das montañas do Courel, este grupo de rebeldes pretende sensibilizar a cidadanía cunha intervención que enlace arte e natureza. Mentres levan a cabo o seu escrupuloso plano, a chegada inesperada dunha nova personaxe, unha psiquiatra vienesa, obrígaos a rexistrar por escrito as súas actividades clandestinas. Desde a múltipla perspectiva que emana dos seus diarios, os membros do grupo van dando as súas respectivas versións, que conforman unha historia colectiva, e que conectan a paixón creativa co pasado remoto de cadaquén, coa súa infancia e cos seus medos máis agochados. Porque a arte é unha das formas da loucura.

Tras a aclamadísima Herba moura, pola que obtivera o Premio Xerais de novela 2005, Benquerida catástrofe e Unha primavera para Aldara, volve aos andeis das librarías Teresa Moure con A intervención, unha novela na que aborda as relacións entre as artes e a natureza, cuestión que xa esculcara no seu ensaio máis recente O natural é político. Empregando unha coidadísima técnica de múltiple perspectiva, nesta súa cuarta novela Teresa Moure reúne a cinco persoas para formar un comando artístico que ten como obxectivo argallar unha performance nas montañas do Courel que sensibilice á cidadanía sobre as relacións entre a arte e natureza. Mentres levan a cabo o seu escrupuloso plano, a chegada inesperada dunha nova personaxe, unha psiquiatra vienesa, obrígaos a rexistrar por escrito as súas actividades clandestinas. Desde a múltipla perspectiva que emana dos seus diarios, os membros do grupo van dando as súas respectivas versións, que conforman unha historia colectiva, e que conectan a paixón creativa co pasado remoto de cadaquén, coa súa infancia e cos seus medos máis agochados.
A intervención será presentada o vindeiro 4 de maio, martes, ás 20:00 horas na Feira do Libro de Santiago. No acto acompañarán á autora a académica e catedrática Margarita Ledo e o editor Manuel Bragado.
O primeiro capítulo desta magnífica novela pode baixarse en en pdf aquí. Feliz lectura!

III edición do Concurso Literario: Amosa a túa mellor cara


Letras Concurso "A túa mellor cara" organizado con motivo das Letras Galegas

Biblioteca de Vilasantar.

“Amosa a túa mellor cara”.

Participa no concurso enviando unha composición breve (como máximo un folio por unha cara) de tema libre en lingua galega. Todos/as os/as participantes recibirán un agasallo.

Bases do concurso.

1. Os traballos, de tema libre, estarán redactados en galego. A estensión está limitada á cara dunha folla de tamaño normal. Presentaranse sen asinar.

2. Nunha folla á parte, os participantes indicarán os seguintes datos: título ou primeira liña da composición, nome e apelidos, categoría, enderezo e número de teléfono.

3. Establécense catro categorías:

A) ata 10 anos.
1º Premio: Bicicleta, 2º: vale 50 € libros, 3º: vale 25 € libros.

B) de 10 a 14 anos.
1º Premio: Cámara de fotos, 2º: vale 50 € libros, 3º: 25 € libros

C) de 14 a 18 anos.
1º Premio: Videocámara, 2º: vale 50 € libros, 3º: 25 € libros

D) maiores de 18 anos.
Premio: Ordenador portátil

4. A entrega de traballos efectuarase antes do 11 de maio de 2010 na Biblioteca de Vilasantar ou en biblioteca@vilasantar.com

5. O Concello de Vilasantar nomeará un xurado, que escollerá os textos premiados, e un secretario/a que gardará os traballos ata a reunión do xurado e manterá en secreto a súa autoría ata o momento do fallo. Os textos presentados pasarán a ser propiedade don Concello.

6. O acto público de entrega de premios, no que todos os participantes recibirán un agasallo, terá lugar o venres 14 de maio de 2010, na semana das Letras Galegas, ás 16:30 h., no Local Social de Présaras.

Hoxe, na Biblioteca, Lectura dinamizada


A Biblioteca Sarmiento fará , hoxe, unha lectura dinamizada do conto Juul, de Gregie de Maeyer, dirixida aos nenos de 5º e 6º de primaria dos colexios de Teixeiro e Curtis que veñen de visita ao I.E.S .

O relato fala dunha persoaxe chamado Juul que debido ás burlas recibidas polos seus compañeiros e as súas ansias de integrarse con estes, acaba por arrincar tódalas partes do seu corpo.

26/4/10

Onte foi 25 de abril, en Portugal

O 25 de abril de 1974 Portugal iniciou o camiño máis espectacular que xamais vise a humanidade cara á liberdade: tras os compases da fermosa canción «Grândola, Vila Morena» de José Afonso e coa axuda do pobo, os soldados colocaron caraveis nas bocas dos fusís e canóns e levantáronse contra a ditadura de Salazar.


Regáloche un caravel
para que - cando o vexa - recordes
cambiar unha flor
por unha bala,
un mal xesto,
unha agresión,
unha inxustiza,
unha marxinación,
un abuso...

Menos mal que la noche y la música nos curan las heridas

25/4/10

Lobos entre corderos


Hoy he tenido que desayunarme con este reportaje y os aseguro que, a pesar de la preciosa mañana que teníamos, se me ha indigestado. Desde hace varios días podemos ver manifestaciones en apoyo del juez Garzón por haberse atrevido a investigar los crímenes del franquismo, pero con la Iglesia parece que aún nadie se atreve a pesar de todas las barbaridades que ha cometido y sigue cometiendo con total impunidad. Y me pregunto porque nunca nadie se atreve con ella...
Ahí va una parte del reportaje que muchos ya habreis leído en el País


Don Edelmiro y el viaje al santuario de Fátima

Edelmiro Rial era, en 1996, un cura joven de 27 años. Comenzaba entonces las tareas propias del sacerdocio. La diócesis de Tui-Vigo le encomendaba la dirección espiritual de dos parroquias del municipio de Baiona (Pontevedra). Edelmiro simultaneó esta labor con las clases de religión, como profesor también designado por la diócesis, en el instituto Primero de Marzo. Apenas cuatro años después de su nombramiento, surgieron las denuncias.

Edelmiro había establecido una relación más estrecha al menos con seis de sus alumnos (algunos de ellos familiares entre sí), a quienes también había captado como monaguillos. Edelmiro se mostraba como un joven educado, simpático y siempre solícito hacia las familias de los muchachos. Compartía actividades con los chavales, les ayudaba en las tareas escolares y se ofrecía también a sus padres como canguro. "Edelmiro estaba siempre dispuesto con tal de quedarse al lado de los chavales", recuerda una de las madres.

La sentencia dictada por el Supremo en 2004 desmenuza los hechos con cierto detalle y de ellos se deduce un modus operandi. "Lo llevó a la casa parroquial, donde, tras estar jugando con el ordenador hasta aproximadamente la una de la madrugada, y con la disculpa puesta por el inculpado de que era para no tener que hacer otra cama, se acostaron los dos en calzoncillos en una misma cama y, después de un cierto tiempo, comenzó el acusado, movido por sus deseos libidinosos, a efectuar tocamientos sobre...". Los hechos se reproducen de forma casi idéntica en los demás casos: invitaciones a su casa para hacer tareas escolares, llamadas a las madres para tranquilizarlas... y el posterior abuso del menor aprovechando que se acostaban en la misma cama.

Los abusos, los tocamientos y las felaciones fueron continuadas en el tiempo (incluso, aprovechando también una excursión al santuario portugués de Fátima). De ahí, la sentencia concluye que "a consecuencia de todos los actos anteriormente descritos, los menores resultaron con similares problemas de ansiedad, inseguridad y depresión".

Los menores callaron durante un tiempo, hasta que un día de Nochebuena, una de las madres escuchó parte de una conversación entre ellos. La madre se inquietó, comenzó a interrogarles y obtuvo una confesión.

A partir de ese momento comenzó una pesadilla para los familiares. Había más chavales afectados por el comportamiento del sacerdote, pero no todos aceptaron emprender la dura tarea de la denuncia. "La directora del colegio tampoco fue muy comprensiva con nosotros", recuerda la madre. Hubo padres y fieles de las parroquias que se posicionaron en contra de los denunciantes, comenzaron las amenazas, las tensiones, los daños materiales en bienes de los afectados y el escándalo consiguiente.

La Audiencia condenó al sacerdote a 15 años de prisión, pero el Supremo elevó dicha condena a 21 años. Aquello no significó el fin del drama para familiares y afectados. Fuentes de Instituciones Penitenciarias reconocen que hubo presiones para que el sacerdote gozara de privilegios durante su estancia en prisión. En breve tiempo alcanzó el tercer grado (la semilibertad) gracias a un contrato de trabajo ofrecido por una pequeña empresa de telefonía de Vigo. No hay ningún testigo que haya podido verificar que Edelmiro esté cumpliendo realmente con dicho contrato.

Microrrelato de Oscar Sipán


visionarios

En cada patata vemos a la Virgen.
En cada pimiento, a Jesucristo.
Cada tomate se parece a un apóstol.

Nuestro pueblo se muere de hambre.

Etnografando com letras...: Cantigas Obscenas de Escárnio e Maldizer

Etnografando com letras...: Cantigas Obscenas de Escárnio e Maldizer

DELIBES AQUÍ, AHORA… Y SIEMPRE




Como ya saben los que nos vienen siguiendo, en el IES de Curtis dedicamos este mes de abril a la difusión y reconocimiento de la figura humana y literaria del gran Miguel Delibes. Junto con la lectura dramatizada de pasajes de Cinco horas con Mario, actividad de corte marcadamente literario, se están llevando a cabo actividades de divulgación en torno a su vida y obra. Aquí os mostramos algunos de los carteles que se están elaborando y exponiendo en el corredor de nuestra biblioteca Sarmiento.
Día a día hacemos nuestras sus palabras e intentamos darles vida:


Un pueblo sin literatura es un pueblo mudo.

24/4/10

A Torre de Hércules xa aparece no mapa da UNESCO



O organismo das Nacións Unidas inclúe o monumento coruñés no novo atlas deseñado por National Geographic que recolle todas as marabillas do mundo declaradas patrimonio da humanidade.

A torre de Hércules, pese a presumir dende o 27 de xuño do ano pasado de ser unha das 890 marabillas do mundo catalogadas como patrimonio da humanidade, non figuraba no mapa que a Unesco publica regularmente. Pero xa aparece. Faino como o número 40 dos monumentos españois. (La Voz de Galicia, 24/04/2010)

23/4/10

Hable el poeta


Mi único tema es lo que ya no está
Y mi obsesión se llama lo perdido
Mi punzante estribillo es nunca más
Y sin embargo amo este cambio perpetuo
este variar segundo tras segundo
porque sin él lo que llamamos vida
sería de piedra.
El discurso.

Día del Libro


Hoxe despedimos a Mario Díez Collado na nosa biblioteca e acompañamos na súa dor á súa viúva María del Carmen Sotillo (Menchu) que ao longo da mañá, transformada pola dor, foise convertendo en Sofía, Hortensia, María, Paula e Pepa.

Hoxe recibimos un agasallo

Deséxolles un FELIZ DÍA DO LIBRO e as miña recomendación como sempre...a lectura:a escribir apréndese lendo e a entender a realidade apréndese comprendendo a ficción.

Carmen Castejón Cabeceira
poeta,escritora ,e artista
Presidenta ASOLAPO en España
http://asolapoespana.blogspot.com/
www.asolapocuscoinmortal.org
Directora de POESIATV :
http://worldtv.com/poesiatv
http://www.palimpalem.com/2/POESIATV .
Cónsul en Pontevedra de POETAS DEL MUNDO
Embaixadora Universal Da Paz En España desde Galiza

Tres razones para (re)leer el Quijote: III. Utopía


"—Dichosa edad y siglos dichosos aquellos a quien los antiguos pusieron nombre de dorados, y no porque en ellos el oro, que en esta nuestra edad de hierro tanto se estima, se alcanzase en aquella venturosa sin fatiga alguna, sino porque entonces los que en ella vivían ignoraban estas dos palabras de tuyo y mío. Eran en aquella santa edad todas las cosas comunes: a nadie le era necesario para alcanzar su ordinario sustento tomar otro trabajo que alzar la mano y alcanzarle de las robustas encinas, que liberalmente les estaban convidando con su dulce y sazonado fruto. Las claras fuentes y corrientes ríos, en magnífica abundancia, sabrosas y transparentes aguas les ofrecían. En las quiebras de las peñas y en lo hueco de los árboles formaban su república las solícitas y discretas abejas, ofreciendo a cualquiera mano, sin interés alguno, la fértil cosecha de su dulcísimo trabajo. Los valientes alcornoques despedían de sí, sin otro artificio que el de su cortesía, sus anchas y livianas cortezas, con que se comenzaron a cubrir las casas, sobre rústicas estacas sustentadas, no más que para defensa de las inclemencias del cielo. Todo era paz entonces, todo amistad, todo concordia: aún no se había atrevido la pesada reja del corvo arado a abrir ni visitar las entrañas piadosas de nuestra primera madre; que ella sin ser forzada ofrecía, por todas las partes de su fértil y espacioso seno, lo que pudiese hartar, sustentar y deleitar a los hijos que entonces la poseían. Entonces sí que andaban las simples y hermosas zagalejas de valle en valle y de otero en otero, en trenza y en cabello, sin más vestidos de aquellos que eran menester para cubrir honestamente lo que la honestidad quiere y ha querido siempre que se cubra, y no eran sus adornos de los que ahora se usan, a quien la púrpura de Tiro y la por tantos modos martirizada seda encarecen, sino de algunas hojas verdes de lampazos y yedra entretejidas, con lo que quizá iban tan pomposas y compuestas como van agora nuestras cortesanas con las raras y peregrinas invenciones que la curiosidad ociosa les ha mostrado. Entonces se decoraban los concetos amorosos del alma simple y sencillamente, del mesmo modo y manera que ella los concebía, sin buscar artificioso rodeo de palabras para encarecerlos. No había la fraude, el engaño ni la malicia mezcládose con la verdad y llaneza. La justicia se estaba en sus proprios términos, sin que la osasen turbar ni ofender los del favor y los del interese, que tanto ahora la menoscaban, turban y persiguen. La ley del encaje aún no se había sentado en el entendimiento del juez, porque entonces no había qué juzgar ni quién fuese juzgado. Las doncellas y la honestidad andaban, como tengo dicho, por dondequiera, sola y señera, sin temor que la ajena desenvoltura y lascivo intento le menoscabasen, y su perdición nacía de su gusto y propria voluntad. Y agora, en estos nuestros detestables siglos, no está segura ninguna, aunque la oculte y cierre otro nuevo laberinto como el de Creta; porque allí, por los resquicios o por el aire, con el celo de la maldita solicitud, se les entra la amorosa pestilencia y les hace dar con todo su recogimiento al traste. Para cuya seguridad, andando más los tiempos y creciendo más la malicia, se instituyó la orden de los caballeros andantes, para defender las doncellas, amparar las viudas y socorrer a los huérfanos y a los menesterosos. Desta orden soy yo, hermanos cabreros, a quien agradezco el gasaje y buen acogimiento que hacéis a mí y a mi escudero. Que aunque por ley natural están todos los que viven obligados a favorecer a los caballeros andantes, todavía, por saber que sin saber vosotros esta obligación me acogistes y regalastes, es razón que, con la voluntad a mí posible, os agradezca la vuestra."

http://cvc.cervantes.es/obref/quijote/edicion/

Imaxes



Begoña Centoira, Carlos, Hortensia, Loli Carril e María Manteiga, GRAZAS

19/4/10

"El asedio" nueva novela de Reverte


Perez Reverte ha publicado el pasado 3 de marzo su nueva novela “El asedio”. Dicha novela es caracterizada por el como la obra mas extensa y compleja hasta la fecha, 724 páginas que cuentan la cruda realidad en la que se veía envuelta España en el siglo XIX, centrándose principalmente en la batalla de Cadiz de 1811 tras la invasión de las tropas napoleónicas.

El autor cita textualmente que su obra se basa en una España “que pudo ser y no fue” y que los españoles “somos expertos en perder ocasiones históricas”.

Premios de crítica literaria


Os escritores Ándres Neuman pola sua novela “el viajero del siglo”eo poeta Francisco Ferrer Lerín por “Famulo” foron galardoados en Barcelona co premio a crítica nas suas modalidades, narrativa e poesía respetivamente.
Estes premios son concedidos cada ano pola “asociación española de críticos literarios” e están considerados uns dos galardóns literarios máis importantes do país.
O xurado foi presidido por Ángel Basanta que dende o mes de febreiro e o director de dita asociación e nel participaron máis de unha treintena de críticos de diferentes medios de toda España.

A AELG premiou ás mellores obras editadas en 2009


A Asociación de Escritores en Lingua Galega entregou esta fin de semana en Compostela os premios ás mellores obras publicadas en 2009 en oito categorías e á institución que salientou na defensa da cultura do país no decurso da xa tradicional Cea das Letras. Os premios xa se van consolidando como uns dos de máis prestixio da nosa literatura.

Na categoría de Ensaio resultou gañadora a obra Cartas de republicanos galegos condenados a morte (1936-1948) de Xesús Alonso Montero e publicada por Xerais. En Literatura Infantil e Xuvenil recibiu o galardón Agustín Fernández Paz, con Luz do Senegal (Xerais). A obra poética premiada foi Deter o día cunha flor, de Luz Pozo, editada por Baía.

A distinción na categoría de Narrativa foi para Xosé Cid Cabido, por Unha historia que non vou contar (Xerais), en Teatro para Rubén Ruibal, por Delimvois (Xerais/IGAEM), e en Tradución para Bartug Aykam e María Alonso Seisdedos, por O museo da inocencia, de Orham Pamuk (Galaxia).

Manuel Rivas recibiu o premio á mellor traxectoria xornalística e Manuel Bragado polo mellor blog literario, outorgado a Brétemas. A institución distinguida este ano foi o Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, mentres que o premio ao Escritor Galego Universal foi para Juan Gelman.

Os premios decidíronse conxugando os votos emitidos por unha primeira quenda polas persoas asociadas á AELG, coa participación de Gálix para escoller a mellor obra de Literatura Infantil e Xuvenil e do CPXG para a categoría de Traxectoria xornalística. Nunha segunda quenda elixíronse as obras gañadoras entre unha listaxe de finalistas que saíu da primeira fase.

Premios da Crítica Española
Por outra banda, tamén se coñeceron os gañadores dos Premios da Crítica Española, que concede a Asociación Española de Críticos Literarios. En lingua galega foi tamén premiada Luz Pozo Garza, na categoría de poesía, por Deter o día cunha flor, mentres que a Xabier Quiroga foille concedido o premio de narrativa, por O cabo do mundo

Juul

Juul tenía rizos, rizos rojos como hilos de cobre, eso gritaban todos: ¡hilos de cobre! ¡tienes sangre en el pelo! ¡caca roja! Un día Juul cogió unas tijeras y rizo a rizo se los cortó.

Juul tenía la cabeza pelada y todos le decían: ¡bola de billar! ¡cara de huevo! Por eso se puso un gorro. Al no tener pelo, el gorro le caía encima de las orejas y éstas se le salían un poco, "¡orejas de soplillo! ¡Dumbo! ¡echa a volar!", le llamaban ahora. Eso le hubiese gustado a Juul, volar muy lejos de allí. De dos rabiosos tirones Juul se arrancó las orejas. Como no tenía orejas el gorro le caía encima de los ojos impidiéndole ver, y empezó a chocarse contra las paredes, contra los otros chicos, contra las sillas, Juul veía las estrellas y empezó a bizquear. Entonces los niños empezaron a llamarle: ¡bizco! ¡cegatón! ¡Juul es un cegatón! Juul cerró fuertemente los ojos hasta que se le salieron de las órbitas, cayeron al suelo como dos canicas calientes, pero no botaron. Tenía tanto, pero tantísimo dolor, que apenas podía pronunciar una palabra, gemía, babeaba y balbuceaba mientras los otros le decían: ¡tartaja! ¡baboso! ja, ja, ja ¡miren, Juul no sabe hablar! Juul metió su lengua en un enchufe de la luz, se quemó media boca y su lengua, desapareció.

El dolor era tan insoportable que Juul apenas podía caminar, las piernas se le torcían y le fallaban y los chicos le decían: ¡Juul el patizampo! ¡Juul piernas torcidas! Juul se fue al tren, puso las piernas sobre las vías, cuando éste pasó dejó un gran reguero rojo.

Alguien encontró a Juul, alguien lo sentó en una silla de ruedas, y mientras Juul empujaba y empujaba para escapar los niños seguían gritándole: ¡Juul el ruedas! ¡Juul el ruedas! cuando le alcanzaron, le mancharon de porquería las ruedas y ahí donde él tenía que agarrarse para escapar. De la rabia que le dió metió sus manos en agua hirviendo, para tenerlas siempre limpias, pero estaba tan caliente, que se quemó; y le salieron ampollas y llagas que le supuraban. El médico las mandó amputar y los chicos le decían: ¡brazos de salchicha! ¡desgraciado! Juul se hizo llevar al zoo, a la jaula de los leones, metió los brazos por los barrotes y un león se los comió.

Juul sólo era cabeza y torso y los niños decían: ¡qué pena de torso! ¡si no lo tuviese podríamos jugar al fútbol con su cabeza! Así que entre todos tiraron y tiraron hasta que le separaron la cabeza del tronco. Pero resultó que la cabeza, aunque se podía chutar, no botaba bien; y los niños, cansados, dejaron a Juul abandonado en la zona de penalti. Alguien pasó por allí, lo recogió, le dió de comer, lo mimó, le pusó un lápiz en la boca, le ofreció un papel y le preguntó: -¿pero qué te ha pasado? A lo que Juul contestó:

Yo tenía rizos rojos, como hilo de cobre
eso me gritaban todos: ¡hilos de cobre!
¡tienes sangre en el pelo! ¡caca roja!
por eso rizo a rizo, me los corté...
-Gregie de Maeyer

16/4/10

Prazas de Compostela

Recreación en 3-D das principais prazas de Compostela. Fermosísimo... (preme sobre a imaxe)



Y sobre todo, querido, que ya no tienes edad de andar en bicicleta, que no eres un niño,
que aunque te obstines en agarrarte a la infancia los años no pasan en balde, a ver, es ley
de vida, contra eso no hay quien luche, acuérdate de mamá, que en paz descanse, “todo
tiene remedio menos la muerte”, que todavía en una mujer... Si quieres que te diga la
verdad no me entra en la cabeza ese tonto afán tuyo por conservarte en forma, correrte
cincuenta kilómetros en bicicleta a lo bobo, sin ir a ninguna parte ni nada, que hay gustos
que merecen palos, no me digas, que ese esfuerzo bien orientado, que es lo que digo yo,
¿cómo ibas a engordar? Otra cosa sería si fueses un atleta, pero físicamente tenías bien
poco que perder, cariño, no valías dos reales, larguirucho, que yo recuerdo en la playa, tan
blanquito, que es algo que por vueltas que le dé nunca llegaré a comprenderlo, porque, si
no tenías nada, ¿qué es lo que querías conservar si me lo puedes decir? Escribir bien no sé
si escribirás, que en eso no me meto, pero lo que es de deportista ni pun, las cosas claras, ni
la facha, la antítesis, fíjate, a cada cual lo suyo. Y si Ramón Filgueira te recibió en su
despacho como un padre, que tú mismo lo reconoces, ¿a qué ton echar los pies por alto y
poner al guardia de vuelta y media, si tú nunca has sido embustero?

Texto completo

Por eso mismo me será muy difícil perdonarte, cariño, por mil años que viva, el que me quitases el capricho de un coche. Comprendo que a poco de casarnos era un lujo, pero hoy un Seiscientos lo tiene todo el mundo, Mario, hasta las porteras si me apuras, que a la vista está. Nunca lo entenderás, pero a una mujer, no sé como decirte, le humilla que todas sus amigas vayan en coche y ella a patita

[P]ero mamá provenía de una familia muy acomodada de Santander, y hecha a lo mejor. Mamá era una verdadera señora, Mario, tú la conociste y, antes, ¡para qué te voy a decir!, que me gustaría que la hubieras visto recibir antes de la guerra, qué fiestas, qué trajes, un empaque que no veas cosa igual.
Y yo, otra cosa no, pero cada cual con los de su clase, buena era mamá, desde chiquitina, fíjate, al tiempo que a rezar, "casarse con un primo hermano o con un hombre de clase inferior es hacer oposiciones a la desgracia", date cuenta, y yo no estaba por la labor, que no es que vaya a decir que tú fueses un marqués, clase media, eso, más bien baja si quieres, pero gente educada, de carrera, que te confieso que con mamá anduve frita.
Mamá, aunque me esté mal el decirlo, era la persona más ecuánime que he conocido, siempre tan sonriente, tan pulcra, ni una voz más alta que otra, una de esas personas que te sedan, Mario, que hay que ver cómo murió, ni perder la compostura. [T]u madre era graciosa, Mario, la persona más gloriosa del mundo, qué felicidad ser así, quién pudiera, recuerdo el día que me enseñó la fresquera en el ventanillo del baño, que yo náuseas, te lo juro, ganas de devolver. [Q]ue yo creo, lo pienso muchísimas veces, que si tú nunca tuviste ambición, entiéndeme, en el buen sentido, es por haberte criado en un ambiente tan mezquino

Sinceramente, ¿tú crees que ése era plan para una chica de clase media más bien alta? No nos engañemos, Mario, las cosas salen de dentro y tú, desde que te conocí, tuviste gustos proletarios, porque no me digas que al demonio se le ocurre ir al Instituto en bicicleta. Dime la verdad, ¿te correspondía eso a ti? Desengáñate, Mario, cariño, la bici no es para los de tu clase
[L]o mismo que lo de Menchu con los estudios, a la niña no la tiran los libros y yo la alabo el gusto, porque en definitiva, ¿para qué va a estudiar una mujer, Mario, si puede saberse? ¿Qué saca en limpio con ello, dime? Hacerse un marimacho, ni más ni menos, que una chica universitaria es una chica sin feminidad, no le des más vueltas, que para mí una chica que estudia es una chica sin sexy [...] que a la hora de la verdad, con todo vuestro golpe de intelectuales, lo que buscáis es una mujer de su casa.

[F]igúrate si te conoceré, si nunca me has hecho caso, Mario, cariño, jamás de los jamases, ni siquiera cuando te advertía que eran días malos, tú a lo tuyo, "no mezclemos las matemáticas en esto, "no seamos mezquinos con Dios", dale, claro que yo como un palo, a ver que esperabas, encima, y que digas que Dios nos ha tenido de su mano, que no soy de tener muchos hijos, por lo que sea, que si yo soy una de esas artesanas conejas que los echan a pares, para que te voy a contar.
Y luego, a la noche ni caso, que no he visto hombre más apático, hijo mío, y no es que a mí eso me interese especialmente, que ni frío ni calor, ya me conoces, pero al menos contar conmigo, que los días buenos los desaprovechabas y luego, de repente, zas, el antojo, en los peores días, fíjate [que] luego la que andaba reventada nueve meses, desmayándose por los rincones era yo, que lo que es tú con tus clases y tus tertulias tenías bastante, a ver, que así, cualquiera. ¿Y quieres más? ¿Es que crees que una es de cartón-piedra, que ni siente ni padece? ¿Es que no te dabas cuenta de mi humillación cada vez que estaba gorda y me negabas? [...] porque los días buenos no querías y en los malos, zas, se te antojaba, que eso sí, luego te molestaba hasta mi vientre. ¿Qué culpa tiene una de abultarse así, me lo quieres decir?
Pero para ti no había ya días buenos ni malos, que hay que ver la noche que empecé a hacerte cosquillas con el pie ¿te acuerdas?, una insinuación, a ver, que menudo respingo, hijo de mi alma, y, luego, sin venir a cuento, venga a hipar, como si te mataran, vamos, déjame en paz, que me dejaste fría, que al fin y al cabo, si yo hacía eso era por tu bien, que lo que es a mí...
¿No es natural que teniendo tú la primera clase a las once y estando yo bregando desde las nueve, te hicieras cargo del pequeñín? Sí, ya sé que son latosos, qué me vas a decir a mí, imagínate, un trago, pero es una cosa por la que hay que pasar, que los hombres a nada unos mártires, que me gustaría a mí verte dando a luz, uno y no más [...] que los hombres sois todos unos egoístas y el día que os echan las bendiciones, un seguro de fidelidad, ya podéis dormir tranquilos

Luego lo de Madrid, el viaje de novios, que me hiciste pasar una humillación que no veas, un desprecio así, que empiezo por reconocer que estaba asustada, que sabía que tenía que pasar algo raro, por lo de los hijos, a ver, pero creí que era una vez sólo, palabra de honor, y estaba resignada, te lo juro, sea lo que sea, pero tú te acostaste y "buenas noches", como si te hubieras metido en la cama con un carabinero, figúrate, tanto control, tanto control, que ni a Valen se lo he contado.
Y no es que me cogiera de nuevas ni mucho menos, que siempre he oído decir que la noche esa es de campeonato, que no se disfruta, que es un trago, pero no sé de nadie, ni de uno, fíjate, que se diese media vuelta y buenas noches.
Y no me vengas con que por respeto y que hay ocasiones en que hay que dominar al bruto, porque nos duela o no, animales somos, Mario, y lo que es peor, animales de costumbres, que una mujer por muy sanos principios que tenga, en una situación así acepta antes una brutalidad que un desprecio, y a mí ya me conoces. Lo de la noche de bodas, Mario, te pongas como te pongas, es algo que no olvidaré por mil años que viva

[Q]ue para mí, la declaración de amor, fundamental, imprescindible, fíjate, por más que tú vengas con que son tonterías, que no lo son, no son tonterías, ya ves tú, que, te pones a ver, y el noviazgo es el paso más importante en la vida de un hombre y de una mujer, que no es hablar por hablar, y, lógicamente ese paso debe de ser solemne, inclusive, si me apuras, ajustado a unas palabras rituales, acuérdate de lo que decía la pobre mamá, que en paz descanse
[Q]ue el matrimonio será un Sacramento y todo lo que tú quieras, pero el noviazgo, cariño, es la puerta de ese Sacramento, que no es una nadería, y hay también que formalizarlo, que ya sé que fórmulas hay muchísimas, montones, qué me vas a decir a mí, desde "el te quiero" al "me gustaría que fueses la madre de mis hijos" con todo lo cursi que sea, figúrate de sorche y de criada, pero, a pesar de todo, es una fórmula y, como tal, me vale
[H]ay vocaciones para pobres y vocaciones para gente bien, cada uno en su clase [P]ero para las niñas no hay vocación que valga, la ley del embudo como yo digo, eso no rige, y si tienen vocación de madre, lo más noble que puede haber, que se aguanten y al Instituto, por la sencilla razón de que las niñas no pueden ser ignorantes, qué menos que el bachiller, que me herías en lo más vivo.

Desengáñate de una vez, Mario, el mundo necesita autoridad y mano dura, que algunos hombres os creéis que sólo por eso, sólo por el mero hecho de ser hombres, ya se terminó la disciplina de la escuela y estáis pero que muy equivocados, es preciso callar y obedecer, siempre, toda la vida, a ojos cerrados, que buena perra habéis cogido ahora con el diálogo
En sustancia, lo que te he dicho mil veces, que vosotros os creéis que esto es un circo donde cada cual puede hacer lo que le dé la gana y estáis muy equivocados, aquí igual que en casa, la misma cosa, con la salvedad de que en lugar de los padres es la autoridad, pero siempre debe haber uno que diga esto se hace y esto no se hace y ahora todo el mundo a callar y a obedecer, únicamente así pueden marchar las cosas

Ya le oyes a papá, cuando la República un guirigay, no había quien se entendiese, que ¿por qué?, hijo mío no seas cerril, pues porque no había autoridad, que para que te hagas una idea, es lo mismo que si un día les decimos a Mario, Menchu, Alvaro, Borja y Aran, hala, comer lo que queráis, chillar a vuestro antojo, acostaros a la hora que os dé la gana, sois los amos de la casa, mandáis lo mismo que papá y mamá, ¿imaginas el desbarajuste?
Q]ue si tu dices "no me gusta pero acepto la decisión de la mayoría", pues todos contentos, fijo, que después de todo, esa es la democracia si no te he entendido mal. [P]ara vivir en el mundo hay que ser más flexible, tener un poquito de correa, que mucho predicar la tolerancia y después hacéis lo que os da la realísima gana

[Q]ue hubo una época que me gustó Paco, como lo oyes, yo era una niña, desde luego, que entonces apenas si reparaba en que ni hablar sabía, porque la familia de Paco, era un poco así, ¿cómo te diría?, bueno, un poco, lo que se dice una familia artesana, y en cuanto le rascabas asomaba el bruto
Y una cosa que no te he dicho, Mario, que el otro día, hará cosa de dos semanas, el 2 del pasado para ser exactos, Paco me llevó al centro en su Tiburón, un cochazo de aquí hasta allá, no vea cosa igual, que yo estaba parada en la cola del autobús y, de repente, ¡plaf!, un frenazo, pero de película, ¿eh?
P]ero Paco sin vacilar, "te llevo", que yo me colé sin pensar siquiera
lo que hacía. Y ¡qué coche, Mario, de sueño, vamos! Con decirte que se me iba la cabeza, pero es que ni notar los baches [s]ólo de verme encerrada en un coche con un hombre que no eras tú, que, eso sí, Paco no es el que era, que manera de expresarse, Mario, pocas palabras pero las justas, en un medio tono, sin descomponer la cara por nada, como la gente bien

Que siempre me ha dolido tu pobre concepto de mí, Mario, como si yo fuera una ignorante o cosa parecida” “Que te pones a ver, Mario, querido, y conversaciones serias, lo que se dice conversaciones serias bien pocas hemos tenido”.
Que los días buenos los desaprovechabas y luego, zas, el antojo, en los peores días, fíjate, “no seamos mezquinos con Dios”; “no mezclemos las matemáticas en esto”... que luego la que andaba reventada nueve meses, desmayándose por los rincones era yo”.
Luego, cuando te vino eso, la distonía o la depresión o como se llame, llorabas por cualquier pamplina, acuérdate, hijo, ¡vaya sesiones!, y que si la angustia te venía de no saber cuál es el camino.
Sí, Mario, sí, estoy llorando, pero bueno está lo bueno, que yo paso por todo, ya lo sabes, que a comprensiva y a generosa pocas me ganarán, pero antes la muerte, fíjate bien, la muerte, que rozarme con un judío o protestante.
“Todos iguales, para Dios no hay diferencias... ahora bien, los negros con los negros y los blancos con los blancos, cada uno en su casita y todos contentos”.

«Mario, cariño, lo que pasa es que ahora os ha dado la monomanía de la cultura y andáis revolviendo cielo y tierra para que los pobres estudien, otra equivocación, que a los pobres los sacas de su centro y no sirven ni para finos ni para bastos, les echáis a perder, convéncete, enseguida quieren ser señores y eso no puede ser».

A lo largo da novela, vemos desfilar toda unha galería de persoaxes como; os fillos de Carmen e Mario (cinco ), algun amigo e/ou enemigo, sobre todo de Mario, etc., entre eles destaca a persoaxe de Valen, a gran amiga de Carmen, Paco o seu admirador, Mario, o fillo maior, Borja, ao que oímos berrar:
Yo quiero que se muera papá todos los días para no ir al colegio".

Homeaxe a Miguel Delibes


Onte día 15 de abril a coroa española e a real academia española (RAE) rindeu homeaxe a Miguel Delibes falecido fai un mes. O rei que presidíu o pleno defineu o escritor como “ un castelán leal, español cumplido e home bon”.
Este pódese describir como un acto emotivo e multitudinario que se celebrou no salón de actos da RAE e acudiron en pleno a familia do premio cervantes e principe de Asturias.
A escasa presenza da familia real e de menbros da real academia española, a que pertenceu dende 1975, no seu enterro, levantaron un monton de críticas entre os seus paisanos, esta vez os seus compañeiros si rendiron homeaxe en un acto de maior rango institucional.
Este acto presidido polo rei tamén participaron o ministro de educación, ,Ángel Gabilondo, a titular de cultura Ángeles González-Sinde e o presidente de Castela e León

O primeiro e-book nace en Ferrol



Non foi Michael Hart, nin en Illinois, nin tampouco ocurriu no ano 1971. O primeiro libro electrónico inventouno doña Angelita, unha maestra ferrolana que se adelantou máis de medio siglo ao seu tempo.O primeiro precedente do e-book tiña tres obxetivos: alixerar o peso das mochilas dos nenos, facer máis atractivo a aprendizaxe e adaptar o ensino ó nivel de cada estudante.
Os norteamericanos botaron o ollo ó invento e houbo quén desde Washington intentou comprarlle a patente «Libros cuio funcionamento é mecánico, eléctrico e á presión do aire». Sin éxito. Doña Angelita, maestra en Mandiá, a escola obreira e directora do colexio Ibáñez Martín, quería que o invento se quedase en Galicia e sobre todo, na súa cidade, donde a súa figura foi recordada na exposición Ferrol en feminino e o fará de novo na celebración da festa do Libro e da Palabra, a próxima semana.

Siguen los homenages a Miguel Hernández


"Hambre y cebolla, hielo negro..." versos como éste y poemas de Miguel Hernández sonaron esta mañana en la voz de actores como Blanca Portillo, Juan Luis Galiardo, Emilio Gutiérrez Cava, Marisa Paredes, Asunción Balaguer, Cristina Rota, Juan Diego Botto, Tina Saiz, Alberto Sanjuán, Fele Martínez, el rapero El Chojín y poetas como García Montero.
Todos llenaron un abarrotado Teatro Lara de Madrid donde juntos recordaron al poeta de Orihuela. Varios motivos: la celebración de su centenario y la reedición de sus obras completas por la editorial Espasa en la que trabajó y donde se publicó su primera obra en posguerra.
El homenaje conducido por la periodista Mara Torres tuvo además de ese emotivo recital una mesa redonda donde García Montero, el político Alfonso Guerra y la editora Pilar Cortés recorrieron la vida y la obra del poeta del pueblo poniendo de relieve que su vida y su contexto representaron un momento crucial de la vida de España en toda su complejidad.

15/4/10

Los diez libros mas descargados de 2009


El portal BitTorrent a sacado a la luz los diez libros mas descargados del año 2009, y como era de esperar no hai ningun best sellers, aunque la presencia de Stephenie Meyer es inevitable, como que el primer puesto lo ocupe el kamasutra en edición de Lance Dane.
En esta lista ademas de Meyer podemos encontrar libros como Los cuadernos secretos de Leonardo Da Vinci, un libro que desvela los secretos del Photoshop, obras (inevitablemente) relacionadas con el sexo, así como libros de autoayuda, ejemplares relacionados con las tareas domésticas y hasta una completa guía para diseñadores de paneles de energía solar.
Las buenas noticias para (the independent),es que estos libros descargados de forma ilegal no amenazan la hegemonía de los autores que cada semana aparecen en la lista de los mas vendidos.
Lo cual no significa que los lectores virtuales no esten interesados en libros de calidad, simplemente no los piratean, para respiro de las editoriales y los escritores.

Facendo cine, en galego


Un total de dous mil centros educativos poderán participar con traballos audiovisuais en lingua galega na II edición do Ouff Escola.
O Festival de Cine de Ourense ábrese por segundo ano consecutivo aos escolares non universitarios de Primaria, Secundaria, Bacharelato e Formación Profesional a través da II edición do Ouff Escola. Nesta edición, un total de dous mil centros educativos de toda Galiza poderán participar con traballos audiovisuais en lingua galega. O obxectivo é triplo: incentivar a utilización do galego entre os mozos, potenciar o uso das novas tecnoloxías e crear un espazo de referencia para amosar a creatividade das aulas.

Tamén no Bierzo
Este ano a sección do festival incorporará algunhas novidades, como a posibilidade de que participen estudantes do Bierzo, onde o galego é unha materia optativa. Tamén se pide brevidade: os documentos audiovisuais que se presenten recortaranse até os 20 minutos, independentemente da súa duración inicial, para axilizar o concurso e o traballo do xurado. O prazo de presentación dos traballos, para os que hai unha temática libre, finalizará o vindeiro 15 de maio.

O ano pasado, no primeiro Ouff Escola, presentaráronse un total de 45 filmes procedentes de 40 centros educativos. O director do Festival, Enrique Nicanor, subliña que “ademais de potenciar a utilización do galego no audiovisual”, o certame serve para “incentivar a educación mediática” e para que “os mozos saiban escoller que queren e que non queren ver”. Ademais, destacou que a semente da pasada edición xa agromou, xa que un dos seus participantes preséntase este ano a concurso cun traballo profesional no propio Festival de Cine.

13/4/10

Strangers

Mi idolatrado hijo Sisí


Cuando nace Sisí, Cecilio alza a su esposa como madre e ignora a su amante, un obstáculo que puede ensombrecer el buen nombre de su hijo. Paulina volverá a su vida cuando Sisi adquiere autonomía
Paulina es el refugio de los hombres Rubes, el cobijo de sus fustraciones.Paulina es cálida, atractiva, sensible. Resignada a ser La Otra, cre que no puede exigir, lo que la hace vulnerable.
Cecilio nunca conseguiraáolvidar a la muchacha, cuando su historia se repite en su hijo, su frustración va más allá de la pérdida de su amante y de su hijo Sisí. Su apellido desaparece aunque no su linaje pues Paulina tendrá un hijo de Sisí que nunca será reconocido por su abuelo

La mujer sensual


La mujer sensual tiene los ojos hundidos, las mejillas descoloridas, transparentes las orejas, apuntada la barbilla, seca la boca, sudorosas las manos, quebrado el talle, inseguro el paso y triste todo su ser. Espiritualmente, el entendimiento se oscurece, se hace tardo a la reflexión: la voluntad pierde el dominio de sus actos y es como una barquilla a merced de las olas: la memoria se entumece. Sólo la imaginación permanece activa, para du daño, con la representación de imágenes lascivas, que la llenan totalmente. De la mujer sensual no se ha de esperar trabajo serio, idea grave, labor fecunda, sentimiento limpio, ternura acogedora”.
(Padre García Figer en ‘Medina’, revista de la Sección Femenina, 12 de agosto de 1945)

Terras outas soias do Caurel


A invocación ao Courel, ás "terras outas soias do Courel", d'Os Eidos volve cobrar a voz do propio Uxío Novoneyra da man da súa propia escrita na edición facsimilar que a Universidade de Santiago de Compostela ven de publicar. No ano en que as Letras renden homenaxe ao "poeta nacional" (en palabras da súa filla), a USC quíxose sumar coa edición do manuscrito autógrafo que Uxío compuxo entre 1952 e 1954, publicado por Galaxia en 1955.

Os eidos, os paxaros, os regatos, os caborcos ou os lobos volven cobrar vida neste universo do Courel da man da reedición deste poemario que contén a base e o fundamento primordial do que había ser todo un ciclo poético que o propio poeta comezaría a pechar coa edición de Os Eidos. Libro do Courel, onde reúne os poemas d'Os Eidos (1955) e d'Os Eidos-2 (1974).

Ruben Gayoso recomienda...


Pertenece a: La Trilogía de la Niebla
Título original:
Editorial: Edebé
Año publicación: 1993
Temas: Literatura : Infantil y juvenil
El príncipe de la niebla de Carlos Ruiz Zafón:
"El nuevo hogar de los Carver está rodeado de misterio. En él aún se respira el espíritu de Jacob, el hijo de los antiguos propietarios, que murió ahogado.

Las extrañas circunstancias de esa muerte sólo se empiezan a aclarar con la aparición de un diabólico personaje: El Príncipe de la Niebla, capaz de conceder cualquier deseo a una persona a un alto precio..."

A adaptación do libro á era dixital


Responsables de diferentes entidades culturais coincidiron onte en reclamar medidas legais que protexan os dereitos de autor ante as descargas ilegais e advertiron tamén que o modelo a seguir deberá ser diferente ao analóxico.

A ministra de cultura Gonzalez Sinde considera imprescindibel que os países europeos chegen a un acordo para alcanzar a era dixital de forma conxunta xa que as descargas ilegais serán maiores co paso dos anos, no 2008 había un total de 2.400 millóns e prevese que no 2009, serán peores.

Co fin de evitar estas cifras, creouse un seminario chamado A dixitalización do material cultural, bibliotecas dixitales e dereitos do autor, que se celebra na Biblioteca Nacional co fin de mellorar esta situación.

A derradeira lección de Castelao


Mañan día 14 de abril inaugurarase no museo provincial de Lugo unha exposición sobre o artista, escritor e político galego Castelao, esta exposición levará por nome “ Castelao: A derradeira lección do mestre” e farase referencia os últimos anos de vida do escritor, os do exilio.
A exposición contará con tres salas do dito museo e terá información moi variada algunha dela dedicada os estudantes. Dous comisarios de esta exposición reuniron cadros, gravados e múltiples obxectos persoais pero estas pezas so forman unha parte mínima das 4000 que están catalogadas.
A exposición contara con preto de vinte institiucións así como outros tantos coleccionistas particulares e participantes na montaxe co fin de reflectir o conxunto de actividades que desenvolveu, debuxante, pintor, caricaturista, ilustrador, xornalista, escritor e político nacionalista.
O obxectivo da mostra é facerlle xustiza “e conxurar unha perniciosa parsimonia, non casual, a que nos leva a demorar de máis no coñecemento da nosa historia e, por tanto, a ignorármonos nós mesmo”, esta e paradoxa que se refire a que cando Castelao non poido poñer o pe na sua terra nunca estivo tanto nela.

Lingua de amor 2010


Lingua de amor 2010
Xa está en marcha a cuarta edición do concurso de cancións e declaracións de amor a través da internet
O Consello da Xuventude de Galicia, a través do seu Servizo de Normalización Lingüística, presenta a cuarta edición de Lingua de amor, o concurso de cancións e declaracións de amor a través do correo electrónico.
Un dos obxectivos principais deste concurso é estender o uso do galego como lingua habitual entre a xente moza nas súas comunicacións a través da rede.
Pretendemos vincular as rapazas e rapaces de Galicia coa súa lingua e incrementar a percepción do galego como unha lingua que é útil para as actividades de lecer e momentos de diversión: o galego ábreche as portas á hora de coñecer xente, facer amizades e... por que non? Tamén para formar parellas!

12/4/10

El libro digital triunfará en 10 años


La mayor feria del libro del mundo abrió ayer sus puertas en Francfort, con más de cien países representados, 7000 expositores y mil escritores que se pasearán por la que es considerada la feria del libro más importante del mundo.
Y en medio de una feria tradicional, los organizadores se han preguntado cuál es el futuro del soporte papel frente al libro digital o e-libro; por ello, han realizado una encuesta entre los principales editores para conocer su visión.
El resultado es que el libro digital superará al tradicional en diez años.
Autores como Paulo Coelho, que ha colgado en su propia web su libro más conocido, El Alquimista, están dando un paso hacia adelante en la transformación del mundo editorial, combinando los dos soportes, y demostrando que las ventas no se hunden por compartir en la red uno de sus bestsellers.
Las editoriales, poco a poco se abrirán a nuevos soportes, y es que ya ha llegado la tecnología, leer es gratis en Internet, y nuevas tecnologías en forma de libro electrónico, y China será uno de los grandes impulsores en los próximos años con el aumento de uso de libros electrónicos.
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas