Curtis...Alá polo ano 1971 visitei tal vila en compaña dos artistas Lourdes Dans e Xusto Moreda. Pouco despois, voltei de novo, pero, por desgraza, para algo ben diferente: o enterro de Lourdes, aquela gran muller, magnífica esmaltista, irmá da pintora María Antonia. Lourdes, coma Xusto, eran, sobre todo, dous amantes da vida, capaces de transmitir entusiasmo por todo o que era auténtico, sinxelo, natural. Un paseo polo campo de Curtis, unha tortilla preparada por Xusto, uns grelos apañados por Lourdes, unha empanada da vila comprada polo seu consello, un almorzo con manteiga das de entón e, finalmente, unha visita á feira representaban para min, e para calquera persoa que coma min amase a vida, todo un agasallo. Lembro que non nos decidiramos a erguirnos para a feira dos queixos por se celebrar ás “cinco da mañá”........O queixo de Curtis: punto e á parte.
Páxinas
Jacinto Benavente
29/11/10
Curtis, Xavier Rguez. Baixeiras
Curtis...Alá polo ano 1971 visitei tal vila en compaña dos artistas Lourdes Dans e Xusto Moreda. Pouco despois, voltei de novo, pero, por desgraza, para algo ben diferente: o enterro de Lourdes, aquela gran muller, magnífica esmaltista, irmá da pintora María Antonia. Lourdes, coma Xusto, eran, sobre todo, dous amantes da vida, capaces de transmitir entusiasmo por todo o que era auténtico, sinxelo, natural. Un paseo polo campo de Curtis, unha tortilla preparada por Xusto, uns grelos apañados por Lourdes, unha empanada da vila comprada polo seu consello, un almorzo con manteiga das de entón e, finalmente, unha visita á feira representaban para min, e para calquera persoa que coma min amase a vida, todo un agasallo. Lembro que non nos decidiramos a erguirnos para a feira dos queixos por se celebrar ás “cinco da mañá”........O queixo de Curtis: punto e á parte.
Radiografía dun autor de tebeos de Marcos Nine
David Rubín, autor de contos, plasma nunha historieta como se sente no momento en que a súa vida está a ser gravada para un documental. Unha viaxe a través do imaxinario dun dos autores de contos máis importantes do momento.
28/11/10
Poesía, unha ollada aos abismos do Alzheimer
Adeus a Francisco Fernández del Riego
25/11/10
TOLERANCIA CERO CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO NO IES DE CURTIS
25 - N Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller
A conmemoración hoxe do Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller recórdanos, sinala a UNESCO, as proporcións epidémicas que está a cobrar este problema de "nefastas consecuencias para a saúde e o benestar persoais das mulleres, así como para o desenvolvemento social e económico en xeral".
span>
I Congreso sobre Literatura e Violencia de Xénero
Por fin; Ana María Matute, Premio Cervantes.
Pasados cien años, un príncipe de un pueblo vecino, se enteró de la profecía que allí había y muy valientemente fue en busca de la princesa. En cuanto la besó, ella se despertó y se supone que se casaron y fueron felices para siempre.Ana Mª Matute - Premio Cervantes 2010
24/11/10
Camiñan descalzas polas rochas, Ana Romaní
saben que as últimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufragio.
os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,
rebélanse contra a Historia,
constrúen co mar as estatuas
que nunca permanezan.
xorden das últimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben que o efémero permanece.
Ana Romaní
Camiñan descalzas polas rochas
-incluído no poemario Das últimas mareas (Ed. Espiral Maior)- dálle título ao libro e está acompañado na cuberta por unha ilustración de Noemí López. O libro conta tamén cos versos de Yolanda Castaño, os relatos de Rosa Aneiros, Paula Carballeira, Anxos Sumai, Carmen Blanco, Marilar Aleixandre, María Reimóndez, Helena Villar Janeiro, Ana Expósito e Marica Campo e as ilustracións de Nuria Díaz, Noemí López, Almudena Aparicio, Ánxeles Rodríguez Ferrer, Marina Seoane, María Lires, Car (Carmela González), Ana Pillado, Aurora López e Rebeca López. Todos eles relatos e ilustracións que as autoras crearon para a ocasión.
5 x 2 = 9 Diez miradas contra la violecia de género
23/11/10
UN POUCO MÁIS PRETO DE LUIS SEOANE
| Alumnado de 3º ESO |
| Facendo os seus propios gravados |
Seguimos traballando sobre o tema: seguiremos coa fase de creación textual a partir de obras pictóricas, debuxos... Xa vos contaremos.
Caballeros, 1: Soledad Puértolas y los personajes secundarios del...
22/11/10
21/11/10
Asterios Polyp, o mellor cómic do ano
Cada certo tempo xorde unha obra revolucionaria que confirma a categoría do cómic como novena arte. É o caso de Asterios Polyp (Sin Sentido) de David Mazzucchelli, gañadora de tres premios Eisner (Mellor Obra, Autor e Rotulación) e tres Harvey (Mellor Número Único, Mellor Álbum Gráfico Orixinal e Rotulación).
Asterios Polyp é froito do traballo de 10 anos dun dos grandes do cómic americano, que saltou á fama grazas ás súas colaboracións con Frank Miller en Batman: Ano Un e Daredevil: Born Again e que, en pleno éxito decidiu dar un xiro total á súa carreira e ao seu estilo para embarcarse en proxectos máis persoais, como a adaptación de Cidade de cristal de Paul Auster.
Asterios Polyp é unha historia apaixonante dun home en busca do amor, a cordura, e as boas proporcións arquitectónicas. O protagonista é un home de mediana idade cunha carreira pouco satisfactoria como arquitecto e profesor, a vida do cal cambia completamente cando o seu apartamento de Nueva York se incendia, a partir de aí lánzase a unha viaxe cun propósito que descoñecemos e durante a que a súa vida se desvela ante os nosos ollos a través de numerosos flashbacks. En definitiva unha sátira sobre o amor, os mitos gregos e a arte moderna.
19/11/10
Vinicius de Moraes
De que mais precisa um homem senão de um pedaço de mar - e um barco com o nome da amiga, e uma linha e um anzol pra pescar?
E enquanto pescando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de suas mãos, uma pro caniço, outra pro queixo, que é pra ele poder se perder no infinito, e uma garrafa de cachaça pra puxar tristeza, e um pouco de pensamento pra pensar até se perder no infinito...
- Mas o amigo foi ludibriado, e é preciso por ele lutar!
De que mais precisa um homem senão de um pedaço de terra - um pedaço bem verde de terra - e uma casa, não grande, branquinha, com uma horta e um modesto pomar; e um jardim - que um jardim é importante - carregado de flor de cheirar?
E enquanto morando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de suas mãos pra mexer na terra e arranhar uns acordes no violão quando a noite se faz de luar, e uma garrafa de uísque pra puxar mistério, que casa sem mistério não vale morar...
- Mas a terra foi escravizada, e é preciso por ela lutar!
De que mais precisa um homem senão de um amigo pra ele gostar, um amigo bem seco, bem simples, desses que nem precisa falar - basta olhar - um desses que desmereça um pouco da amizade, de um amigo pra paz e pra briga, um amigo de casa e de bar?
E enquanto passando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de suas mãos para apertar as mãos do amigo depois das ausências, e pra bater nas costas do amigo, e pra discutir com o amigo e pra servir bebida à vontade ao amigo?
- Mas o amigo foi ludibriado, e é preciso por ele lutar!
De que mais precisa um homem senão de uma mulher pra ele amar, uma mulher com dois seios e um ventre, e uma certa expressão singular? E enquanto passando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de um carinho de mulher quando a tristeza o derruba, ou o desatino o carrega em sua onda sem rumo?
Sim, de que mais precisa um homem senão de suas mãos e da mulher - as únicas coisas livres que lhe restam para lutar pelo mar, pela terra, pelo amigo...
18/11/10
Cuentos silenciosos de Benjamin Lacombe
Para abrir boca, déixovos aquí o vídeo promocional do libro e o enlace á páxina web do ilustrador.
Web Benjamin Lacombe
17/11/10
Agustín Fernández Paz rexeita o Premio das Letras da Cultura Galega
Os Premios dá Cultura Galega da Xunta 2010 distinguiron á Editorial Galaxia (Promoción Cultural de Galicia), ao escritor Agustín Fernández Paz (Letras), á pintora Menchu Lamas (Artes Plásticas), ao dramaturgo Eduardo Alonso (Artes Escénicas), á Fundación Barrié (Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural), a Vaca Films (Creación Audiovisual) e á Orquestra Sinfónica (Música).Unha manchea de sangue
Antes do divorcio
Volvina ver
Eiquí
Ó levantar o colchón
2 x 2 do noso leito
Pra limpar o po
O microaverno de insectos de pesadelo
Que medrou alimentándose
Dende e coa túa ausencia
Esa mancha carmesí
Ennegrecida polo dó
A túa pegada
Fluvial
A túa xilografía…
O sangue foi o noso
Símbolo astral
Dende o principio dos tempos
Da nosa orixe
O primeiro día
Da nosa Creación
Cando eu desaferrollei
A túa boeta
A primeira noite
Que nos fixemos e reinventamos
O Amor ti deitabas
Sangue
Pero non nos importou
O desexo era mor ca todo
Quixémonos enlevados
En tódalas camas de tódolos cuartos
Voando dunha curuxeira a outra
Unha parella de Chagall
Propalando esa eau-de-vie
Exquisita pola casa…
Logo
A primeira semana
Que convivimos
Amecidos
Amencendo
Onda a mar onda a illa
Tamén esbombaba
Tamén esbonchaba L’Eau Rouge
No teu val mercurial
Ferruxinoso
Eu
Humedecín varias veces o mostreiro
Nil
Furei varias veces o teu bolo do lar e
Certísimo de que nunca endexamais
Sentira algo tan real tan tan
Verdadeiro escribín sobre os teus peitos
Moi de vagariño
ÁMOTE
16/11/10
Patrimonio Inmaterial da Humanidade
15/11/10
Guardiola e o fomento da lectura
Artigo de Manuel Bragado publicado en El faro de Vigo (15/11/2010)
Para ler o artigo completo preme aquí
14/11/10
Navega con Rumbo polo Ciberespazo
13/11/10
25 de noviembre. Contra a violencia.
Llueve a mares y baja por la cuesta de Ave María
el líquido amniótico de los sueños.
Bajan las cicatrices, las llamadas perdidas,
la barbie abandonada y un árbol del amor,
los condones suicidas y los huesos de pollo,
el llanto de las razas,
los mensajes borrados,
la belleza sin sitio, las fotos del eclipse…
Los juguetes enfermos, los dioses que no cambian,
los extractos del banco, las sillas de tres patas.
Sale la luna en Sombrerería y sale el sol en Olivar.
Un río ineludible de preguntas
desciende a la boca del Metro,
un ángel que volaba hacia atrás,
el alquitrán del miedo,
un corazón con brazos del Ikea,
frascos de jarabe caducado.
Pecados que no vieron amanecer,
belleza que no encuentra reposo.
Está lloviendo a mares en plaza de Lavapiés
y soy esa mujer que lleva escrito un No.
[Angel Petisme - Demolición del Arco Iris]
--------------------------------------------------------------------------------
12/11/10
O retorno ás orixes de Martin Sheen ou Ramón Estévez
O filme narra a historia de Tom, un maduro oculista viúvo, afincado en Estados Unidos, feliz no seu pequeno mundo onde o máximo aliciente o ofrecen os seus partidos de golf. En cambio o seu fillo ten ganas de ver mundo, e precisamente na súa aventura de facer o Camiño de Santiago morre nun accidente nos Pirineos. Tom debe acometar a ingrata tarefa de viaxar a Francia a facerse cargo do cadáver. Pero unha vez alí, decide tomar o relevo do seu fillo, e coas súas cinzas facer o Camiño xuntos. Van ser varias semanas en que vai sufrir unha transformación, o seu é unha viaxe non só físico senón interior, onde lle enriquece o contacto con outras persoas que tamén teñen as súas razóns para peregrinar a Santiago de Compostela.
11/11/10
Ha muerto Carlos Edmundo de Ory.
"La risa es el sexo del alma"
"El viento es Dios que pasa bailando".
Estos son algunos de los "aerolitos", aforismos o palabras mágicas, que caracterizaron la gran obra del poeta gaditano Carlos Edmundo de Ory, fallecido hoy a los 87 años en Francia
10/11/10
Todo ben
A obra mantén a cerna dunha historia que se move en «serie negra», cunha singular ubicación no Brasil e coa corrupción no fútbol e na política como coordenadas temáticas principais.
Unha feliz re-existencia da primeira novela de Manuel Rivas, o narrador galego máis aclamado do noso tempo."
De fútbol e de política, do mundo da hampa, trata o relato. Fuxindo dun país pequeno do que semella non levar consigo máis que a poesía e un pasado do que non merece a pena lembrar case nada, o protagonista convértese en xornalista deportivo, observa o novo mundo e vese implicado nunha historia negra que non lle correspondía. Pero o final, o final é seu; é el quen decide que facer coa súa vida, se vivila, cambiala, intercambiala ou perdela.
8/11/10
El cuento de Sirena, G.Torrente Ballester
A historia xira en torno a Alfonso, un dos homes da familia cos ollos azuis.
7/11/10
El solista
6/11/10
Novas ortográficas
Algunas letras de nuestro alfabeto recibían varios nombres: be, be alta o be larga para la b; uve, be baja o be corta, para v; uve doble, ve doble o doble ve para w; i griega o ye para la letra y; ceta, ceda, zeta o zeda para z. La nueva Ortografía propone un solo nombre para cada letra: be para b; uve para v; doble uve para w; ye para y (en lugar de i griega).
Ch y ll ya no son letras del alfabeto. Desde el siglo XIX, las combinaciones de letras ch y ll eran consideradas letras del alfabeto, pero ya en la Ortografía de 1999 pasaron a considerarse dígrafos, es decir, "signos ortográficos de dos letras", las letras del abecedario pasan a ser 27.
Hay dos usos en la acentuación gráfica tradicionalmente asociados a la tilde diacrítica (la que modifica una letra como también la modifica, por ejemplo, la diéresis: llegue, antigüedad). Esos dos usos son: 1) el que opone los determinantes demostrativos este, esta, estos, estas (Ese libro me gusta) frente a los usos pronominales de las mismas formas (Ese no me gusta). 2) El que marcaba la voz solo en su uso adverbial (Llegaron solo hasta aquí) frente a su valor adjetivo (Vive solo).
Solo y los pronombres demostrativos. Desde 1959 las normas ortográficas restringían la obligatoriedad del acento gráfico únicamente para las situaciones de posible ambigüedad (Dijo que ésta mañana vendrá / Dijo que esta mañana vendrá; Pasaré solo este verano / Pasaré solo este verano). Dado que tales casos son muy poco frecuentes y que son fácilmente resueltos por el contexto, se acuerda que se puede no tildar el adverbio solo y los pronombres demostrativos incluso en casos de posible ambigüedad", esto dice la comisión de la nueva Ortografía, que, eso sí, no condena su uso si alguien quiere utilizar la tilde en caso de ambigüedad. Café para todos. No obstante, la RAE lleva décadas predicando con el ejemplo y desde 1960, en sus publicaciones no pone tilde ni a solo ni a los demostrativos.
Guion, también sin tilde. Hasta ahora, la RAE consideraba "monosílabas a efectos ortográficos las palabras que incluían una secuencia de vocales pronunciadas como hiatos en unas áreas hispánicas y como diptongos en otras". Sin embargo, permitía "la escritura con tilde a aquellas personas que percibieran claramente la existencia de hiato". Se podía, por tanto, escribir guion-guión, hui-huí, riais-riáis, Sion-Sión, truhan-truhán, fie-fié... La nueva Ortografía considera que en estas palabras son "monosílabas a efectos ortográficos" y que, cualquiera sea su forma de pronunciarlas, se escriban siempre sin tilde: guion, hui, riais, Sion, truhan y fie. En este caso, además, la RAE no se limita a proponer y "condena" cualquier otro uso.
4 o 5 y no 4 ó 5. Hasta ahora, la conjunción o se escribía con tilde cuando aparecía entre cifras (4 ó 5 millones). Era una excepción de las reglas de acentuación del español: "era la única palabra átona que podía llevar tilde". Los teclados de ordenador han eliminado "el peligro de confundir la letra o con la cifra cero, de tamaño mayor".
Catar y no Qatar. Aunque no siempre lo fue, la letra k ya es plenamente española, de ahí que se elimine la q como letra que representa por sí sola el fonema /k/. "En nuestro sistema de escritura la letra q solo representa al fonema /k/ en la combinación qu ante e o i (queso, quiso). Por ello, la escritura con q de algunas palabras (Iraq, Qatar, quórum) representa una incongruencia con las reglas". De ahí que pase a escribirse ahora: Irak, Catar y cuórum. ¿Y si alguien prefiere la grafía anterior: "Deberá hacerlo como si se tratase de extranjerismos crudos (Qatar y quorum, en cursiva y sin tilde)".
5/11/10
A revista RETRANCA no seu número especial dedicado á visita do Papa, ten dificultades para saír á rúa
![]() |
| PORTADA DO NÚMERO RETIDO |


































