Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/11/10 - 1/12/10

29/11/10

Curtis, Xavier Rguez. Baixeiras

Quero escribir o nome: Café-Expres. Está en Curtis. 
Curtis...Alá polo ano 1971 visitei tal vila en compaña dos artistas Lourdes Dans e Xusto Moreda. Pouco despois, voltei de novo, pero, por desgraza, para algo ben diferente: o enterro de Lourdes, aquela gran muller, magnífica esmaltista, irmá da pintora María Antonia. Lourdes, coma Xusto, eran, sobre todo, dous amantes da vida, capaces de transmitir entusiasmo por todo o que era auténtico, sinxelo, natural. Un paseo polo campo de Curtis, unha tortilla preparada por Xusto, uns grelos apañados por Lourdes, unha empanada da vila comprada polo seu consello, un almorzo con manteiga das de entón e, finalmente, unha visita á feira representaban para min, e para calquera persoa que coma min amase a vida, todo un agasallo. Lembro que non nos decidiramos a erguirnos para a feira dos queixos por se celebrar ás “cinco da mañá”........O queixo de Curtis: punto e á parte.

Comer no Exprés vén sendo algo así como irromper na intimidade dun encontro de familia. Pero cunha diferenta: un nunca se sente culpábel .Entra, transmite o seu desexo de xantar, pide un vaso no mostrador, acompaña cuns callos, ou cunha excelente tortilla de pescada....,e , cando lle prace, entra no comedor, ou mellor, nos comedores, pois hai dous, un que debe de ser de cando se inaugurou a casa, alá polo 38, e outro moderno. Entón séntese onde se sente, é afabelmente –sen empacho, de forma natural- recibido por unha voz suave e modesta- pero profesional- que lle recita as viandas familiares: polbo, arroz con mexillóns, arroz con riles, carne asada...Pero, cando chegan,¡que polbo, que carne, que patacas...! ¡Canta verdade hai nesta cociña que, a un prezo xeneroso, nos ofrecen os irmáns Vázquez Estraviz e dona Pilar Estraviz ao pé da vella estación de Curtis!.....

                                                                                                        Diario de comidas

Radiografía dun autor de tebeos de Marcos Nine

Guión: Marcos Nine
Música: Manuel Riveiro
Montaxe: Marcos Nine
Sonido: Daniel Patiño


David Rubín, autor de contos, plasma nunha historieta como se sente no momento en que a súa vida está a ser gravada para un documental. Unha viaxe a través do imaxinario dun dos autores de contos máis importantes do momento.


28/11/10

Poesía, unha ollada aos abismos do Alzheimer

O realizador coreano Lee Chang-Dong e a gran dama do cine do seu país, Yun Junghee, compoñen unha exquisita aproximación a unha enfermidade tan delicada como o Alzheimer, Poesía, premio ao mellor guión no Festival Internacional de Cine de Cannes.
Nesta longametraxe Yun Junghee encarna a unha avoa enfrontada á idea inasumible de que o seu neto participou nunha violación colectiva (que esporeou o posterior suicidio da vítima), mentres o Alzheimer avanza e un curso de poesía esíxelle saber considerar a beleza do mundo.
A enfermidade da protagonista marca sutilmente toda a trama, cunhas pinceladas de humor que nunca sabemos se nace do seu carácter ou da enfermidade.



TITULO ORIXINAL: Shi (Poetry)
DIRECTOR: Lee Chang-dong
ANO: 2010
DURACIÓN: 139 min.
PAÍS: Corea del Sur
GUIÓN: Lee Chang-dong
FOTOGRAFÍA: Kim Hyunseok
REPARTO: Yoon Hee-Jeong, Nae-sang Ahn, Da-wit Lee, Hira Kim, Yong-taek Kim,
PRODUCTORA: Pine House Film

Adeus a Francisco Fernández del Riego

O venres, na súa casa de Vigo, falecía Francisco Fernández del Riego aos 97 anos. O último de toda unha xeración de escritores e intelectuais que elevaron a lingua galega ás cotas máis altas da Literatura: Igrexa Alvariño, Carballo Calero, Luis Seoane, Ramón Piñeiro, Álvaro Cunqueiro, Celso Emilio Ferreiro, Emilio Álvarez Blázquez... Foi presidente de Real Academia Galega, grande impulsor da editorial Galaxia e artífice do Día dás Letras Galegas.

Fernández del Riego pertenceu á xeración de intelectuais xurdidos arredor do grupo Nós. Durante a República foi membro do Seminario de Estudos Galegos e do Partido Galeguista, e formou parte do Consello galego de Galeuzca (1934). Foi, xunto con Ramón Piñeiro e Xaime Illa Couto, un dos principais impulsores da Editorial Galaxia (fundada en 1950),que liderou o proceso de recuperación cultural na posguerra. En 1963 xurdiu desta editorial a revista Grial, que Fernández del Riego codirixiu e para a que escribiu de forma asidua recensións literarias e artigos. Ingresou en 1960 na Real Academia Galega cun discurso titulado Un país e unha cultura. A idea de Galicia nos nosos escritores. En 1997 presidiu esta institución.

O seu traballo no ámbito cultural e a súa extensa obra convertérono nun dos principais intelectuais galegos do século XX e comezos do século XXI. Entre os seus libros destacan ensaios sobre a cultura e a literatura galegas como Historia dá literatura galega, Galicia non espello, Dicionario de escritores en lingua galega ou A xeración Galaxia; e estranxeiras, como Letras do noso tempo ou Escritores de Portugal e do Brasil. Cultivou tamén a narrativa (O cego de Pumardedón) e a literatura de viaxes (As peregrinacións xacobeas, ou camiño de Santiago e Galicia). Editou antoloxías poéticas e libros de vocabulario, escribiu gran número de artigos poéticos e biografías. Foi autor dun libro de memorias, O río do tempo (1991). En 2003 recompilou a súa correspondencia con Cunqueiro e editouna en Galaxia co título Cartas ao meu amigo. Epistolario Mindoniense. En 2004 publicou con Galaxia as súas memorias baixo o título de Camiño andado.

25/11/10

TOLERANCIA CERO CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO NO IES DE CURTIS

Un ano máis queremos suliñar nas nosas aulas a idea de que a violencia en ningún caso é admisible como instrumento de comunicación. A biblioteca e o corredor de acceso á mesma recollen materiais á man de toda a comunidade para destacar o que todo o mundo debería considerar como obvio: o respecto ó corpo, ó pensamento e á liberdade dos demais.

25 - N Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller

A violencia de xénero supón unha pandemia mundial. É a principal causa de morte entre as mulleres de entre 15 e 44 anos en todo o mundo, por diante da suma das mortes provocadas polo cancro, a malaria, os accidentes de tráfico e as guerras, segundo datos da Organización Mundial da Saúde ofrecidos polo Fondo de Desenvolvemento de Nacións Unidas para a Muller (UNIFEM).



A conmemoración hoxe do Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller recórdanos, sinala a UNESCO, as proporcións epidémicas que está a cobrar este problema de "nefastas consecuencias para a saúde e o benestar persoais das mulleres, así como para o desenvolvemento social e económico en xeral".
Segundo os datos da ONU, unha de cada tres mulleres no mundo foi obxecto de violencias físicas, viuse forzada a manter relacións sexuais ou foi vítima doutros malos tratos na súa vida. Cada quince segundos unha muller é agredida, segundo o Fondo de Desenvolvemento de Nacións Unidas para a Muller. 


span>

I Congreso sobre Literatura e Violencia de Xénero

De Miss Marple a Lisbeth Salander é o título do I Congreso sobre Literatura e Violencia de Xénero que se está a celebrar en Santiago os días 24 e 25 de novembro. Ángeles Caso, Susana Fortes, Marilar Aleixandre, Fina Casalderrei ou Luísa Castro son algunhas das autoras que estarán presentes no encontro. Ademais de autores, no encontro presentaranse diferentes investigacións que analizan a presenza da violencia de xénero na tradición literaria e a súa evolución.

Por fin; Ana María Matute, Premio Cervantes.

Pasados cien años, un príncipe de un pueblo vecino, se enteró de la profecía que allí había y muy valientemente fue en busca de la princesa. En cuanto la besó, ella se despertó y se supone que se casaron y fueron felices para siempre.

Hasta aquí es lo que nos han contado a todos. Pero ,en ese momento no se casaron. El príncipe tenía por padres al rey y a la reina. Su madre, la reina, era de familia de ogros y el príncipe sabía que no le iba a hacer mucha gracia su historia, por lo que decidió mantenerla en secreto. Incluso tuvo dos hijos con la princesa sin que ellos se enteraran, Aurora y Día.

Un día el padre del príncipe falleció, por lo que él pasaba a ser el rey y fue entonces cuando decidió contar a su madre la historia que tenía con la futura reina. Ella se fue con él y se casaron y vivieron allí, hasta que un día el ya rey tuvo que marchar a luchar en una guerra, dejando a su madre como encargada del reinado.

Fue en este momento cuando a la reina le salió la vena ogresa que llevaba dentro y un día le dijo a su mayordomo que quería comerse al pequeño Día, con una buena salsa,… El mayordomo no se atrevió a matarlo y lo que hizo fue llevar al niño a la habitación que él compartía con su mujer para que lo cuidara, y en su lugar, le cocinó un cabritillo. La reina se lo comió como si hubiera sido el niño,…

Otro día le encargó lo mismo con Aurora, volviendo a repetir el mayordomo la misma operación, y otro día a la princesa,…La reina estaba muy contenta pensando que se os había comido a los tres.

Hasta que un día, dando un paseo por pasillos del palacio, escuchó jugar a Día y Aurora, al igual que escuchó a la madre de las criaturas. Se enojó muchísimo y mandó poner una gran olla llena sapos, culebras, serpientes y víboras en el patio para poder echar allí vivos a la madre, los dos hijos, el mayordomo y su mujer. Allí estaban ya los verdugos preparados para lanzarlos a su fin cuando apareció el príncipe de la guerra, al que no esperaban tan pronto. Tal rabia le dió a la ogresa que fue ella misma la que se lanzó de cabeza dentro de la cuba, hasta que allí la devoraron los bichos,…

Este es el verdadero final de este cuento.
 

Ana Mª Matute - Premio Cervantes 2010

A escritora catalá Ana María Matute (Barcelona, 1925) foi galardoada co Premio Cervantes 2010.

Na actualidade é membro da Real Academia Española, onde ocupa o asento K. Ten, entre outros moitos, o Premio Planeta, o Nadal, o Nacional de Literatura e o Nacional das Letras Españolas. Profesora invitada nas universidades de Oklahoma, Indiana e Virxinia, é, ademais, unha das voces máis persoais da literatura española do século XX e é considerada por moitos como a mellor novelista da posguerra española.

"Ondina del Fondo del Lago habitaba desde hacía cuatrocientos treinta años en el más bello lugar del Lago de las Desapariciones. Ondina era de una belleza extraordinaria: suavísimos cabellos color alga que le llegaban hasta la cintura, ojos largos y cambiantes como la luz, que iban del más suave oro al verde oscuro, y p...iel blanco-azulada. Sus brazos ondeaban lentamente entre las profundas raíces de las plantas, y sus piernas se movían como las aletas de una carpa. Una sonrisa fija y brillante, que iba del nacarado de la concha al rosa líquido del amanecer, flotaba entre sus labios. Cualquier humano hubiera sentido una gran fascinación al contemplarla en todos sus pormenores - e excepción hecha de las orejas, que, como todas las de su especie eran largas y puntiagudas en extremo, aunque de un tierno color, entre sonrosado y oro". (Olvidado rey Gudú, 1996)

24/11/10

Camiñan descalzas polas rochas, Ana Romaní


Camiñan descalzas polas rochas,
fantasmas de sal habitan as sombras,
saben que as últimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufragio.


As mulleres recollen cada noite
os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,
rebélanse contra a Historia,
constrúen co mar as estatuas
que nunca permanezan.

As mulleres de sal, con sargazos de sombras,
xorden das últimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben que o efémero permanece.

                                         
Ana Romaní

Camiñan descalzas polas rochas


Camiñan descalzas polas rochas é  unha recopilación de relatos, poemas e debuxos de 21 escritoras e ilustradoras galegas, editado por Amnistía Internacional e a editorial Tris Tram.

A violencia sexual, o maltrato de xénero, os abusos sexuais nos conflitos armados ou a violación como arma de guerra, son algunhas das temáticas que abordan os relatos, de Camiñan descalzas polas rochas, volume co que Amnistía Internacional quere resaltar a universalidade dos abusos dos dereitos humanos das mulleres, cuxa raíz é a discriminación, pero á vez, quere destacar tamén o papel activo destas como axentes de cambio e defensoras de dereitos.

O poema de Ana Romaní Camiñan descalzas polas rochas 
-incluído no poemario Das últimas mareas (Ed. Espiral Maior)- dálle título ao libro e está acompañado na cuberta por unha ilustración de Noemí López. O libro conta tamén cos versos de Yolanda Castaño, os relatos de Rosa Aneiros, Paula Carballeira, Anxos Sumai, Carmen Blanco, Marilar Aleixandre, María Reimóndez, Helena Villar Janeiro, Ana Expósito e Marica Campo e as ilustracións de Nuria Díaz, Noemí López, Almudena Aparicio, Ánxeles Rodríguez Ferrer, Marina Seoane, María Lires, Car (Carmela González), Ana Pillado, Aurora López e Rebeca López. Todos eles relatos e ilustracións que as autoras crearon para a ocasión. 

5 x 2 = 9 Diez miradas contra la violecia de género

5 × 2 = 9 Diez miradas contra la violencia de género de Angeles Caso, Espido Freire, Rosa Regàs, Eugenia Rico e Lourdes Ventura.

 

Unha reflexión narrativa e documental sobre a violencia de xénero contada por cinco importantes escritoras españolas.

Cinco escritoras españolas comprometidas contra a violencia de xénero -Anxos Caso, Espido Freire, Rosa Regàs, Eugenia Rico e Lourdes Ventura- reuníronse individualmente con outras tantas mulleres de distintas idades e clases sociais que nalgún momento das súas vidas, en ocasións ao longo de moitos anos, sufriron malos tratos por parte das súas parellas. A palabra da quinta desas mulleres, asasinada anos atrás polo seu maltratador, cobrou vida en boca do seu fillo, e ese relato pecha o libro e tamén lle dá título: a morte, a ausencia que provoca a morte, fai que cinco por dous sexan nove. (Silvia Pérez y Fernando Marías, editores)

"Ao aprecio literario que teño ás autoras únese o interese dun tema que xera unha fonda preocupación social e que está enfocado dunha forma novidosa. A integración dos testemuños sobrecolledores das vítimas cos comentarios agudos e escritos con elegancia literaria das escritoras dá por resultado un libro de biografías veraz, que denuncia o drama da violencia contra a muller cunha linguaxe exenta de tecnicismos e que pode ser de grande interese para moitos potenciais lectores". (Enrique Echeburrúa, catedrático de Psicoloxía Clínica – Universidade do País Vasco)

23/11/10

UN POUCO MÁIS PRETO DE LUIS SEOANE

Alumnado de 3º ESO
Facendo os seus propios gravados
No ano do centenario desta gran figura da cultura galega que é Luis Seoane, o equipo de biblioteca, en colaboración cos departamentos que queiran participar, está a deseñar unha serie de actividades entorno á vida e obra dun dos artistas máis polifacéticos do século pasado. Para dar comenzo ó noso traballo, subiuse a este blog unha presentación onde se recollen aspectos destacados da súa traxectoria vital e laboral (pódese ver nas éntradas anteriores); nesta semana estase a levar ao alumnado de 3º  e 4º ESO, xunto con 1º de BAC, á exposición Cen por cen Seoane, feita pola Fundación Caixa Galicia. Alí os nosos alumnos non só acceden ao coñecemento da súa vida e obra, senón que teñen a magnífica oportunidade de participar nun taller de gravado.  Moi aproveitable, recoméndamolo.
Seguimos traballando sobre o tema: seguiremos coa fase de creación textual a partir de obras pictóricas, debuxos... Xa vos contaremos.

Caballeros, 1: Soledad Puértolas y los personajes secundarios del...

Caballeros, 1: Soledad Puértolas y los personajes secundarios del...: "HTTP://WWW.ELPAIS.COM/ELPAISMEDIA/ULTIMAHORA/MEDIA/201011/21/CULTURA/20101121ELPEPUCUL_1_PES_PDF.PDF"
 La editorial Santillana, en colaboración con el Instituto Cervantes, presentan el libro El español, lengua global. La economía, un completo análisis multidisciplinar y un riguroso estudio de las variables que intervienen en la estimación del valor económico del español.

21/11/10

Asterios Polyp, o mellor cómic do ano


Cada certo tempo xorde unha obra revolucionaria que confirma a categoría do cómic como novena arte. É o caso de Asterios Polyp (Sin Sentido) de David Mazzucchelli, gañadora de tres premios Eisner (Mellor Obra, Autor e Rotulación) e tres Harvey (Mellor Número Único, Mellor Álbum Gráfico Orixinal e Rotulación). 
Asterios Polyp é froito do traballo de 10 anos dun dos grandes do cómic americano, que saltou á fama grazas ás súas colaboracións con Frank Miller en Batman: Ano Un e Daredevil: Born Again e que, en pleno éxito decidiu dar un xiro total á súa carreira e ao seu estilo para embarcarse en proxectos máis persoais, como a adaptación de Cidade de cristal de Paul Auster.


Asterios Polyp
é unha historia apaixonante dun home en busca do amor, a cordura, e as boas proporcións arquitectónicas. O protagonista é un home de mediana idade cunha carreira pouco satisfactoria como arquitecto e profesor, a vida do cal cambia completamente cando o seu apartamento de Nueva York se incendia, a partir de aí lánzase a unha viaxe cun propósito que descoñecemos e durante a que a súa vida se desvela ante os nosos ollos a través de numerosos flashbacks. En definitiva unha sátira sobre o amor, os mitos gregos e a arte moderna.

19/11/10

20 de Novembro - Día Mundial da Infancia

La justicia actúa contra la impunidad de las injurias anónimas en Internet

La Fiscalía de Toledo denuncia a una web y busca identificar a los usuarios que vejaron a la portavoz regional - El Gobierno no logró la retirada de los insultos

Vinicius de Moraes

Libelo

De que mais precisa um homem senão de um pedaço de mar - e um barco com o nome da amiga, e uma linha e um anzol pra pescar?
E enquanto pescando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de suas mãos, uma pro caniço, outra pro queixo, que é pra ele poder se perder no infinito, e uma garrafa de cachaça pra puxar tristeza, e um pouco de pensamento pra pensar até se perder no infinito...

- Mas o amigo foi ludibriado, e é preciso por ele lutar!

De que mais precisa um homem senão de um pedaço de terra - um pedaço bem verde de terra - e uma casa, não grande, branquinha, com uma horta e um modesto pomar; e um jardim - que um jardim é importante - carregado de flor de cheirar?
E enquanto morando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de suas mãos pra mexer na terra e arranhar uns acordes no violão quando a noite se faz de luar, e uma garrafa de uísque pra puxar mistério, que casa sem mistério não vale morar...

- Mas a terra foi escravizada, e é preciso por ela lutar!

De que mais precisa um homem senão de um amigo pra ele gostar, um amigo bem seco, bem simples, desses que nem precisa falar - basta olhar - um desses que desmereça um pouco da amizade, de um amigo pra paz e pra briga, um amigo de casa e de bar?
E enquanto passando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de suas mãos para apertar as mãos do amigo depois das ausências, e pra bater nas costas do amigo, e pra discutir com o amigo e pra servir bebida à vontade ao amigo?

- Mas o amigo foi ludibriado, e é preciso por ele lutar!

De que mais precisa um homem senão de uma mulher pra ele amar, uma mulher com dois seios e um ventre, e uma certa expressão singular? E enquanto passando, enquanto esperando, de que mais precisa um homem senão de um carinho de mulher quando a tristeza o derruba, ou o desatino o carrega em sua onda sem rumo?
Sim, de que mais precisa um homem senão de suas mãos e da mulher - as únicas coisas livres que lhe restam para lutar pelo mar, pela terra, pelo amigo...

18/11/10

Cuentos silenciosos de Benjamin Lacombe

O pasado 4 de novembro saía á venda de forma simultánea en Francia, Italia e España Il était une fois... (Cuentos silenciosos), do ilustrador Benjamin Lacombe, unha obra orixinal que recrea os contos clásicos ao seu xeito e en modo pop-up.

"Oito contos clásicos, nunha dobre páxina, cun mecanismo enxeñoso, nun libro magnífico, que asocia a técnica co talento artístico. Nel encontraremos os personaxes dos contos máis coñecidos: Alicia, Pinocho, a Bela Dormente, Barba Azul, Peter Pan, Caperucita Roja, Madame Butterfly e Pulgarcita; postos en escena por Benjamin Lacombe e en relevo por José Pons. Ao final do libro, Jean Perrot, grande especialista en contos e ilustración infantil, daranos a súa visión da obra", en palabras do editor.

Benjamin Lacombe, é un estupendo ilustrador francés nacido en Paris, ten 27 anos e traballa principalmente para libros infantís e cómics.
Estudou artes plásticas. Mentres estudaba, fixo algúns traballos en estudos de animación e comezou como un artista de publicidade.

Para abrir boca, déixovos aquí o vídeo promocional do libro e o enlace á páxina web do ilustrador.

Web Benjamin Lacombe







17/11/10

Agustín Fernández Paz rexeita o Premio das Letras da Cultura Galega

Os Premios dá Cultura Galega da Xunta 2010 distinguiron á Editorial Galaxia (Promoción Cultural de Galicia), ao escritor Agustín Fernández Paz (Letras), á pintora Menchu Lamas (Artes Plásticas), ao dramaturgo Eduardo Alonso (Artes Escénicas), á Fundación Barrié (Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural), a Vaca Films (Creación Audiovisual) e á Orquestra Sinfónica (Música).

O escritor Agustín Fernández Paz foi galardoado co premio Cultura Galega das Letras en recoñecemento á súa traxectoria vinculada á literatura galega. Este, mediante un comunicado, ven de rexeitar o premio "por coherencia". Acóllese aos motivos do comunicado de Prolingua do 8 de outubro no que, baixo o lema "Rosalía de Castro nunca aceptaría este premio'", se fai un chamamento ás persoas relacionadas co sector cultural a rexeitar os novos galardóns da Xunta. ''Xulgamos lexítimo non aceptar ningún premio que veña hipotecado por agresións contra a mesma cultura que se finxe exaltar con protocolario boato'', se di no documento.

Unha manchea de sangue

Hoxe dous meses
Antes do divorcio
Volvina ver
Eiquí
Ó levantar o colchón
2 x 2 do noso leito
Pra limpar o po
O microaverno de insectos de pesadelo
Que medrou alimentándose
Dende e coa túa ausencia
Esa mancha carmesí
Ennegrecida polo dó
A túa pegada
Fluvial
A túa xilografía…
O sangue foi o noso
Símbolo astral
Dende o principio dos tempos
Da nosa orixe
O primeiro día
Da nosa Creación
Cando eu desaferrollei
A túa boeta
A primeira noite
Que nos fixemos e reinventamos
O Amor ti deitabas
Sangue
Pero non nos importou
O desexo era mor ca todo
Quixémonos enlevados
En tódalas camas de tódolos cuartos
Voando dunha curuxeira a outra
Unha parella de Chagall
Propalando esa eau-de-vie
Exquisita pola casa…
Logo
A primeira semana
Que convivimos
Amecidos
Amencendo
Onda a mar onda a illa
Tamén esbombaba
Tamén esbonchaba L’Eau Rouge
No teu val mercurial
Ferruxinoso
Eu
Humedecín varias veces o mostreiro
Nil
Furei varias veces o teu bolo do lar e
Certísimo de que nunca endexamais
Sentira algo tan real tan tan
Verdadeiro escribín sobre os teus peitos
Moi de vagariño

ÁMOTE

16/11/10

Patrimonio Inmaterial da Humanidade

O flamenco, os castells, o canto da Sibila de Mallorca, a dieta mediterránea e a cetrería forman parte dende hoxe do Patrimonio Cultural da Humanidade.

O Patrimonio Inmaterial da Humanidade forma parte das declaracións da UNESCO para a salvagarda do patrimonio cultural, neste caso non tanxible, coñecido por oral ou inmaterial. Segundo a Convención para a Salvagarda do Patrimonio Cultural Inmaterial, o patrimonio cultural inmaterial (PCI) "é o crisol da nosa diversidade cultural e a súa conservación, unha garantía de creatividade permanente": "Patrimonio cultural inmaterial significa as prácticas, representacións, expresións, coñecementos e habilidades - así como os instrumentos, os obxectos e artefactos, os espazos culturais asociados cos mesmo que as comunidades, os grupos e nalgúns casos os individuos recoñecen como parte do seu legado cultural. Este patrimonio cultural inmaterial, transmitido de xeración a xeración, é constantemente recreado por comunidades e grupos en resposta ao seu ámbito, a súa interacción coa natureza e a súa historia, e proporciónalles un sentido de identidade e continuidade, promovendo deste modo o respecto pola diversidade cultural e a creatividade humana. Para os fins desta Convención, a consideración concederase unicamente ao patrimonio cultural inmaterial en tanto sexa compatible cos vixentes instrumentos humanos de dereito, así como cos requirimentos de mutuo respecto entre comunidades, grupos e individuos, e a un desenvolvemento sostible"

15/11/10

Guardiola e o fomento da lectura

... A figura dunha icona deportiva como a de Guardiola, o adestrador de fútbol profesional co mellor palmarés do continente, asociada á lectura e ao mundo dos libro desmitifica tanto os tópicos asociados co deporte como coa lectura, actividades presentados tantas veces como afastadas, cando non abertamente incompatibles. Hai futbolistas e futboleiros amantes da lectura nos máis diversos xéneros e soportes, como hai escritores e xentes vencelladas ás industrias culturais amantes do fútbol sexa como practicantes, seareiros ou espectadores máis ou menos ocasionais. Un feito asumido dende hai tempo no Reino Unido, a sociedade onde mellor funciona esa feliz converxencia entre fútbol e lectura. Alí non é infrecuente que os clubes da Premiere Leage teñan asociado cadanseu clube de lectura ou se recoñeza cada mes na súa web oficial ao lector máis destacado do seu cadro de xogadores. Como tampouco é lenda urbana que narradores do prestixio de Nick Hornby acrediten nas lapelas das súas novelas dentro da súa formación, xunto aos seus estudos en Cambridge, a súa presenza dende a infancia no estadio de Highbury do Arsenal de Wenger e Cecs  Fábregas ...

Artigo de Manuel Bragado publicado en El faro de Vigo (15/11/2010)
Para ler o artigo completo preme aquí

Luis Seoane



 Vía angeleslm

14/11/10

Navega con Rumbo polo Ciberespazo


O Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia (CPEIG), en colaboración coa Xunta de Galicia, presenta o Plan Navega con Rumbo polo Ciberespazo, unha iniciativa encamiñada a que vós, @s escolares, naveguedes con tino pola Rede, é dicir, con seguridade, evitando o ciberacoso e outros riscos de Internet. A nosa intención é que te mentalices da necesidade de facer un uso responsable das novas tecnoloxías para poder espremerlles toda a substancia posible e adquirir boas experiencias e novos coñecementos.

13/11/10

Hoy se ha ido Berlanga.

25 de noviembre. Contra a violencia.

PLAZA DE LAVAPIES

Llueve a mares y baja por la cuesta de Ave María
el líquido amniótico de los sueños.
Bajan las cicatrices, las llamadas perdidas,
la barbie abandonada y un árbol del amor,
los condones suicidas y los huesos de pollo,
el llanto de las razas,
los mensajes borrados,
la belleza sin sitio, las fotos del eclipse…
Los juguetes enfermos, los dioses que no cambian,
los extractos del banco, las sillas de tres patas.
Sale la luna en Sombrerería y sale el sol en Olivar.


Un río ineludible de preguntas
desciende a la boca del Metro,
un ángel que volaba hacia atrás,
el alquitrán del miedo,
un corazón con brazos del Ikea,
frascos de jarabe caducado.
Pecados que no vieron amanecer,
belleza que no encuentra reposo.
Está lloviendo a mares en plaza de Lavapiés
y soy esa mujer que lleva escrito un No.

[Angel Petisme - Demolición del Arco Iris]



--------------------------------------------------------------------------------

12/11/10

O retorno ás orixes de Martin Sheen ou Ramón Estévez

The Way (O Camiño, 2010) película dirixida por Emilio Estévez, está protagonizada por Martin Sheen, o actor "hollywoodiense" fillo de pai galego e o inesquecible capitán Willard en Apocalypse Now (1979) de F.F. Coppola ou, máis recentemente, protagonista da serie El ala oeste de la Casablanca.

O filme narra a historia de Tom, un maduro oculista viúvo, afincado en Estados Unidos, feliz no seu pequeno mundo onde o máximo aliciente o ofrecen os seus partidos de golf. En cambio o seu fillo ten ganas de ver mundo, e precisamente na súa aventura de facer o Camiño de Santiago morre nun accidente nos Pirineos. Tom debe acometar a ingrata tarefa de viaxar a Francia a facerse cargo do cadáver. Pero unha vez alí, decide tomar o relevo do seu fillo, e coas súas cinzas facer o Camiño xuntos. Van ser varias semanas en que vai sufrir unha transformación, o seu é unha viaxe non só físico senón interior, onde lle enriquece o contacto con outras persoas que tamén teñen as súas razóns para peregrinar a Santiago de Compostela.


A banda sonora de The Way, creada por Tyler Bates, responsable, entre outras, da música de 300, inclúe as cancións de Berrogüetto Nadal de Luintra e Fusco. Tamén participan artistas do talle de Coldplay, Alanis Morissette ou James Taylor.

NADAL DE LUINTRA



FUSCO

11/11/10

Letra de Carlos Edmundo

Ha muerto Carlos Edmundo de Ory.

Poesía es un vómito de piedras preciosas"
"La risa es el sexo del alma"
"El viento es Dios que pasa bailando".
Estos son algunos de los "aerolitos", aforismos o palabras mágicas, que caracterizaron la gran obra del poeta gaditano Carlos Edmundo de Ory, fallecido hoy a los 87 años en Francia

10/11/10

Todo ben

Así o presenta a editorial:
"25 anos despois da súa publicación, Todo ben renace cunha segunda vida tras unha completa revisión do autor.
A obra mantén a cerna dunha historia que se move en «serie negra», cunha singular ubicación no Brasil e coa corrupción no fútbol e na política como coordenadas temáticas principais.
Unha feliz re-existencia da primeira novela de Manuel Rivas, o narrador galego máis aclamado do noso tempo."
De fútbol e de política, do mundo da hampa, trata o relato. Fuxindo dun país pequeno do que semella non levar consigo máis que a poesía e un pasado do que non merece a pena lembrar case nada, o protagonista convértese en xornalista deportivo, observa o novo mundo e vese implicado nunha historia negra que non lle correspondía. Pero o final, o final é seu; é el quen decide que facer coa súa vida, se vivila, cambiala, intercambiala ou perdela.

8/11/10

El cuento de Sirena, G.Torrente Ballester


Ézaro Edicións publica unha versión ilustrada por Miguelanxo Prado no centenario do nacemento do autor.

Este longo conto escrito polo ferrolán Torrente Ballester no ano 1978 resucita unha lenda milenaria acontecida nas costas de Galicia alá polo ano mil. Un cabaleiro da estirpe dos Mariño paseaba tranquilamente polo cabo Fisterra, cando caeu á auga e estivo a piques de perder a vida a causa do peso da armadura e a espada. Non foi así, grazas á aparición de Sirena, que o rescatou da morte, pois veu a buscalo en forma de mar. Sirena, ao salvalo, quedou profundamente namorada do cabaleiro e levouno ao mar, para que fose o seu amante. O mariñeiro pediu despois a Sirena que lle deixase marchar coa súa familia. Sirena accedeu, pero cunha condición: ela levará un home de cada xeración  e saberase quen é dende o seu nacemento, pois terá os ollos azuis. Así, despois do paso do tempo, os descendentes da familia Mariño seguen crendo a lenda de Sirena. 
A historia xira en torno a Alfonso, un dos homes da familia cos ollos azuis.

7/11/10

El solista

Fermosa película baseada nunha historia real que fala  sobre a amizade e a esquizofrenia, de como un home de éxito descobre nun indixente unha paixón que el nunca coñecerá; fala do abismo que separa nunha cidade aos privilexiados dos marxinados, só un par de rúas de distancia que parecen un mundo.


Pero tamén fala de música, do seu poder, do poder que permite imaxinar, deixar atrás a situación na que un se atopa e ser totalmente libre durante un tempo. Fala de como un home recoñece o don, dentro da loucura, doutra persoa que tocando no medio da autoestrada un violín con só dúas cordas dí: “Isto é moi bonito, porque tocas música e as pombas aplauden cando se botan a voar”.



Nun par de días estará dispoñible na biblioteca

6/11/10

Novas ortográficas

La Comisión Interacadémica de la asociación que reúne a las Academias de la Lengua Española de todo el mundo, reunida en San Millán de la Cogolla , aprobó el texto básico de la nueva Ortografía de la lengua española. A falta de su ratificación definitiva el 28 de este mes en la Feria del Libro de Guadalajara (México) durante el pleno de las 22 academias, estas son algunas de las "innovaciones puntuales" aprobadas esta semana .
Algunas letras de nuestro alfabeto recibían varios nombres: be, be alta o be larga para la b; uve, be baja o be corta, para v; uve doble, ve doble o doble ve para w; i griega o ye para la letra y; ceta, ceda, zeta o zeda para z. La nueva Ortografía propone un solo nombre para cada letra: be para b; uve para v; doble uve para w; ye para y (en lugar de i griega).
Ch y ll ya no son letras del alfabeto. Desde el siglo XIX, las combinaciones de letras ch y ll eran consideradas letras del alfabeto, pero ya en la Ortografía de 1999 pasaron a considerarse dígrafos, es decir, "signos ortográficos de dos letras", las letras del abecedario pasan a ser 27.
Hay dos usos en la acentuación gráfica tradicionalmente asociados a la tilde diacrítica (la que modifica una letra como también la modifica, por ejemplo, la diéresis: llegue, antigüedad). Esos dos usos son: 1) el que opone los determinantes demostrativos este, esta, estos, estas (Ese libro me gusta) frente a los usos pronominales de las mismas formas (Ese no me gusta). 2) El que marcaba la voz solo en su uso adverbial (Llegaron solo hasta aquí) frente a su valor adjetivo (Vive solo).
Solo y los pronombres demostrativos. Desde 1959 las normas ortográficas restringían la obligatoriedad del acento gráfico únicamente para las situaciones de posible ambigüedad (Dijo que ésta mañana vendrá / Dijo que esta mañana vendrá; Pasaré solo este verano / Pasaré solo este verano). Dado que tales casos son muy poco frecuentes y que son fácilmente resueltos por el contexto, se acuerda que se puede no tildar el adverbio solo y los pronombres demostrativos incluso en casos de posible ambigüedad", esto dice la comisión de la nueva Ortografía, que, eso sí, no condena su uso si alguien quiere utilizar la tilde en caso de ambigüedad. Café para todos. No obstante, la RAE lleva décadas predicando con el ejemplo y desde 1960, en sus publicaciones no pone tilde ni a solo ni a los demostrativos.
Guion, también sin tilde. Hasta ahora, la RAE consideraba "monosílabas a efectos ortográficos las palabras que incluían una secuencia de vocales pronunciadas como hiatos en unas áreas hispánicas y como diptongos en otras". Sin embargo, permitía "la escritura con tilde a aquellas personas que percibieran claramente la existencia de hiato". Se podía, por tanto, escribir guion-guión, hui-huí, riais-riáis, Sion-Sión, truhan-truhán, fie-fié... La nueva Ortografía considera que en estas palabras son "monosílabas a efectos ortográficos" y que, cualquiera sea su forma de pronunciarlas, se escriban siempre sin tilde: guion, hui, riais, Sion, truhan y fie. En este caso, además, la RAE no se limita a proponer y "condena" cualquier otro uso.
4 o 5 y no 4 ó 5. Hasta ahora, la conjunción o se escribía con tilde cuando aparecía entre cifras (4 ó 5 millones). Era una excepción de las reglas de acentuación del español: "era la única palabra átona que podía llevar tilde". Los teclados de ordenador han eliminado "el peligro de confundir la letra o con la cifra cero, de tamaño mayor".
 Catar y no Qatar. Aunque no siempre lo fue, la letra k ya es plenamente española, de ahí que se elimine la q como letra que representa por sí sola el fonema /k/. "En nuestro sistema de escritura la letra q solo representa al fonema /k/ en la combinación qu ante e o i (queso, quiso). Por ello, la escritura con q de algunas palabras (Iraq, Qatar, quórum) representa una incongruencia con las reglas". De ahí que pase a escribirse ahora: Irak, Catar y cuórum. ¿Y si alguien prefiere la grafía anterior: "Deberá hacerlo como si se tratase de extranjerismos crudos (Qatar y quorum, en cursiva y sin tilde)".

5/11/10

A revista RETRANCA no seu número especial dedicado á visita do Papa, ten dificultades para saír á rúa

PORTADA DO NÚMERO RETIDO
  

   O último número da revista Retranca, centrado na visita do Papa a Galicia, foi  "secuestrado" pola imprenta.
   O dono da empresa que a edita (Imprenta Jiménez Godoy) explicou que a revista, aínda que xa estaba impresa e lista para o seu envío á distribuidora, non se ía entregar dado que o negocio que el dirixe está en total desacordo “co ataque ao Papa e á Igrexa”.
   O director de Retranca, Kiko da Silva, comenta, ao fío dos acontecementos, que a revista sairá publicada en breve co selo doutra imprenta.
  
   Prometemos dar conta da nova!

   MÁIS INFORMACIÓN
 


Magosto 2010


FACENDO CIENCIA EN GALEGO NO IES DE CURTIS

Onte,4 de novembro, no IES de Curtis, profesores e alumnos mostraron como na actividade diaria do centro se fai ciencia en galego. Para iso sacáronse da aula aos corredores e ao patio cuberto actividades, obxectos... que forman parte do día a día do ensino. Podedes ver agora algunhas imaxes dun día cheo de propostas do máis variado para o alumnado dos diferentes niveis: conexión a través de videoconferencia co CERN, experimentos, exposicións, explicación do funcionamento de diferentes mecanismos...

O Apóstolo

Está próxima a estrearse nas salas comerciais O Apóstolo, a primeira película europea de animación stop-motion estereoscópica, dirixida por Fernando Cortizo e protagonizada polas versións animadas dos actores Carlos Blanco, Jorge Sanz, Paul Naschy, Jose Manuel Oliveira "Pico", Celso Bugallo, Luis Tosar, Atilano Franco, Isabel Blanco, Manuel Manquiña, Víctor Mosqueira, Pedro Alonso, Jacobo Rey e Geraldine Chaplin, ambientada no Camiño de Santiago.

A historia de “O Apóstolo” é unha aventura de terror, humor e entretemento que utiliza arquetipos propios da cultura galega; peregrinos, meigas…para adentrarnos na vida dos veciños dunha pequena vila galega tratando de alonxarnos do cliché típico galego para dar unha visión máis interesante e menos estereotipada da nosa cultura.

"O Apóstolo" narra a historia de Ramón, un presidiario que foxe do cárcere e chega a unha pequena e remota aldea da montaña de Lugo buscando un botín que lle permita retirarse da delincuencia. Os aldeáns fixeron un falso desvío no camiño de Santiago para atraer ó lugar peregrinos deseoso de comida e descanso. A pesar do aillada que está a aldea, cando chega, todo son facilidades, todo o pobo festexa a sua chegada, pero algo raro se nota no ambente, todos os veciños que alí se atopan, tratan de repartirse a cada un dos peregrinos entre as suas casas. Tras pasar todo o dia coñecendo a aldea, tratando de localizar a casa onde anos atrás un compañeiro escondera o botín, chega a noite e Ramón é invitado amablemente a retirarse á pensión que lle tocou en sorte. Tras manter unha tensa conversa co dono da casa, Ramón espera á noite para sair na procura do tesouro. A partires de aquí unha serie de misteriosos acontecementos sucederanse durante a noite; meigas, ánimas en pena, turistas,…, e ata o arcevispo, coincidirán nun trepidante final.

Quedamos á espera; mentres tanto aquí vai un adianto co tráiler e o enlace á páxina web:



4/11/10

Retornos

O pasado domingo puden, por fin, facer unha escapada ó cine a ver Retornos, gustoume a historia, a ambientación, a fotografía, os personaxes e, en conxunto case todo.
Retornos é un dos mellores filmes españois producido este ano. Conta a historia de Álvaro que regresa á súa aldea en Galicia dez anos despois de ter que saír por un suceso tráxico. Pouco a pouco, con grandes doses de suspense, iremos coñecendo os motivos da fuga de Álvaro. Retornos móstranos unha sociedade galega rural real e reflexiona sobre a culpa, a migración, o paso do tempo e os vínculos afectivos.

Co-producido por Vaca Films (España), Cine Zed (Coimbra, Portugal) e Patagonik (Arxentina) está rodada en A Coruña, Valencia, Coristanco, Vigo, Oleiros, Noia, Montouto, Caion, Arteixo e Oleiros, lugares os que todos viaxamos en algunha ocasión e que forman unha paisaxe que dá vida á textura narrativa.

No elenco brilla Xavier Estevez (A Coruña, 1967) e Manuela Vella, ambos deben estar entre os nomeados para os próximos Goya. Estevez figurou en películas como Coraxe, Celda 211, O lápis do carpinteiro ou Sé quen eres. A súa presenza en Retornos é crítica, os seus silencios, os seus xestos e as súas accións erguen a película. Pola súa banda, Manuela Vella que Julio Medem descubriu en "Caótica Ana" está espléndida e contida. Xunto con eles varios actores galegos coñecidos como Pico, Luís Zahera, María Bouzas, xunto co veterano Emilio Gutiérrez Caba.

Retornos é unha agradable sorpresa.

En galego tamén se fai ciencia


En galego tamén se fai ciencia from En galego tamén se fai ciencia on Vimeo.
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas