Blog da Biblioteca do IES de Curtis: 1/10/09 - 1/11/09

31/10/09

Un paseo polas Bibliotecas máis belas do mundo



"Versos presos" leva ao teatro a obra poética de Miguel Hernández


Versos presos é unha homenaxe á obra poética de Miguel Hernández no centenario do seu nacemento(2010). Partindo das cartas que escribiu o propio Miguel Hernández nos seus anos de cativerio a Juan Ramón Jiménez, Lorca, Neruda, á súa esposa, Josefina Manresa e ao seu amigo Juan Guerrero Ruiz faise un repaso á súa vida a través dos seus poemas máis significativos. As cartas supoñen o fío condutor da obra, o marco que sitúa os poemas, ordenados cronoloxicamente, na curta vida do seu autor. Hernández morreu aos 32 anos na prisión de Alicante.

Dous actores, Iñaki Urrutia e Gorka Mínguez encarnan ao poeta Miguel Hernández (1910-1942). Mínguez interpreta ao Hernández preso, o home de carne e óso que sofre a pobreza e a represión e morre en prisión enfermo de tifo e de tuberculose. En contraposición, Urrutia representa o personaxe poético, liberado do sufrimento pola creatividade do verso.



El Don Juan de Lenormand.

EL HOMBRE.- He vivido para las mujeres...
LUC DE BRONTE.- ¿Cree usted? Yo diría mejor que contra las mujeres.
EL HOMBRE.- Para o en contra, yo he vivido con ellas... y me pregunto si voy a poder existir sin ellas.
LUC DE BRONTE.- Usted ha llegado ya maravillosamente a expulsar de su vida a la mujer. Usted expulsará también de ella a las mujeres.
EL HOMBRE.- No le acabo de entender.
LUC DE BRONTE.- El hombre que ha poseído y después rechazado a docenas de mujeres, ha suprimido de su vida la mujer, porque de ella ha suprimido el amor. Constantemente se fue preservando, evadiendo. Toma sin dar. Cree perseguir y huye. [...] Cree desear la alegría, y sólo quiere la soledad. Yacer con todas las mujeres equivale a no acostarse con ninguna. Don Juan es un solitario.
EL HOMBRE.- ¿Por qué ha de ser Don Juan un solitario?
LUC DE BRONTE.- Porque ningún abrazo puede saciarle. Su cuerpo rechaza el género de cópula que desea su alma.
EL HOMBRE.- (Disimulando su emoción) ¿Cómo?
LUC DE BRONTE.- En Don Juan el cuerpo es macho y hembra su alma... Su cuerpo pide la mujer y su alma el hombre. Busca en la mujer el fantasma del hombre. Por eso, cada una de sus victorias, es una derrota íntima. Por eso huye de las mujeres, en su rabia de encontrarlas ricas de un tesoro que él nunca ha de poseer. Las odia con un odio de mendigo y les inflige sufrimientos que le consuelan de los suyos. Se venga en ellas de su impotencia para la felicidad. Cuando les miente, es a sí mismo a quien intenta engañar.
EL HOMBRE.- (Nerviosamente) ¿Por qué?
LUC DE BRONTE.- Quiere esconderse su secreto.
EL HOMBRE.- Pero ¿cuál es ese secreto?
LUC DE BRONTE.- Creo habérselo hecho comprender.
EL HOMBRE.- Y... ¿el remedio?
LUC DE BRONTE.- Don Juan no es un enfermo. Es... una vacilación de la naturaleza16.

29/10/09

Na miña casa hai mulleres cangrexo


Na miña casa hai mulleres cangrexo.

Van cara atrás cara ao futuro.

As mulleres xarda saltan brillando

na alfombra do vestíbulo.

Tede coidado onde poñedes os pés.

Na biblioteca a xente insecto agarda en siléncio

entre os fieitos oxidados e debaixo das cortizas

dos carballos: nas enciclopédias, as mulleres formiga;

nos albums de fotos, os homes grilo.

As moscas poñen ovos nos xornais.

Os homes garza e grou pasan cara ao sul

rozando a lámpada azul do corredor.

A muller corzo sobe entre os toxos

ao respaldo do sofá verde.

Podedes ver no espello bucear as mulleres lontra.

Don Giovanni


Un catálogo tiene que yo he hecho;
observad, leed conmigo.
En Italia seiscientas cuarenta;
en Alemania, doscientos treinta
y una,cien en Francia,
en Turquía noventa y una
¡ pero, en España, pero en Españaya
van mil tres, mil tres, mil tres!”

28/10/09

En noviembre: Don JUan


Para Unamuno


Condenado a ser siempre el mismo.., a no poder ser otro.., a
no darse a otro... Don Juan...¡Un solitario!.., ¡un soltero!.., ¡y en elpeor sentido!

http://www.youtube.com/watch?v=PTYBS04w8Uc




Morder el polvo

Los caballeros de la Edad Media, cuando se sentían mortalmente heridos, tomaban un puñado de tierra y lo mordían, como beso postrero de respeto y despedida a la madre Tierra, que los había sustentado y que ahora iba a recibirles en su seno. Este ritual dio lugar a la expresión morder el polvo, que equivale a humillarse, a darse por vencido.

27/10/09

Oda a la calabaza

Calabaza, se acaba un nuevo día y como todas las tardes quiero despedirme de tí, quiero despedirme y darte las gracias una vez más por seguir aquí con nosotros, tú que podrías estar en la mesa de los ricos y de los poderosos, has elegido el humilde bancal de un pobre viejo para dar ejemplo al mundo, yo no puedo olvidar que en los momentos más difíciles de mi vida, cuando mi hermana se quedó preñada del negro o cuando me caparon el hurón a mala leche, sólo tú prestabas oídos a mis quejas e iluminabas mi camino.Calabaza, yo te llevo en el corazón.
http://www.youtube.com/watch?v=mZPV0erSU90

Ode to a chestnut on the ground


Oda a una castaña en el suelo
Del follaje erizado
caíste
completa
de madera pulida,de lúcida caoba,
lista
como un violín que acaba
de nacer en la altura,
y cae
terminado en secreto
entre pájaros y hojas,
escuela de la forma,
linaje de leña y de la harina,
instrumento ovalado
que guarda en su estructura
delicia intacta y rosa comestible.

25/10/09

Magosto






30/10/2009 - 12:45


30/10/2009 - 14:25


Etc/GMT+1

O IES de Curtis celebrará este ano, como vén sendo tradicional, un magosto no que ademais de repartir castañas gratuitamente, poderanse degustar postres tradicionais preparados polo alumnado de 2º de Bacharelato co fin de recaudar fondos para a excursión de fin de curso


Recórdaselle a todo o alumnado que a asistencia ás actividades complementarias é obrigatoria.


Yo creo que desde muy pequeño mi desdicha y mi dicha al mismo tiempo fue el no aceptar las cosas como dadas. A mí no me bastaba con que me dijeran que eso era una mesa, o que la palabra "madre" era la palabra "madre" y ahí se acaba todo. Al contrario, en el objeto mesa y en la palabra madre empezaba para mi un itinerariomisterioso que a veces llegaba a franquear y en el que a veces me estrellaba."

Cara ao Samain



Nesta festividade conmemórase a morte simbólica do Sol que atravesará a súa traxectoria cara ao mundo dos mortos, coñecido como a Terra Estival. Logo da súa morte, os días comezan a tornarse máis curtos e as noites alárganse. É un momento onde a escuridade, maniféstase para completar o ciclo natural da vida, morte e renacemento.

Logo da súa partida, o Sol, prepararase para habituarse no ventre da Deusa nai, quen lle dará a luz no Solsticio Invernal. Neste día márcase a terceira e última colleita do ano. Por esta razón prepáranse grandes festíns, celebrando así as bondades da terra. Ademais almacénase a colleita para poder ter alimentos no inminente inverno que se aveciña.

En Escocia e Irlanda, a palabra Samhain literalmente significa final do verán. Neste día acendíanse grandes fogatas cun dobre propósito, marcar o final do verán e guiar os espíritos daqueles seres que amamos e partiron ao outro plano, para que atopen a luz e o descanso.

Á media noite de Samonis, o veo que une o plano físico co plano espiritual, tórnase fino. O que nos permite realizar traballos máxicos coa axuda dos seres do outro plano.
Desde épocas remotas, houbo persoas non pagás que mal interpretaron o significado desta festividade. Algúns se asustaban e preferían permanecer encerrados nas súas casas, mentres outros se disfrazaban para que os malos espíritos que circulaban esa noite, non os recoñecesen. Outros lles deixaban doces e lambetadas na porta das súas casas, como ofrendas para que estes non entrasen.

Elegía y Postal.

No es fácil cambiar de casa,
de costumbres, de amigos,
de lunes, de balcón.
Pequeños ritos que nos fueron
haciendo como somos, nuestra vieja
taberna, cerveza
para dos.
Hay cosas que no arrastra el equipaje:
el cielo que levanta una persiana,
el olor a tabaco de un deseo,
los caminos trillados de nuestro corazón.
No es fácil deshacer las maletas un día
en otra lluvia,
cambiar sin más de luna,
de niebla, de periódico, de voces,
de ascensor.
Y salir a una calle que nunca has presentido,
con otros gorriones que ya
no te preguntan, otros gatos
que no saben tu nombre, otros besos
que no te ven venir.
No, no es fácil cambiar ahora de llaves.
Y mucho menos fácil,
ya sabes,
cambiar de amor.
ÁNGELES MORA De "Elegía y postales". 1994

Stilton en galego


O rato Gerónimo Stilton da man da editorial Destino fala galego. Benvidos ao castelo da rocha rañicas, O misterioso manuscrito de Nostrarratus, Na procura da marabilla perdida e O meu nome é Stilton son os catro títulos que Destino traduciu e que xa se pode atopar nas librerías.
Elisabett Dami é a escritora italiana que deu vida no ano 2000 a un rato, Gerónimo Stilton, director do periódico O eco do roedor, que se edita en Ratonia, capital da chamada Illa dos Ratos. Este rato, ídolo de preadolescentes (entre 7 e 12 anos), é un bibliófilo empedernido e amante da música clásica. O ratiño conta con máis de trinta títulos editados, unha serie de televisión e un cómic, entre outros materiais.

23/10/09

Asterix, de novo en galego.


Editeur: Les Editions Albert René
Première édition en album : 22 octobre 2009
A l'occasion des célébrations du cinquantenaire d'Astérix, né le 29 octobre 1959 dans les pages du premier numéro de l'hebdomadaire Pilote, Albert Uderzo a imaginé un cadeau exceptionnel pour fêter ses héros et leurs millions de lecteurs à travers le monde !
Pour les fans, le rendez-vous est pris : le 22 octobre 2009 paraîtra dans le monde entier un nouvel album d'histoires courtes d'Astérix réunissant 56 pages de bandes dessinées inédites !

Asterix e Obelix cumpren 50 anos con novas aventuras e O Libro de Ouro dispoñible nas librarías en trece linguas, entre elas o castelán e o galego(Eduardo Blanco Amor foi o primer traductor do cómic ao galego en 1976)
O novo álbum está composto de 56 páxinas de debuxos inéditos de Uderzo que ilustran un texto que Goscinny nunca publicou, onde se narran os preparativos para tan especial aniversario no famoso poboado da Galia.

Representación de Comedia bífida


O pasado 20 de novembro o alumnado de 1º e 2º de bacharelato do IES de Curtis desprazouse ao Auditorio de Vilalba para asistir á representación de Comedia Bífida de Manuel Núñez Singala. Alí puideron contemplar a versión da compañía teatral Biconobrelo.
A obra é un xuízo á nosa lingua e ao emprego que dela facemos os galegos e galegas. Con San Pedro como xuíz, os mortos desta obra de teatro son xulgados pola súa actitude en vida a prol ou en contra do uso da lingua propia.
Nas fotografías podemos ver a alumnos do noso centro caracterizándose como mortos axudados por unha das actrices.



Pasamento de Anisia Miranda


Faleceu a escritora galego-cubana Anisia Miranda , compañeira desde hai máis de cincuenta anos do escritor Xosé Neira Vilas, con quen casou en 1957, Anisia Miranda é autora dunha importante obra en galego dirixida ao público infantil, con títulos coma Pardela amiga, Cantarolas, Os contos do Compay Grilo, A primeira aventura, A casa dos títeres, A volta do Compay Grilo e Mitos e lendas da vella Grecia

Anisia Miranda

Compay Grillo vivía en un palmar y tenía su casita en el tronco de una palma. Aquella madrugada cuando sus alumnos llegaron allí para que les hiciera el cuento de todos los días, él no había llegado.
-Cosa rara- dijo Rana.-Requeterrarísima -chilló Pitirre.
En esto apareció Compay, alegre como nunca. Saludó, se disculpó por la demora y anunció:
-Hoy no habrá cuento, habrá música porque traigo una noticia muy alegre.
-¿Qué noticia, maestro? -preguntó Abeja. -Ma-es-tro. Di-ga-la-no-tiii-cia -logró decir el lento Caracol.
-Resulta que a Zunzún se le ocurrió que en nuestro palmar debíamos tener una revista.
Una revista! -gritaron sorprendidos.
Lo primero fue reunir a las amigas y amigos que les gustara escribir o dibujar; los colores los regalaron el mismo Zunzún y su familia; con hojas de plátanos que Lechuza nos tiñó de blanco, tuvimos el papel. Después trabajamos calladitos para dar la sorpresa.Todos tenían la boca abierta. Pitirre fue el primero en cerrarla, engrifó su moñito y gritó:
Viiiiva! Los demás corearon:-¡Viiiva! ¡Viiiva! -mientras aplaudían contentos.
-¿Y cómo se va a llamar la revista? preguntó Pittirre. -Dirás tú cómo se llama -contestó Compay Grillo.
Y todos volvieron a gritar y a palmotear. En medio del escándalo Compay tocó el ¡atención! en su violín y preguntó:
-¿Quieren o no quieren saber cómo se llama?
-¡Siiiii!
-Pues, como Zunzún fue el de la idea, la revista lleva su nombre:ZUNZÚN.
-¡Viiiva!¡Viiiva! -otra vez los gritos y palmadas.
-¡Suuuch! ¡Silencio! Acabo de oír el zumbido de Zunzún.
Mariposa, busca una flor bien dulce para recibirlo, una campanilla blanca.Mariposa llegó casi al mismo tiempo que Zunzún con su carga de revistas. Y después que le cantaron y se chupó el néctar de la flor sin dejar de volar, comenzó a repartir los primeros ejemplares, en la fiesta más linda que ha habido en el palmar.

21/10/09

Soneto


Se chego no solpor, se por degaro
de incanxeable luz chego a deshora
e me poño a cantar coma quen chora
pranto de noite pecha en día claro;

se chego no solpor, si me declaro
eivado vagaxeiro nesta hora
de encandecida lúa delatora
serodio corazón, triste paxaro;

se chego, digo, no solpor, e veño
manco de luz, perdido, a este recanto,
e me poño a cantar, é porque teño

no corazón a mar xa presentida
Mais non me importa que se perda o canto.
Tanto me tén. A luz xa está perdida.
Víctor Campio Pereira

20/10/09

Flores de Dunsinane



Unha peza sobre a conciencia humana que se inspira no Macbeth de Shakespeare coa que Manuel Lourenzo resultou onte gañador da edición 2009 do Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais, galardón que recibiu de mans do conselleiro de Cultura e Turismo, Roberto Varela Fariña, no acto de apertura da XVII Feira Galega das Artes Escénicas
O xurado destacou do texto gañador o seu ritmo, así como "o emprego dunha linguaxe rica, poética e expresiva dramaticamente". En Flores de Dunsinane, Lourenzo reinterpreta o Macbeth de Shakespeare, centrando o argumento en Fleance, fillo de Banquo. O compañeiro de armas de Macbeth, a quen este mandara asasinar, emprega a súa astucia para chegar a rei de Escocia e agora, vello e moribundo, recibe a visita dos seus antecesores, os Macbeth, cos que revive o reinado sanguento destes.

19/10/09

Poema-Mundo

"El sueño de un poema-mundo encuentra más voces en esta ciudad" son os versos cos que comezou a escritura dun poema de 150 metros en Alacante en recordo do poeta uruguaio Mario Benedetti, falecido o pasado maio.

A idea naceu hai dous anos do poeta albaceteño Miguel Anxo Areas co fin de achegar a poesía á xente da rúa e nesta ocasión quérese render homenaxe ao poeta uruguaio.

O evento, se celebrou xa noutro dez países, elixiu a interculturalidad como tema central do poema, o que se busca co poema é "fusionar a literatura coa convivencia cultural".

16/10/09

Ángel Guinda; Poemas para los demás


ESCRIBIR



Si me quitan la palabra escribiré con el silencio.

Si me quitan la luz escribiré en tinieblas.

Si pierdo la memoria me inventaré otro olvido.

Si detienen el sol, las nubes, los planetas,

Me pondré a girar.

Si acallan la música cantaré sin voz.

Si queman el papel, si se queman las tintas,

Si estallan las pantallas de los ordenadores,

Si derriban las tapias, escribiré en mi aliento.

Si apagan el fuego que me ilumina

Escribiré en el humo.

Y cuando el humo no exista

escribiré en las miradas que nazcan sin mis ojos.

Si me quitan la vida escribiré con la muerte.





*

De insultos


- Un peatón que me ha increpado. Hay que estar pronto a contestar a este gente, porque...
Se interrumpió para asomarse nuevamente a la ventanilla y vociferar:- ¡Al pesebre, canalla! ¡Lleva tu mano, imbécil! ¡Uncido a un carro estarías mejor que guiando tu coche!Siguió hablándome:- Esto es lo que más trabajo me ha costado aprender: la respuesta rápida, el insulto pronto. Es lo más difícil del automovilismo. En un casino, en la acera, en el teatro, en una reunión cualquiera, puede usted devolver un insulto acertada y cómodamente, porque siempre dispone de algún tiempo para pensarlo. Pero cuando se va en un auto no, porque todo es demasiado fugaz. Especialmente si le insultan desde otro auto que se cruza con el de usted. Y es lo grave que ningún otro hombre tiene que afrontar mayores y más frecuentes ultrajes, porque al que va corriendo en un coche le insulta todo el mundo: los que van a píe, los que le miran desde los balcones y hasta los que pasan en otros coches, ya porque corren menos, ya porque corren más. Es muy duro; le digo a usted que es muy duro. Hay que dar respuesta adecuada a demasiada gente. Al principio yo insultaba a todos con la misma palabra; pero concluí por aburrirme. Ahora, después de estudiar un poco el Diccionario de la Lengua, tengo un repertorio bastante rico.
Abrió un paréntesis para replicar a otro conductor que lo increpaba:-¡Follón! ¡Calzonazos!
Ïbamos por la parte más concurrida de la ciudad. El caballero me rogó:- Tenga usted la bondad…, porque yo no doy abasto…Hágame el favor de insultar por la ventanilla de la derecha, mientras yo insulto por la de la izquierda…
- No se si sabré…
- Sin duelo…
- Pero ¿cuándo?...
- En estos momentos puede ir usted insultando siempre, porque siempre habrá alguno que le insulte o que le vaya a insultar. No tenga reparo.
Por la ventanilla de la derecha comencé a gritar:-¿Dónde llevas los ojos, cacatúa? ¡Cretino! ¡Golfo!Y él por la ventanilla de la izquierda:- ¡Bergante! ¡Malandrín! ¡Cascanueces! ”

14/10/09

CINEFORUM: Ágora de Alejandro Amenabar. Un alegato contra a intolerancia

BORJA HERMOSO (ENVIADO ESPECIAL) - Cannes - 18/05/2009
Unha película de talla colosal (dúas horas e 20 minutos), orzamento colosal (50 millóns de euros) e de expectativas colosais.
Alejandro Amenábar (Santiago de Chile, 1972), alguén coas ideas tan claras e os pés tan na terra que adoita acabar levando a bo porto e ao grande os proxectos que se propón, díxose un día que quería facer unha película sobre o mar. Acabou facendo Mar adentro. Outro día, tombado de noite na cuberta dun barco, pensou que desexaba facer cine sobre as estrelas. O resultado é Ágora, recibida con grandes aplausos polo público e a prensa destacada en Cannes.
Pero como era de imaxinar, a historia de Hypatia de Alejandría, filósofa e científica do século IV logo de Xesucristo, cuxa obsesión polo movemento dos planetas e o seu escaso apego ás relixións fíxolle acabar mutilada e descortizada a mans dos gardiáns do templo (aínda que Amenábar cámbiao por unha piadosa lapidación post mórtem)... non se quedou nunha película sobre as estrelas. E é que tras explorar as simas do crime na contorna das snuff movies, os destrozos psíquicos dunha desfiguración, o terror nunha mansión inglesa e a eutanasia como modo de respecto supremo á vida e á morte, o seu cámara convértese agora no dedo que apunta contra a intolerancia en xeral e a relixiosa en particular.
"É unha película contra os fundamentalismos, porque aínda que a cousa mellorou un pouco, o mundo segue cheo deles... É unha película sobre o pasado, pero que ten moito que ver co presente, porque fala de ciclos; a humanidade cre que avanza, pero non vive máis que ciclos", explicaba onte Amenábar en Cannes achega desta historia de loitas relixiosas entre paganos e ateos, entre cristiáns e xudeus, e todo iso cunha decadente Roma como testemuña muda, e coa Biblioteca de Alejandría como escenario. A actriz británica Rachel Weisz foi aínda máis lonxe na cuestión da intolerancia -sobre todo contra a muller-: "En lugares como Afganistán e outros moitos de Oriente Medio, a muller segue sendo un cidadán de segunda; creemos que progresamos moito porque hai avances científicos e médicos, pero nada cambiou". Nese sentido, Alejandro Amenábar recoñece que Ágora é unha película "moi feminista".
A intención profunda que subxace baixo as imaxes de Ágora -moito máis alá da súa profunda complexidade técnica- estaba clara para Amenábar, ou se foi facendo clara a medida que rodaba: gritar un sonoro non contra a imposición da violencia como forma de razoamento. "É terriblemente inxusto que alguén non poida expoñer as súas razóns ante outro pacificamente, e que ese outro che diga “como non pensas igual que eu, pois che mato". E esboza unha defensa apaixonada da diferenza como motor da humanidade: "Eu non soportaría que todo o mundo pensase como eu, pareceríame algo terrible".
© EDICIONES EL PAÍS S.L

Marica Campo

Confeso que estou tola:
Teño alucinacións multicolores
nos plenilunios
e ando a cortar lilas de auga
para poñer, vizosas, en púcaros de lume.
Porque vén ser que alobo cando a lúa é máis grande
e branquiamarelea na pupila do mundo.
Daquela escoito músicas de tambores e frautas
e bailo cos pés nús no caborco da noite.
Penduro das orellas espantos coma brincos
de morcegos pregados e falo coas coruxas
na lingua máis arcana.
(Ignoro se me ollades,se estou engaiolada
e vós, por divertirvos, ceibades cacahuetes
entre as reixas que afastan o meu soño e o voso)Confeso que estou tola:teño unha barca branca
que navega por rúas e por rios de vidro
e eu vou de pé na proa, cos remos cara aco ceo,
derrubando as estrelas.(Non sei se as recolledes,
se apañades os froitos da vendimia
nos astros para facerdes viño
e cuspirmo nos ollos).
Confeso que estou tola:
Eu vivo no tellado
da casa e cando chove bebo a chuvia que cae
e dela me alimento. Béboa coma quen bebe
tempo desconxelado, champaña á fin de festa
ou un amor que pasa.
DEspois, cando clarea,
perdo o medo e camiño sempre á beira do aleiro
desafiando a altura.......

13/10/09

Que ben escribe Sucasas


Iste vaise, aquel vaise e..
09:43 13/10/2009
Este verán lin no blog CROQUES —é onde me informo do que pasa na Galiza— que don Alfredo Conde fóisenos, por fin, para o castelán, farto de tanta incomprensión. Semella ser o camiño inevitable das grandes plumas. Antes ca el xa o fixeron Rivas, De Toro, Caneiro, Michel Salgado e un tal Cunqueiro. E digo por fin, porque don Alfredo xa non é un rapaz e leva xa contribuído abondo á literatura galega.
Se eu levara no sangue o vicio da escrita, seguramente tamén me iría cara o castelán ou cara o francés ou cara o inglés. Pero fraquéame a determinación, xa que tanto quero un día ser escritor, coma o día seguinte físico nuclear e o outro mais, ciclista de podio no Tour. O mercado galego é o que é, e por riba, case hai tantos escritores coma lectores. E como as tiradas son cativas, ós escritores só lles queda pelexar a dentadas por uns premios literarios que xamais te van sacar do traballo do que vives.Neste asunto enfróntanse o compromiso co idioma e a vocación da escrita, dúas forzas que poden seren compatibles ou non dependendo de cal estea por riba. Se un ghicho nacido nas beiras do Arnego leva na alma o bicho da tauromaquia, seguramente non lle abondaría con amosar a súa arte na Praza de Pontevedra, só unha vez cada ano, e así un ano tras outro. Poida que rematase marchando na procura dos cartaces das Ventas, da Maestranza ou do Relicario de Puebla. Penso que o comprenderiamos, aínda que nos doera. E así comprendo eu a don Alfredo.O que xa entendo menos é o artigo co que comezou a súa nova andaina cervantina. Cando un se vai, pois vaise e xa. Non se pon un da outra beira do río laiándose do mal que o trataron os de enfronte. Non é nada elegante e non cadra coa aseada fasquía do señor Conde. Ninguén cruza o río sen mais nin mais, así ás tolas; e todos os que o fan han ter mil e unha razóns para facelo. Mais non é de cabaleiros falarlle mal da “ex” á nova parella. Nin é prudente, xa que esta pode pensar que viñeches a ela por despeito e non por puro amor e desenfreo.
http://www.vieiros.com/opinions/opinion/991/iste-vaise-aquel-vaise-e

12/10/09

ALTA TRAICIÓN


No amo mi patria.
Su fulgor abstracto
es inasible.
Pero (aunque suene mal)
daría la vida
por diez lugares suyos,
cierta gente,
puertos, bosques de pinos, fortalezas,
una ciudad deshecha, gris, monstruosa,
varias figuras de su historia,
montañas
-y tres o cuatro ríos.

11/10/09

Pregúntale al economista camuflado




«Por que pagas en Starbucks por unha cunca de café o triplo do que pagarías en calquera bar? A partir desta sinxela pregunta Tim Harford, un dos economistas máis prestixiosos do mundo, convértese nun detective que nos ensina a seguir as pistas para descubrir como funciona o mundo. Porque ti quizais creas que estás ante un simple capuchino, pero o economista ve outra cousa: ese capuchino reflicte o produto dun sistema dunha complexidade asombrosa.»

O libro forma parte dunha triloxía de Tim Harford xunto aos títulos "El economista camuflado" e "La lógica oculta de la vida"

Os profesores NUNCA teñen razón


Se é jovem, não tem experiência;Se é velho, está ultrapassado.Se não tem carro, é um coitado;Se tem carro, chora de barriga cheia.Se fala em voz alta, grita;Se fala em tom normal, ninguém o ouve.Se nunca falta às aulas, é parvo;Se falta, é um "turista".Se conversa com outros professores, está a dizer mal do Sistema;Se não conversa, é um desligado.Se dá a matéria toda, não tem dó dos alunos;Se não dá , não prepara os alunos.Se brinca com a turma, é palhaço;Se não brinca, é um chato.Se chama a atenção, é um autoritário;Se não chama, não se sabe impor.Se o teste é longo, não dá tempo nenhum;Se o teste é curto, tira a oportunidade aos alunos bons.Se escreve muito, não explica;Se explica muito, o caderno não tem nada.Se fala correctamente, ninguém entende patavina;Se usa a linguagem do aluno, não tem vocabulário.Se o aluno reprova, é perseguição;Se o aluno passa, o professor facilitou.É verdade, os profs. nunca têm razão... Mas se você conseguiu ler tudo até aqui, agradeça-lhes a eles....

10/10/09

El Minotauro y el Laberinto cretense

La casa de Asterión, el texto.
Y la reina dio a luz un hijo que se llamó Asterión. [Apolodoro, Biblioteca III] Con la cita ,Borges,nos muestra la raigambre mitológica de la historia que sigue. La cita contiene en sí varios niveles de lectura según la condición del lector que acceda a ella. Así, para un lector medio, remite al érase una vez un rey y una reina que tuvieron un hijo, el cual..., enmarcándose en los relatos tradicionales que narran el nacimiento de un destino real; para un lector culto, algo familiarizado con autores y textos antiguos, los nombres de Asterión, Apolodoro y Biblioteca trasladan al mundo de la Antigüedad grecolatina y a un contexto mitológico; menos lectores serán capaces de desvelar con inmediata precisión la referencia mitológica : Asterión es el Minotauro, ser monstruoso híbrido de hombre y toro; la casa mencionada es el laberinto cretense construido por Dédado; y la reina madre es Pasífae, esposa de Minos y amante contranatura del toro enviado por Poseidón; Apolodoro, por último, es el autor a quien la tradición atribuye un compendio tardío, presumiblemente posterior al 60-61 a.C, conocido con el título de Biblioteca, y que incluye las principales leyendas y mitos de la Antigüedad relatados sucintamente

Genial ; Forges


José Manuel Caballero Bonald, ganador del VI Premio de Poesía García Lorca


9/10/09

Ao castelán


En tierras bajas:
Este libro reúne quince relatos –localizados en su mayoría en un mundo rural inclemente, cerrado y opresivo– que nos hacen recorrer, tras la mirada viviseccionadora de una niña, escenas cotidianas en la vida de una pequeña comunidad de ascendencia suaba. El núcleo familiar, la muerte, los juegos infantiles, el sexo, la iglesia y la escuela, el baile, los animales y el huerto se van plasmando con una engañosa ingenuidad que convierte la realidad en brutal pesadilla. Por encima de la anécdota la naturaleza se impone, incluso en las breves escenas de la vida urbana, en cada una de las páginas del libro, destilando una intensa calidad poética con la fuerza de sus imágenes casi oníricas.

Ao galego





O home é un grande faisán no mundo
Herta Müller (Autor/a) e Franck Meyer (Tradutor/a)
Colección: EDICIÓN LITERARIA>ALTERNATIVAS>As Literatas
Publicouse en 1986. O título é un refrán romeno que traslada a imaxe da torpeza do faisán, impedido de voar verdadeiramente, á torpeza e desgracia do home. Balada da espera dunha familia alemna nacida no Bánát, durante a dictadura de Nicolae Ceaucescu que desexa emigrar a Alemaña, onde estaban as súas orixes, a espera contando os anos e os días para obter o pasaporte que os leve á terra prometida. A marcha vaise converter no devalar do relato na necesidade dunha fuxida. O lector ou lectora pode realizar unha boa travesía por esta fermosa novela, disposta en cadros pequeneiros de prosa poética que se van ensarillando uns nos outros e van mostrando a complicada urdime da vida dunha aldea de Romanía.Ferinte prosa poética, por esta paisaxe adversa e abafante, poboada por animais e vexetais que nos transmiten crenzas populares, que nos avisan daquilo que vén herdado dende hai moito tempo. Unha boa travesía a través deses seres que son como o faisán no mundo, sufridores dos golpes da vida, sobrevivintes coa violencia.

8/10/09

Herta Müller, Premio Nobel de Literatura 2009


O Premio Nobel de Literatura de 2009 recaeu na poeta e novelista alemá Herta Müller, quen "con a concentración da poesía e a franqueza da prosa, debuxa a paisaxe dos desposuídos".
Herta Müller naceu en Nytzkydorf (Romanía) en 1953, no seo dunha familia pertencente á minoría alemá do país. A convivencia entre dúas culturas levouna, dende moi temperán, a afondar no coñecemento de ambos os dous países.
O seu primeiro libro, En tierras bajas, publicouse en 1982, tras catro anos de espera e con supresións impostas pola censura romanesa. Cando anos máis tarde a obra se publicou en Alemaña, as autoridades romanesas prohibiron a Müller o dereito a publicar. O libro componse de quince relatos ambientados nunha pequena comunidade rural, nos que a autora narra as vidas dos seus habitantes, marcados pola desesperanza, os conflitos e as relacións co Estado: "Non soportamos aos demais nin nos soportamos a nós mesmos e os outros tampouco nos soportan", di a través da voz da nena que narra a historia. De feito, a ditadura de Ceacescu é escenario de boa parte das súas obras, como El ser humano es un gran faisán en el mundo, onde unha familia alemá aguanta, con desespero, un permiso para abadonar Romanía. A súa última novela publicada, Atemschaukel, está protagonizada por un mozo de 17 anos que é enviado a un campo de traballo na Unión Soviética, ao concluír a Segunda Guerra Mundial.

7/10/09

Desnuda y con sombrilla


Tú con uñas y con dientes
mirándome de frente
con brillo de matar.
Yo retrocediendo un poco
llenándome de un loco
deseo de sangrar.

Espido Freire

Emma Zunz


Una victimaria que pasa por víctima
Una mujer débil que es fuerte y poderosa
Una mujer que rechaza toda violencia pero mata con premeditación
Actúa motivada por el odio aunque parece motivada por el amor
Virgen que pasa por prostituta
La vengadora de una afrenta personal que aparenta ser instru-mento de la justicia divina
Vengadora de su propio ultraje que aparece como vengadora del oprobio del padre
Hija que venga al padre pero que se venga del padre

No Bierzo, en galego


http://obierzoceibe.blogspot.com/2009/10/toma-de-conciencia-linguistica.html

6/10/09

Hipatia de Alejandría, unas palabras....



"Todas las religiones dogmáticas son falaces y las personas que se respetan a sí mismas jamás deberán aceptarlas como descripciones últimas de la realidad"

"Defiende tu derecho a pensar, porque incluso pensar de manera errónea es mejor que no pensar"

"Es algo terrible enseñar que las supersticiones son verdaderas"

Quen foi Hipatia de Alexandría?

O próximo 9 de outubro coñeceremos a historia de Hipatia de Alexandría a través da mirada de Alejandro Amenábar, da que tedes un comentario e o tráiler na sección "Actualidade Audivisual” de este blogue. Amenábar e a súa película Ágora parecen guiar ao mundo das letras do 2009. A chegada aos cines da película provocou un boom editorial sobre a figura de Hipatia de Alexandría e son moitas as editoriais que se uniron ao director no seu afán por sacar á luz a descoñecida historia da filósofa. Polo menos dez títulos, oito deles novos e dúas reedicións, foron publicados no que vai de ano sobre Hipatia, todo un récord para unha figura que non espertara interese ata este momento.
Parece pois axeitado saber quen foi Hipatia de Alexandría. Pois para empezar sabede que Hipatia foi unha loitadora incansable e símbolo de tolerancia, unha muller que viviu contracorrente nun mundo dominado por homes e que loitou por manter esa liberdade que a permitía investigar e entregarse á filosofía tras recibir a instrución do seu pai, Teón, que a educou como un alumno de talento e propiciou a conversión de Hipatia na primeira muller científica da historia.
E para que podades profundizar na súa vida xa tedes na biblioteca estes títulos:


Hipatia de María Dzielska. A editorial Siruela reedita este libro que é considerado a máis completa e mellor documentada biografía deste personaxe.




La conspiración Piscis. Magdalena Lasala achéganos a un dos personaxes máis fascinantes da historia, Hipatia de Alexandría, e a un dos acontecementos clave do devir da decadencia do mundo clásico: a desaparición da Biblioteca de Alexandría.

La última noche de Hipatia. Eduardo Vaquerizo ofrécenos unha tráxica historia de amor enmarcada nos últimos días do mundo clásico ás portas da longa escuridade medieval e un relato que desafía a imaxinación sobre a última batalla da razón contra o fanatismo.

Suso de Toro; Andar tropezando


Suso de Toro ofrece o seu último libro, Andar tropezando, en Bubok por 14 € e en formato dixital de balde (doazón optativa de 1 €) na libraría de Libro de notas.
http://contenidosdigitales.com/%e2%80%9candar-tropezando%e2%80%9d-de-suso-de-toro-en-formato-digital/
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.



Deseño logo: shouvas