Si que che gusta ler (pero igual non o sabes)

A Secretaría de Estado de Cultura lanzou en Internet a nova campaña de comunicación e concienciación social a favor da lectura dirixida aos mozos, no marco do Plan de Fomento da Lectura.

A través da adxudicataria, a empresa Media Planning Group , realizouse unha nova campaña de comunicación e concienciación social a favor da lectura, que se insere en Internet e vai dirixida aos mozos de 14 a 18 anos. Desde o ano 2008 optouse por dirixir a mensaxe da campaña aos mozos, en particular aos comprendidos en idades nas que os hábitos lectores poden pasar por unha fase crítica, precisamente en pleno desenvolvemento persoal e educativo. Ademais, co Plan de Fomento da Lectura, a Secretaría de Estado considera prioritario fomentar este hábito no contexto dun uso xeneralizado e masivo das novas tecnoloxías, que esixe unha actitude máis crítica e activa.

A campaña leva como lema Si que che gusta ler (pero igual non o sabes). A mensaxe é positiva e atractiva para os seus destinatarios, tanto na súa forma, cunha estética xuvenil, como no seu fondo, a idea baséase en que os mozos len máis do que cren, especialmente cando utilizan as novas tecnoloxías. A campaña, baseada en formatos publicitarios en Internet, ten como reforzo un microsite, www.siquetegustaleer.org, que inclúe, ademais de múltiples enlaces a portais, bibliotecas virtuais e blogs do seu interese, un xogo de lectura no que o usuario elixe os pasos dunha aventura e pode gañar un e-Reader.

Preme na imaxe para acceder á web

Máis teatro de Ruibal.

Cambios de destino

Unha muller, Flor, é destinada en interinidade a algunha aldea da Galicia rural. Alí descubrirá modos de vida e de pensamento que cría esquecidos e terá que adaptarse á maneira de ver o mundo da nova veciñanza e do alumnado. Pero, sobre todo, descubrirá o que son a verdadeira soidade e o medo certo. Todas estas circunstancias farán que teña que indagar no seu interior, evolucionar e madurar emocionalmente na procura dunha liberdade que aínda non coñecera.

A obra é un monólogo dramático que nos da noticia da historia dunha profesora nunha aldea rural de Galicia. Fálanos da sua adaptación á soidade, á incomunicación e ao modo de estar no mundo de seus veciños e do propio alumnado.

A historia fálanos da conquista da liberdade por un camiño difícil, árido, unha toxeira por desbravar.

É a historia de Flor pero é tamen a de todos os que temos que emprender novos camiños , deixando detrás o medo.

Neste monólogo atopamos o contraste entre o mundo rural e o urbano. Ese contraste é un elemento clarificador que permite por comparación ver os valores polos que nos rexemos e as esclavitudes que nos atenazan.

Unha obra de Ruibal (Jacobo Paz e Vanesa Sotelo) sobre a violencia.

Estigma_didactico.pdf

Rubén Ruibal

RUBÉN RUIBAL

OBRA

Peter Buckley

Rubén Ruibal e César Candelas foron os gañadores do IIIº Premio de Teatro Radiofónico “Diario Cultural” da Radio Galega pola súa obra “Peter Buckley”, protagonizada polo boxeador británico Peter Buckley, un eterno perdedor que procuraba ser o campión mundial en derrotas. A obra céntrase en como o personaxe vive o seu último asalto, rodeado do seu adestrador e do árbitro que o acompañan no final da súa carreira de derrotas mentres lle zoscan por última vez na súa vida. Peter Buckley foi a peza gañadora tanto no premio outorgado polo xurado como polo público. Dotados ambos premios con 3.000 euros. O xurado, –formado por Cándido Pazó, Cristina Domínguez, Flor Maceiras, Camilo Franco e Ana Romaní– destacou que a historia de Peter Buckley «emprega pautas do xénero negro, convertendo o relato nunha translación radiofónica dun ambiente cinematográfico» e con «personaxes ben perfilados». O libro cedé coeditado por Xerais e a Radio Galega, ademais da obra gañadora, inclúe os textos e as gravacións das outras dúas finalistas, Servizo de Información de Paula Carballeira e O xou mas gou on de Eva Ferreira.

Delimvois

Premio da asociación de Escritores en Lingua Galega (Teatro) 2010

Delimvois (ou dlmvs) é a muralla científica que protexe e rodea unha das cidades do Estado Único. A partir dun texto de Jacobo Paz, «Estado Único», baseado no «Nós» de Yevgueni Zamiatin, Delimvois de Rubén Ruibal quere explorar os límites mentais, os marcos ideolóxicos, as fronteiras de palabras e pensamento nas que dous homes coa memoria borrada e unha aparente muller, científica eminente que experimenta con eles, descobren a súa carne, a súa identidade e mesmo a súa ledicia. Ela, á quen chamarán Castro, é a responsable dun urxente estudo para a optimización do Subministrador Único de Coñecemento, o sistema que mantén a orde, a felcidade e a unanimidade da cidade e que ameaza con colapsar. Pero durante o proceso o pasado agromará descubríndolle aspectos que non sospeitaba da organización do seu mundo e verase abocada a tomar decisións antes impensables.

Limpeza de sangue

3ª Edición - XIV Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais do ano 2005 - Premio Nacional de Literatura Dramática, 2007 - Premio María Casares ao Mellor Texto Orixinal 2011

Limpeza de sangue (o sangue fai ruído) de Rubén Ruibal foi a obra gañadora do XIV Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais do ano 2005. Os seus protagonistas, Fernando e Pantaleón, procedentes de mundos aparentemente opostos coinciden, á espera do seu transplante ou do inevitable pasamento, na sala de diálise dun hospital. Igualados pola situación e obrigados a facerse mutua compañía, coñecen outros aspectos da vida aos que a rutina diaria non lles permitiu que lles prestasen atención. Ven nacer así unha amizade inimaxinable, mentres todo ao seu redor continúa o seu obsesivo, prexuízoso e sistemático funcionamento, no que nin sequera no que nin sequera unha inocente proposta roubada de Príncipe e mendigo de Mark Twain abrirá unha nova porta.

FONTE: xerais.es

White Ravens 2011

Moito nos comprace ler noticias así:

Os White Ravens son as distincións coas que todos os anos a Internationale Jugendbibliothek de Munich selecciona os libros de todo o mundo máis importantes en literatura infantil e xuvenil. Son en total 250 títulos en 36 linguas, que pasarán a formar parte dun catálogo e estarán presentes na Feira do libro Infantil de Bologna, a cita máis importante en LIX do mundo.

En galego son dúas as obras escollidas: Contos para nenos que dormen deseguida (Kalandraka) de Pinto&Chinto e O pintor do sombreiro de malvas (Xerais) de Marcos Calveiro. Estes dous libros xa recibiron hai un par de meses os premios Fervenzas Literarias, outorgados polos lectores, ao Mellor libro infantil e ao Mellor Libro xuvenil, respectivamente.

Fervenzas literarias, 22 de marzo de 2011



Na seguinte ligazón pódense consultar os outros libros seleccionados.

Por que hai que ler?!

O pintor do sombreiro de malvas                

Autor: Marcos Calveiro.

Premio Lazarillo, 2009

Premio Fervenzas Literarias ao Mellor libro Xuvenil, 2010

                                    Presentación editorial:

Un adolescente é enviado pola súa nai dende París a pasar cunha tía unha boa tempada na vila de Auvers. Durante aqueles días do verán de 1890, coñecerá a Vincent, un pintor que semella beberse a vida con cada violenta pincelada sobre o lenzo e do que durante sesenta e nove días se fará inseparable, acompañándoo no seu deambular polos trigais e na súa infatigable loita contra os convencionalismos da vida provinciana. Mais o mozo tamén descubriá o amor, coñecerá algúns misterios sobre o seu pasado e se enfrontará por vez primeira á morte, o que o obrigará a tomar unha decisión sobre o futuro que lle agarda.

   Madriña do libro: Claudia Penas Fandiño (3º ESO)

XII Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra



Cartel do Salón 2011



Desde o día 6 de febreiro ao 19 de marzo celébrase unha nova edición do Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra. Este ano escolleuse como eixe da exposición o tratamento da  mentira na literatura e nas propostas plásticas que se presentan.

O programa promete!

Ler sempre

Empezar un libro y terminar de 'leerlo' en Internet

http://www.elmundo.es/elmundo/2010/09/27/cultura/1285598695.html

Imagen y palabra

Mañana se celebrará en Cuarto de ESO una actividad sobre Miguel Hernández, bajo el título , Imagen y palabra , Los alumnos de cuarto eso C realizaran una reflexión sobre cinco poemas de Miguel Hernández, acompañada por imágenes.

Hoxe, na Biblioteca, Lectura dinamizada

A Biblioteca Sarmiento fará , hoxe, unha lectura dinamizada do conto Juul, de Gregie de Maeyer, dirixida aos nenos de 5º e 6º de primaria dos colexios de Teixeiro e Curtis que veñen de visita ao I.E.S .

O relato fala dunha persoaxe chamado Juul que debido ás burlas recibidas polos seus compañeiros e as súas ansias de integrarse con estes, acaba por arrincar tódalas partes do seu corpo.

Juul

Juul tenía rizos, rizos rojos como hilos de cobre, eso gritaban todos: ¡hilos de cobre! ¡tienes sangre en el pelo! ¡caca roja! Un día Juul cogió unas tijeras y rizo a rizo se los cortó.

Juul tenía la cabeza pelada y todos le decían: ¡bola de billar! ¡cara de huevo! Por eso se puso un gorro. Al no tener pelo, el gorro le caía encima de las orejas y éstas se le salían un poco, "¡orejas de soplillo! ¡Dumbo! ¡echa a volar!", le llamaban ahora. Eso le hubiese gustado a Juul, volar muy lejos de allí. De dos rabiosos tirones Juul se arrancó las orejas. Como no tenía orejas el gorro le caía encima de los ojos impidiéndole ver, y empezó a chocarse contra las paredes, contra los otros chicos, contra las sillas, Juul veía las estrellas y empezó a bizquear. Entonces los niños empezaron a llamarle: ¡bizco! ¡cegatón! ¡Juul es un cegatón! Juul cerró fuertemente los ojos hasta que se le salieron de las órbitas, cayeron al suelo como dos canicas calientes, pero no botaron. Tenía tanto, pero tantísimo dolor, que apenas podía pronunciar una palabra, gemía, babeaba y balbuceaba mientras los otros le decían: ¡tartaja! ¡baboso! ja, ja, ja ¡miren, Juul no sabe hablar! Juul metió su lengua en un enchufe de la luz, se quemó media boca y su lengua, desapareció.

El dolor era tan insoportable que Juul apenas podía caminar, las piernas se le torcían y le fallaban y los chicos le decían: ¡Juul el patizampo! ¡Juul piernas torcidas! Juul se fue al tren, puso las piernas sobre las vías, cuando éste pasó dejó un gran reguero rojo.

Alguien encontró a Juul, alguien lo sentó en una silla de ruedas, y mientras Juul empujaba y empujaba para escapar los niños seguían gritándole: ¡Juul el ruedas! ¡Juul el ruedas! cuando le alcanzaron, le mancharon de porquería las ruedas y ahí donde él tenía que agarrarse para escapar. De la rabia que le dió metió sus manos en agua hirviendo, para tenerlas siempre limpias, pero estaba tan caliente, que se quemó; y le salieron ampollas y llagas que le supuraban. El médico las mandó amputar y los chicos le decían: ¡brazos de salchicha! ¡desgraciado! Juul se hizo llevar al zoo, a la jaula de los leones, metió los brazos por los barrotes y un león se los comió.

Juul sólo era cabeza y torso y los niños decían: ¡qué pena de torso! ¡si no lo tuviese podríamos jugar al fútbol con su cabeza! Así que entre todos tiraron y tiraron hasta que le separaron la cabeza del tronco. Pero resultó que la cabeza, aunque se podía chutar, no botaba bien; y los niños, cansados, dejaron a Juul abandonado en la zona de penalti. Alguien pasó por allí, lo recogió, le dió de comer, lo mimó, le pusó un lápiz en la boca, le ofreció un papel y le preguntó: -¿pero qué te ha pasado? A lo que Juul contestó:

Yo tenía rizos rojos, como hilo de cobre

eso me gritaban todos: ¡hilos de cobre!

¡tienes sangre en el pelo! ¡caca roja!

por eso rizo a rizo, me los corté...

-Gregie de Maeyer

Un pouco máis de memoria histórica

A obra de teatro Las bicicletas son para el verano fala da subsistencia dunha familia de ideas republicanas, que viveu todo o período da Guerra Civil. A obra mostranos como vivia a sociedade, neste caso de Madrid neses anos. Fai un pequeno percorrido dende antes do estalido da guerra ata a instauración do réxime franquista, no que podemos apreciar os cambios de vida nas familias que atinxen por exemplo: as vivendas, os alimentos, o traballo, etc.
Moitos dos aspectos tocados na obra citada anteriormente podemolos observar na novela de Cela, La Colmena, donde fala da dura represión vivida por intelectuais e republicanos por parte da dictadura, como tamen das pesimas condicións na que vivía a sociedade.
Gran exemplo desta situación foi o relatado por Mini na conferencia dada no instituto sobre a recuperación da nosa memoria histórica.

Semana Santa

OS LIBROS,

ESPACIO DE LECER

Jugando con Lorca

Perdices, amantes, químicos. muerte...
Dos niños encuentran una perdiz con un hilo de sangre en la boca

Jugando con Lorca

Amantes asesinados por una perdiz

Las perdices se acostaban pero todos las

molestaban, no podían más y se marcharon a un bosque, con los químicos.

Se amaban...

Al final uno de los amantes muere. Lo encuentran unos niños ,con un hilo de sangre en la boca

Lenda; As lavandeiras do Sil

Hai unha lenda que fala das profundas e misteriosas augas do río Sil, na Ribeira Sacra, provincia de OURENSE, como un lugar de intrigantes covas e pasadizos, amores imposibles e seres mitolóxicos que moran as súas profundidades.Conta a lenda que a filla dun poderoso nobre de Quiroga gustaba de percorre-los montes dos arredores vestida con roupas vulgares, co obxecto de pasar inadvertida entre as xentes humildes.
Nunha tarde de outono atopou nun dos seus paseos un cazador mozo e lanzal, que viña de cazar un corzo coa súa besta. A doncela, cuxa fermosura era, segundo se conta a "dunha fada", deuse a coñecer como pertencente ó castelo de Quiroga, mentres que o mancebo fíxoo como vasalo do señor de Osorio, de Castro Caldelas. Así e todo, a beleza de ámbolos dous mozos fixo que se namoraran nese mesmo instante o un do outro, acordando manter novos e apaixonados encontros. Aqueles encontros tiñan lugar nas beiras do Sil e ó facérense frecuentes chegaron a coñecemento do poderoso pai da rapaza. Don Pedro de Quiroga, que así era como se chamaba este nobre, consideraba ós de Castro Caldelas os seus adversarios e indignos de pretenderen a súa filla, polo que lle prohibiu a esta que volvera a ver o mozo cazador. Así e todo, os namorados atoparon axiña o xeito se veren, pois había un pasadizo que comunicaba o castelo de Quiroga cun túnel que pasaba por baixo do Sil e ía ata o castelo de Castro Caldelas. Sen embargo, o pai da doncela decatouse axiña do que acontecía e considerándoo unha ultraxe decidiu impor un castigo a ámbolos dous mozos. Así pois, unha vez que os amantes penetraran dentro do pasadizo para correr un ós brazos do outro, o pai da doncela mandou ós seus homes pechar ámbalas dúas entradas do túnel cun gran número de rochas para que estas dificilmente puidesen ser outra vez abertas. Deste xeito, ficaron, baixo das augas do Sil, os novos amantes para sempre...Deles tamén conta a lenda que foron os proxenitores das lavandeiras, eses seres mitolóxicos que a crenza sitúa nas augas profundas deste río, e das que se cre lavan e pulen as pepitas de ouro que o Sil deposita no seu leito.


Mónica Beatriz Suárez Groba
Bibliografía consultada: "breviario enciclopédico", eladio rodríguez gónzalez

Instrucciones para usar la bañera

La ducha es un elemento que esquina el baño, cerrado por la mámpara. La ducha sirve para la higiene humana. Dispone de manguera para agua y dos roscas para la temperatura.
Abrimos el grifo y regulamos la temperatura, en las roscas,mientras llega a los grados deseados nos desnudamos. Metemos un pie con cuidado y luego el otro de la misma manera. Nos echamos agua por todo el cuerpo, cuando estemos mojados nos echamos jabón y tras esto nos aclaramos.
Al acabar cerramos el grifo, las roscas, sacamos un pie, con cuidado y el otro de la otra manera y nos secamos

PIC-NIC:LO ABSURDO DE LA GUERRA EN EL DÍA DE LA PAZ

El pasado 30 de enero nuestros alumnos de 3º C leyeron para sus compañeros de 1º, 3º y 4º de ESO la pieza teatral PICNIC, de Fernando Arrabal. Fueron, poco a poco, desgranando ante los oyentes una serie de acontecimientos absurdos protagonizados por Zepo, soldado al que sus padres, los señores Tepán, visitan inesperadamente en el campo de batalla; allí aparece también Zepo, soldado casi idéntico a Zapo, aunque milite en el bando contrario. Absolutamente todo lo que sucede en el texto es ilógico, como lo son también los conflictos bélicos.

La lectura se ha salpicado con imágenes y efectos sonoros que han aportado realismo a los hechos dramatizados. Todo un alegato de paz desde el escenario de la guerra: esperamos que el mensaje haya llegado a todos y sirva para que nos mostremos más críticos y sensibles con las injusticias de la realidad en la que nos toca vivir.

Hasta pronto.

PIC NIC

Hacia 1952 Arrabal escribe Pic-Nic, sobre dos soldados que disparatan de la guerra hasta que un proyectil los elimina. “Pic-nic” es la obra formalmente menos atrevida del teatro de Arrabal. Está llena de frescura y de exquisito humor; un humor absurdo, efectivamente, pero humor español en la línea de Jardiel Poncela o de Miguel Mihura